Gebedstrijd

A call to Anguish

2009-07-12T03:40:00.000-07:00

A call to anguish, David Wilkerson

Anguish = beklemming/benauwdheid, een drukkende last van God op je hart, voor de wereld...

Schokkende feiten over Nederland

2008-10-12T07:44:00.000-07:00

van de Webmaster,

bij deze heb ik nog eens de schokkende feiten nagezocht en de juiste bronnen er bij gevonden en vermeld. Het belangrijke en leuke bron is het boek ‘God in Nederland’! Die kan je online lezen! Klik hier om het gehele boek te openen. Hier volgen de feiten:

Eén op de zes dominees gelooft niet in een persoonlijke God.
(bron: http://www.waarmaarraar.nl/pages/re/5444/1_op_6_Nederlandse_dominees_gelooft_niet_in_God.html)

Bijna de helft van de kerkleden in Nederland gelooft niet in een God die zich persoonlijk met mensen bezig houdt!
(Bron: Bernts, Ton (red). 2007. God in Nederland. Kampen: Ten Have.. http://www.kerkpleinamersfoort.nl/downloads/GodinNederland1996-2006.pdf)

Slechts 40% van alle kerkleden in Nederland gelooft in de hemel.
(Bron: Bernts, Ton (red). 2007. God in Nederland. Kampen: Ten Have.. http://www.kerkpleinamersfoort.nl/downloads/GodinNederland1996-2006.pdf)

Per maand verlaten bijna 400 jongeren de kerk. Daarentegen moet ook gezegd worden dat de groep die overblijft radicaler word.
(Bron: http://www.nd.nl/artikelen/2006/juni/05/elke-maand-400-tieners-uit-de-kerk)
76% van de 18-24 jarigen gaat zelden of nooit naar een kerk.
(Bron: Bernts, Ton (red). 2007. God in Nederland. Kampen: Ten Have.. http://www.kerkpleinamersfoort.nl/downloads/GodinNederland1996-2006.pdf)

Binnen 40 jaar (1966-2006) is het aantal buitenkerkelijken verdubbeld.
(Bron: Bernts, Ton (red). 2007. God in Nederland. Kampen: Ten Have.. http://www.kerkpleinamersfoort.nl/downloads/GodinNederland1996-2006.pdf)

Jaarlijks plegen meer dan 1500 mensen in Nederland zelfmoord. Ruim 400.000 Nederlanders per jaar, voelen zich zo, dat ze dit overwegen!
(Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Zelfmoord)

Bijna 40% van alle huwelijken ontwikkelen zich tot scheidingen. In 2005 zijn het aantal echtscheidingen met 2000 toegenomen ten opzichte van het jaar ervoor.
(Bronnen: http://www.reformation.nl/default.asp?page=facts & http://www.cbs.nl/nl-nl/menu/themas/bevolking/publicaties/artikelen/archief/2006/2006-1862-wm.htm)

Er zijn nu ongeveer 580.000 kinderen in Nederland die aan ouderverstoting lijden. 1 op de 5 kinderen tot 18 jaar. Elk jaar komen daar zo’n 12000 kinderen bij. Elk uur een kind!
(Bron: http://www.ouderverstoting.nl/)

40% van de Nederlanders (in dit onderzoek was overigens 83% man) is sexverslaafd en 35% is een twijfelgeval maar heeft er in ieder geval grote problemen mee.
(Bron: www.seksverslaving.nl)

45% van de Nederlandse bevolking is zelf ooit slachtoffer geworden van niet-incidenteel
huiselijk geweld. 11% van de Nederlanders is slachtoffer van huiselijk geweld dat lichamelijk letsel ten gevolge heeft gehad. 30% van de Nederlanders is slachtoffer van huiselijk geweld dat noemenswaardige gevolgen heeft gehad zoals een scheiding, angstgevoelens, neerslachtigheid, eetproblemen of problemen met relaties en/of intimiteit.
(Bron: http://www.huiselijkgeweld.nl/doc/beleid/Huiselijk_geweld_1997.pdf pag. 35)

In Nederland overlijden jaarlijks naar schatting 50 tot 100 kinderen ten gevolge van kindermishandeling.
(Bron: http://www.evean.nl/klant_en_familie/u_en_uw_kind/060_opvoeding_en_ontwikkeling/preventie_kindermishandeling?view=Standard)

Vandaag worden in ons land elke dag 100 kinderen in nette klinieken met de wet in de hand uit de moederschoot gehaald. Meer dan 32.000 per jaar.(2006)
(Bron: http://www.minvws.nl/dossiers/abortus/abortus-in-feiten-en-cijfers/)

1 op de 10 mannen en 1 op de 5 vrouwen heeft minstens eenmaal in het leven een depressie en in Nederland hebben zo'n 3 miljoen mensen psychische klachten.
(Bron: http://wijhebbenietsmetadhd.web-log.nl/wijhebbenietsmetadhd/2008/08/feiten-en-cijfe.html)

Elk jaar komen er ongeveer 1200 nieuwe mensen met anorexia en 1800 mensen met boulimia bij.
(Bron: http://wijhebbenietsmetadhd.web-log.nl/wijhebbenietsmetadhd/2008/08/feiten-en-cijfe.html)

Bijna 20% van alle Nederlanders heeft in zijn of haar leven ooit last van een angststoornis. Dit is 1 op de 5 mensen!
(Bron: http://wijhebbenietsmetadhd.web-log.nl/wijhebbenietsmetadhd/2008/08/feiten-en-cijfe.html)

Van de nederlandse vrouwen hebben ongeveer 40% een ervaring van seksueel misbruik meegemaakt, voor hun zestiende levensjaar.
(Bron: http://www.seksueelgeweld.nl/linkinformatie/linkinformatieDetails.php?linkinformatie_id=27)

Veertig procent van de jongeren onder de 25 jaar heeft een schuld van gemiddeld 900 euro. En twee op de drie jongeren die uit huis gaan, kampen met een schuld van 1750 euro.
(Bron: http://www.deweekkrant.nl/artikel/2008/april/08/schulden_jongeren_desastreus)

Meer dan 385.000 kinderen en 250.000 volwassenen gaan dagelijks gebukt onder ernstige pesterijen.
(Bron: http://www.omgaanmetpesten.nl/pesten.htm)

In Nederland zijn er ca. 185.000 alcoholisten en 160.000 probleemdrinkers, bij een wat ruimere definitie zelfs 350.000 alcoholisten en 500.000 zware drinkers.
(Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Alcoholisme)

Het aantal gebruikers van opiaten als heroïne en andere harddrugs ligt in Nederland tussen de 26.000 en 30.000.
(Bron: http://www.reformation.nl/default.asp?page=facts)

Onderzoek naar burnout in Nederland wijst uit dat: 1 op de 10 Nederlanders last heeft van burnout-verschijnselen; per jaar hierdoor 15.000 mensen arbeidsongeschikt raken; deze arbeidsongeschiktheid altijd langdurig is en (te) vaak leidt tot een definitief vertrek uit het arbeidsproces
(Bron: http://www.loopbaanadvies.net/werk/burnout.php)

Opwekking onder vervolging?

2008-10-11T09:41:00.000-07:00

Beste vrienden en lezers,

toen ik deze site begon, was ik enorm geïnspireerd door bepaalde profetieën die God mij had gegeven over een komende opwekking. Verhalen over historische opwekkingen grepen mij zo enorm aan, dat ik het vuur van de verwachting naar een opwekking wel met iedereen wilde delen! Ik zag er heel intens naar uit dat het volk in Nederland massaal bekeerd zou worden, dat de kerk in geestelijke eenheid hersteld zou worden en dat het gebed opnieuw de eerste prioriteit zou krijgen.

Hierin is niets veranderd! Ik verlang nog steeds zo sterk naar al deze dingen, als eerst.

De laatste tijd is er echter iets veranderd over het beeld dat ik van die opwekking heb. Ik geloof nog steeds dat Gods Geest rijkelijk uitgestort zal worden over degenen die naar Hem hongeren. Maar ik krijg steeds meer twijfels over de massaliteit en openlijkheid ervan.

Als we nadenken over opwekking, dan denken we al gauw aan rijen mensen voor de deuren van de kerk. Dan denken we aan genezingen en andere wonderen die in het nieuws komen. Dat denken we aan kerkdiensten die nachten kunnen voortduren, of stadions vol enthousiastelingen. Aan het sluiten van café’s en coffeeshops, omdat alle klanten simpelweg tot geloof zijn gekomen.

In bepaald opzicht denk ik daar nog steeds zo over. Aan de andere kant begin ik steeds meer te twijfelen over, hoe open en massaal een komende opwekking zal zijn. Wat ik om me heen zie, zijn geen voortekenen van zo'n massale en publiekelijke opwekking. Wat ik om me heen zie, is het volgende:
1. Steeds meer mensen komen samen in huiskringetjes die buiten de gevestigde kerk om bestaan. Deze groepjes hebben weinig openlijke, publiekelijke invloed, maar hebben de potentie om enorm veel invloed uit te gaan oefenen op de directe omgeving, dus op vrienden, familie en kennissen.
2. Kijken we naar de wereld, dan zijn er steeds vaker zogenaamde ‘opwekkingen’ die in feite satanisch zijn. Het kenmerk van deze opwekkingen is dat ze steeds openlijker worden. Dat staat dus in tegenstelling tot het echte werk van de Geest, die juist de tendens heeft om in het ‘verborgene’ plaats te vinden.
3. Kijken we naar de westerse wereld, en vooral Nederland, dan zien we dat de zogenaamde tolerantie zorgt voor steeds meer intolerantie tegenover het ware evangelie. Dit geeft aan dat we niet veel tijd hebben, voordat de ware christenen zullen worden vervolgd in de westerse wereld.
4. De openlijke georganiseerde kerken worden steeds vrijzinniger en dwalen steeds verder af van het evangelie. Hierbij doel ik absoluut niet alleen op de traditionele kerken, maar ook op de evangelische en charismatische kerken. Dit is overigens geen oordeel over elke kerk apart: meer over het gehele kerkelijke wereldje in Nederland. We hebben met ons allen gefaald.
5. Het publieke gezicht van God, zoals die door christenen wordt gepresenteerd, is verminkt. Ik bedoel hiermee dat het getuigenis van de kerk (hoe wij God representeren) verminkt is. (Denk bijvoorbeeld aan bepaalde presentators van de EO, maar zij niet alleen...!) Het gevolg hiervan is dat de kerk, samen met haar geloof, een lachertje wordt. Mensen die Jezus nog niet kennen verliezen respect voor de gemeente en dat hebben we helemaal aan onszelf te danken. Ook dit geeft een aanleiding tot uiteindelijke vervolging.
6. Steeds meer mensen ontdekken dat eenheid in de kerk noodzakelijk is. Maar voor velen is het even duidelijk dat die eenheid niet nagestreeft kan worden binnen de gevestigde kerken.
7. Er zijn veel leiders op het podium die in feite helemaal niet geestelijk bezig zijn. En er zijn vele waarachtige dienaren die bewust door de Geest van het podium afgehouden worden. Blijkbaar ligt dit in Gods plan!

Zo zijn er nog veel meer dingen die om me heen gebeuren, die eerder verwijzen naar een verborgen maar toch ook krachtige opwekking, dan naar een openlijke massale opwekking. Ik geloof dat de komende opwekking meer zal hebben van een lijdende, ondergrondse maar krachtige kerk, dan van openlijke en goed georganiseerde kerkdiensten.

We spreken hier dus over een opwekking die kan plaatsvinden binnen een onderdrukte, verborgen kerk. Evengoed zullen er wonderen, genezingen en uitdrijvingen plaatsvinden, zoals ook bij andere zuivere opwekkingen gebeurt. Evengoed zullen er velen tot een zeer radicaal geloof in Jezus worden gebracht... Maar het verschil is dat het niet langer zo openlijk gebeurd, want: “[…] er komt een tijd dat de mensen de heilzame leer niet meer verdragen, maar leraren om zich heen verzamelen die aan hun verlangens tegemoet komen en hun naar de mond praten (2 Tim 4,3). (En ik geloof dat die tijd nu al gekomen is!)

Ik verlang nog steeds naar een komende opwekking. Maar ik geloof tevens dat God de kerk klaarmaakt voor iets waar we liever niet aan denken. Toch schrijf ik dit om jullie er juist wel over aan het denken te zetten! Wat God ook doet, het is altijd goed en Hij is altijd te prijzen boven alles. Maar geloven we dat ook, als de komende opwekking met lijden gepaard gaat?

Ik vraag me ook af wat jullie hier van denken, dus geef alsjeblieft je reactie!
Gr. Arnoud

Opwekking in Chinees weeshuis

2008-10-08T00:40:00.001-07:00

Uitstorting van Gods Geest op kinderen in een weeshuis in China
Bron: http://www.deze-tijd.nl/

Hier volgt een stukje uit het boek 'zij zochten Jezus' van H.A. Baker. Het gaat over een machtige uitstorting van Gods Geest over kinderen, in een weeshuis in China. (H.A. Baker is overigens niet Heidi Baker!)

"De morgen wijding en het gebedsuur dat daarop volgde duurde langer dan gewoonlijk. De oudste kinderen verlieten de èèn na de ander het vertrek om hun lessen in het schoollokaal te gaan volgen, terwijl de kleintjes geknield ernstig bleven bidden. De Heer was heel dicht bij ons. Wij voelden allen de tegenwoordigheid van de Heilige Geest in ons midden. Vele kinderen die weggegaan waren kwamen terug.

Allen werden zich zo sterk bewust van zonde en schuld, dat zij met betraande ogen en met opgeheven handen tot God riepen om vergeving van hun zonden, die op dat moment zwart leken. Hier hadden wij al lang om gebeden. De èèn na de ander viel neer onder de machtige aanraking van de Heilige Geest, totdat er ongeveer twintig languit op de grond lagen. Toen ik zag dat de Heer op het punt stond iets bijzonders te doen in ons midden, sloop ik zachtjes naar het schoollokaal en zei tegen de jongens, dat zij mochten komen als zij ook wilden blijven bidden.

Al heel gauw was de Chinese onderwijzer de enige die in het schoollokaal achterbleef. Al zijn leerlingen hadden zich aangesloten bij de biddende groep en baden van ganser harte mee en prezen God. Toen hij merkte, dat er voor hem niets meer te doen viel, ging hij naar huis. Ik had hem niet speciaal uitgenodigd, want ofschoon hij al lang bij ons was scheen hij geen enkel begrip te hebben voor de geestelijke dingen en was er niet in het minst van overtuigd dat hij gered moest worden.

Maar hij was nog niet ver of hij keerde om. Toen hij in de gebedskamer kwam bemerkte niemand dit, want ieder had voor het aangezicht van de Heer genoeg aan zichzelf. De onderwijzer ging naar de verste hoek van de kamer, waar hij voor het eerst van zijn leven neerknielde om God te aanbidden. De kracht van God was zo overweldigend, dat ik het beter vond de jonge onderwijzer aan zichzelf en aan God over te laten. Het duurde dan ook niet lang of ik zag dat ook hij met opgeheven handen en met tranen in de ogen God aanriep om vergeving van zijn zonden, en ik hoorde hem bekennen dat zijn zonden vele, ja zeer vele waren. Ik wist dat hij een trotse jonge man was, en toen ik zag hoe hij zichzelf nu zo bloot gaf in tegenwoordigheid van zijn leerlingen, begreep ik dat hij enkel tot deze schuldbelijdenis had kunnen komen omdat de Heilige Geest hem daarvan had overtuigd.

Het gebedsuur bleef uren duren en niemand scheen er behoefte aan te hebben de gebedskamer te verlaten. Ik behoefde niets te zeggen en mocht ook niets zeggen om hen daar te houden. De Heer had de leiding helemaal in Zijn hand. Ik probeerde alleen maar Hem niet in de weg te staan.
Terwijl de kinderen nu in gezichten de verschrikkingen van de hel zagen, het gejammer van de verloren zielen hoorden en de verschrikking van de duivel en zijn helpers ervoeren, nam hun schreeuwen zulke vormen aan, dat het alles overtrof wat ik ooit gehoord of gedroomd had. Het was zo'n realiteit voor hen allen, dat velen meenden dat zijzelf gebonden naar de ingang van de hel werden gesleept; dit alles ervoeren zij niet als een droom, maar als tastbare werkelijkheid. De vloek van de zonde en de macht die de duivel over hen had tengevolge van de zonde, kwelde hen alsof zij het werkelijk voelden. Maar de bevrijding van deze boze macht door de genade van Jezus Christus ervoeren zij eveneens. Nadat zij de bevrijding uit de macht van satan beleefd hadden, wisten zij ook terdege dat hun redding en zaligheid een feit was. Gezien de situatie waaruit zij gered waren, getuigden hun blijdschap, hun lachen, en de vrede van hun hart, van een ervaring die zij nooit meer zouden kunnen vergeten.

Daar zij van 's morgens vroeg tot laat in de namiddag in de tegenwoordigheid van God waren gebleven en voor het avondeten werden geroepen, dacht ik zeker, dat het gebedsuur voor deze dag tenminste afgelopen zou zijn. Maar ik had mij vergist. Slechts enkelen gingen, maar kwamen ook gauw weer terug en zeiden, zij de hele nacht op de Heer wilden wachten. Dit was beslist iets nieuws voor ons, want voordien duurde een dienst van een uur velen al veel te lang. Wij hadden reeds lang gehoopt, dat zij meer naar het gebed zouden verlangen, en wie zou hen tegenhouden, nu zij wilden bidden? Elk kind ging deze nacht pas naar bed toen het zeer laat was, en eerst om zes uur hielden de laatste lofprijzingen op. Deze morgenwijding had een volle twintig uur geduurd."

Het complete boekje is hier te lezen!
NB: ik geloof dat dit de nieuwere versie is, die momenteel ook makkelijk te verkrijgen is bij de meeste christelijke boekwinkels:
Baker, H.A. 2000. Gods openbaringen en visioenen aan kinderen. Vlissingen: Bread of Life.

Opwekking is geen doel op zichzelf

2008-10-06T00:42:00.000-07:00

Bron: Habakuk.nu, Hans Frinsel

(Ik, webmaster gebedstrijd, zeg niet dat ik het er helemaal mee eens ben, maar het zette me wel aan het denken.)

Opwekking is al tientallen jaren een belangrijke focus in de evangelische beweging. Voor sommigen is opwekking zelfs het doel om naar te streven. Vernieuwing van het geestelijke leven en verdieping van de relatie met God mogen zeker ons doel zijn. Wat we de laatste decennia echter zien, is dat opwekking als verschijnsel zélf het begeerde doel is geworden.

Er zijn tal van profetische boodschappen gegeven die een grote eindtijdopwekking aankondigden, soms vergezeld van data en tijdpad. Prachtige toekomstscenario's werden geschilderd van een triomferende gemeente die de aarde vult. Gevoed door die verwachtingen ontstonden allerlei sensationele bewegingen en verschijnselen. Sommigen zien daarin een voorbode van de opwekking. Anderen zien in het morele en geestelijke verval in de kerk en in onze maatschappij juist aanwijzingen dat er oordelen voor de deur staan. Wat is Gods Woord tot ons in deze tijd?

Eindtijdopwekking
Er zijn een aantal misvattingen met betrekking tot opwekking die ons het Bijbelse zicht op Gods handelen kunnen ontnemen.
Ten eerste is er de onterechte en overspannen verwachting van een grote eindtijdopwekking. Gods Geest werkt in en door de gemeente totdat alle volkeren het getuigenis van het Evangelie hebben ontvangen (Matth. 24:14). God kan dus ook tot het einde toe opwekking geven. Er is in de Bijbel echter geen enkele profetie te vinden die op een super eindtijdopwekking wijst. Integendeel! Gods Woord voorzegt juist afval. Paulus zegt nadrukkelijk dat wij voorafgaand aan de wederkomst van Christus een grote afval moeten verwachten (2 Thess. 2:3). Hij wijst dat aan als een herkenningspunt in Gods heilsplan. Ook de Here Jezus noemt dit nadrukkelijk in Matth. 24:10-12.

Opwekking als doel
In de tweede plaats, is het wel juist om opwekking tot doel te maken? Het woord opwekking komt in de Bijbel zelf niet voor in de betekenis van een massale opleving.
Als we de opwekkingen in de 18e en 19e eeuw bestuderen, krijgen we niet de indruk dat men gefixeerd was op het fenomeen ‘opwekking'. Wat kenmerkte deze opwekkingen? In de eerste plaats was er diep zondebesef en verbrokenheid. In de tweede plaats een nadruk op bekering en wedergeboorte. In de derde plaats de relatie met God, het werk van de Heilige Geest en heiliging. De focus was op de verlorenheid van de mens en de nood van de gemeente.
In onze tijd is de focus op opwekking, vaak met een nadruk op beleving en werving. Zondebesef en verbrokenheid zijn geen populaire onderwerpen en worden soms als psychologisch ongezonde ballast gezien. Verlorenheid wordt vaak ontkend. Heiliging wordt ervaren als een aanslag op de menselijke vrijheid. We voelen een behoefte aan opwekking, maar een besef van de ernst van de situatie ontbreekt.

Geest en oordeel
Een derde misvatting is dat opwekking Gods enige middel zou zijn om de gemeente te herstellen en dat oordeel geen optie is. Een machtig werk van de Geest en oordeel gaan in de Bijbel echter juist hand in hand. Dat is duidelijk in Mattheüs 3 waar Johannes de Doper het werk van de Messias beschrijft: ‘Hij zal u dopen met de Heilige Geest en met vuur.' Dit vers wordt vaak terecht in verband gebracht met opwekking, maar ten ontrecht wordt hier veelal de suggestie gewekt dat ‘vuur' hier betekent vurigheid van geest, enthousiasme en kracht. Het woord ‘vuur' komt drie keer voor in deze passage en wijst heel duidelijk op oordeel en uitdelging van wat verkeerd is. Deze betekenis heeft het woord ‘vuur' bijna overal in het Nieuwe Testament. De doop met de Geest - Gods machtige aanwezigheid in Zijn gemeenten en Zijn kinderen - gaat vergezeld van zijn oordeel over zonde, de doop met vuur.

Als we willen dat Gods Geest in ons werkt, zullen we ook Gods oordeel over de zonde in ons leven moeten aanvaarden, het vuur van loutering dat het kaf verbrandt. Dat kan een pijnlijk proces zijn en gaat in tegen ons huidige ‘goed-gevoel-christendom’, maar het is een voorwaarde voor opwekking. Durven wij ons leven door het vuur te laten louteren en de vele verontreinigingen weg te laten branden? Zijn wij bereid de afgoden en onreinheden waar we Hem mee bedroeven weg te doen? Als wij wel een machtig werk van de Geest willen, maar de afgoden niet weg doen, kan dat ernstige gevolgen hebben. De geschiedenis van Ananias en Safira bewijst dat.

Optie van het oordeel
Hetzelfde geldt ook voor de gemeente. Durven wij Gods Woord weer te laten spreken, op het gevaar af dat sommigen daar aanstoot aan nemen en weglopen? Zijn we bereid alle bezoedelingen, die we hebben toegelaten, prijs te geven aan Gods vuur? Hoe durven we te bidden om een werk van de Heilige Geest in ons midden als we tegelijkertijd zonden en ongehoorzaamheid aan Gods woord tolereren? Beseffen we de diepte van onze val? Als sommigen van de zeven gemeenten in Azië onder een oordeel kwamen, waarom zouden wij dan ontsnappen? Oordeel is wel degelijk een optie! Wanneer God komt met Zijn oordelen over Zijn volk, dan is dat ook genade. Dat bewijst de geschiedenis van Israël. Hij gebruikt van het vuur van het oordeel om Zijn volk te tuchtigen, zodat zij tot inkeer komen en zich bekeren.

Opwekking door oordeel
Ons verworden westerse christendom vertoont geen tekenen van grote opwekking. Veeleer zien we aanleiding voor oordeel. Is dat erg? Is juist niet daarin de redding van de gemeente gelegen? A.W. Tozer zei ruim dertig jaar geleden dat ‘een grote opleving van het christendom in zijn huidige staat een morele tragedie zou zijn’. Zijn woorden zijn vandaag de dag helaas nog meer waar. Wat de kerk nu nodig heeft, is niet meer van hetzelfde, maar juist dat ze geschud wordt. Geschud om wakker te worden en om het kaf van het koren te scheiden. Dan pas kan er opwekking komen, waarschijnlijk niet groots en triomfantelijk, maar diep werkend en vergezeld van vervolging en lijden. Wat voor de deur staat is het vuur van beproeving, dat God gebruiken zal om Zijn gemeente te reinigen en te heiligen. We zien nu al tekenen van zware tijden. Juist door drie druk zal de HERE een geweldige vernieuwing in Zijn gemeente kunnen werken, zoals Hij dat deed in China en andere landen waar vervolging is. Opwekking moet niet het doel zijn en is ook niet het middel. Opwekking is een genade die God kan geven, wanneer zijn kinderen zich waarlijk verootmoedigen en bekeren en zich door Hem laten terechtwijzen.

Lakeland documentaire EO

2008-09-24T02:51:00.000-07:00

Lakeland in het programma "'t zal je maar gebeuren", van de EO.

Klik hier (even geduld bij het laden).

Als die het niet doet, voeg dan de volgende url in uw adresbalk (en klik op 'ok', of 'ga naar'):
http://www.uitzendinggemist.nl/index.php/search?serID=251&md5=64de1ba5a2bc7159df168ad2819fc048&sq=t+zal+je+maar+gebeuren

Opwekkingen in de bijbel Deel IV

2008-09-18T05:42:00.008-07:00

Deel IV: Opwekkingen in het Nieuwe Testament
Door: webmaster, gebedstrijd.blogspot.com

Dit artikel zal het verschijnsel van opwekking in het licht van de geschiedenis van het Nieuwe Testament onderzoeken. We kijken naar de gebeurtenissen rondom Johannes de doper, Jezus, Pinksteren en de glorieuze wederkomst van Christus. In hoeverre kunnen we spreken van opwekking, en wat waren terugkerende taferelen?
Voor de duidelijkheid: om te bepalen of iets een opwekking is, houden we nog altijd vast aan de definitie die in het artikel ‘wat is opwekking?’ genoemd is: “Opwekking is een soeverein werk van de Heilige Geest, waarin het volk van God vanuit haar doodsheid innerlijk tot leven wordt gewekt, en op een plotselinge en krachtige wijze doordrenkt wordt van Gods levenskracht en tegenwoordigheid, tot blijvende zegen voor betrokkenen, buitenstaanders en maatschappelijke omgeving.”

Johannes de Doper
In Matteus 3:1-17, Marcus 1:1-12, Lucas 3:1-22 en Johannes 1:15-34 kunnen we over het optreden van Johannes de Doper lezen. Hij had een radicale boodschap en leefde er zelf ook naar. Hij predikte aan de mensen dat ze zich moesten bekeren, zodat ze vergeving van zonden konden ontvangen. Die bekering moest wel oprecht en heel diep zijn en leiden tot een nieuw leven. Zo leefde hij zelf bovendien ook: hij voegde de daad bij het woord.
In hoeverre was hier een opwekking gaande? Er was sprake van bekeringen in grote getalen. Mensen wilden zich opnieuw toewijden aan God en ze kregen een nieuw leven door de doop. Ze werden opgewekt uit hun oude doodsheid. Een bijzonder aspect van de prediking van Johannes de Doper, was ten eerste het feit dat men vrijwillig en individueel naar hem toe kwam. De bekeringen waren niet ‘georganiseerd’ door een vorst, maar waren onstaan doordat oprechte individuele keuzes waren gemaakt. Ten tweede is de massaliteit van deze gebeurtenis uitzonderlijk: in Lucas 3:21 staat dat het hele volk zich liet dopen!
Toch missen er ook een paar aspecten, om deze gebeurtenissen een echte opwekking te kunnen noemen. In Lucas 3:2 staat dat God zich tot Johannes richtte in de woestijn, als begin van zijn bediening. God richte zich dus op Johannes, maar er staat nergens dat Hij zich op het hele volk richte. Natuurlijk richte de Heer zich op het hele volk, door Johannes heen. Maar dat was een indirecte manier. Johannes was vol van de Heilige Geest: maar hij was dan ook de enige. Natuurlijk zullen er wel meer mensen geweest zijn die de Heilige Geest ervoeren. Maar als we goed lezen, dan wordt Johannes de Doper in veel opzichten afgeschilderd als een Oud-Testamentische profeet. Hij was immers degene die sprak en degene die gezalfd was met de Heilige Geest. Het volk had de Geest nog niet ontvangen. En dat Johannes als een Oud-testamentische profeet wordt afgeschilderd is natuurlijk logisch: hij wás immers een Oud-testamentische profeet! Jezus was nog niet gestorven aan het kruis en tot die tijd leefde men in feite nog in het oude verbond, het Oude Testament.
Wat in feite, als belangrijkste eigenschap van een opwekking, ontbrak, wordt verwoord in Marcus 1:8: ‘Ik heb jullie gedoopt met water, maar hij zal jullie dopen met de heilige Geest.’ De Heilige Geest was nog niet uitgestort. Er was geen sprake van een grootschalige uitstorting van de Heilige Geest, hoe oprecht de mensen hun harten dan ook hadden bekeerd. Over de ervaring van het doordrenkt worden van Gods levenskracht en tegenwoordigheid hoeven we al helemaal niets te zeggen. Hoewel het optreden van Johannes de Doper heel erg leek op die van een opwekkingsprediker, kunnen we toch niet echt spreken van een opwekking.

Jezus
Omdat er zo ontzettend veel over Jezus’ optreden op aarde gezegd kan worden, behandel ik dit alleen in grote lijnen. Ik begin bij de aspecten van Zijn bediening die laten zien dat Hij in feite opwekking kwam brengen. Ten eerste, en dat is natuurlijk de meest duidelijke reden, is Jezus God zelf. Als we spreken over de directe, voelbare, zichtbare, hoorbare, overweldigende, liefdevolle, heilige, genadevolle, indringende aanwezigheid van God, dan hebben we het over een Persoon: Jezus. Hij is de Weg, de Waarheid en het Leven, en onder dat laatste mag ook opwekking verstaan worden. Hij wekte mensen letterlijke op uit de dood, Hij wekte de discipelen uit hun slaap en Hij wekte de apostelen op de Pinksterdag op tot een nieuwe leven vol van de Heilige Geest.
Tijdens zijn leven op aarde deed hij ontzettend veel wonderen: hij genas mensen, liet mensen opstaan uit de dood, dreef demonen uit, sprak profetieën uit over de toekomst, wist het weer te controleren en veranderde water in wijn. Zijn bediening was doorspekt met wonderen en tekenen! Er gebeurden ook innerlijke wonderen: mensen geloofden in Hem als Zoon van God, sommigen bekeerden zich hartgrondig en ervoeren een buitengewone verlichting door de vergeving die Hij gaf. Allemaal tekenen van een opwekking.
Tenslotte moeten we stil staan bij de vraag in hoeverre de bediening van Jezus een zegen was voor betrokkenen, buitenstaanders en de maatschappij. We weten allemaal dat Jezus oneindig veel heeft bereikt en dat hij nog steeds letterlijk de Redder van de wereld en van individuen is. In die zin was zijn optreden een zuivere opwekking.
Aan de andere kant moeten we ook kijken naar wat er precies is gebeurd toen Jezus nog op aarde was. En dan zien we een ander plaatje. Dan zien we namelijk, dat de mensen Jezus niet zo hartelijk welkom heetten. Natuurlijk was hij populair in het begin. Maar naar mate Hij steeds duidelijker werd, over wat het zou kosten om het leven te behouden, vielen steeds meer mensen hem af. In hoeverre waren ze dan werkelijk bekeerd, kunnen we ons dan afvragen. Het is in ieder geval een feit, dat het aantal ware bekeringen veel minder was, dan het leek. Op het laatst werd Hij zelfs door zijn eigen vrienden verlaten.
Als we Jezus’ bediening moeten beoordelen binnen het termijn van zijn optreden op aarde, dan kunnen we eigenlijk toch niet spreken over een opwekking. De meeste – zo niet alle - mensen hadden wel een zegen ervaren, maar geen blijvende.

Pinksteren
Handelingen 2:1-13 beschrijft de uitstorting van de Heilige Geest. Van te voren kwamen de discipelen regelmatig bij elkaar thuis om God te zoeken in het gebed. Bij één van die bijeenkomsten, op de dag dat het pinksterfeest aanbrak, gebeurde het: ‘Plotseling klonk er uit de hemel een geluid als van een windvlaag, dat het huis waar ze zich bevonden geheel vulde. Er verschenen aan hen een soort vlammen, die zich als vuurtongen verspreidden en zich op ieder van hen neerzetten, en allen werden vervuld van de Heilige Geest en begonnen op luide toon te spreken in vreemde talen, zoals hun door de Geest werd ingegeven’ (Handelingen 2:1-4).
Dit was een duidelijke opwekking. Ten eerste was het een soeverein werk van de Heilige Geest. Er was niet een speciaal persoon aangesteld als profeet, priester of koning, waardoor de zegen indirect naar de mensen stroomde. Nee, de Heilige Geest daalde heel direct tegelijkertijd op alle aanwezigen neer. En geen mens had daar zijn hand in!
De mensen werden in feite uit hun doodsheid tot leven gewekt. Natuurlijk geloofden ze al en ze waren vast ook al kinderen van God. Maar het ware leven was nog niet ín hun harten gekomen. Nu hadden ze de Heilige Geest in hun harten ontvangen en daarmee God zelf. Bovendien zien we dat vanaf dat moment hun toewijdig grenzeloos werd. Voor pinksteren hadden ze allemaal hun Heiland in de steek gelaten, maar na pinksteren ondergingen ze de meest gruwelijke marteldood om hun Meester maar niet te verloochenen. Dat is wat de Heilige Geest gedaan had!
Maar nu hebben we het nog alleen maar over de discipelen gehad. Verderop, in vers 41, staat dat er diezelfde dag drieduizend leerlingen bijgekomen waren. Dat zijn dus drieduizend bekeerlingen op één dag; drieduizend zielen die uit de dood waren opgewekt. Dat is pas opwekking!
Ook is er sprake van een plotselinge, en op een krachtige manier doordrenkt worden van Gods levenskracht en aanwezigheid. Dat zien we aan de manier waarop de Geest kwam (door het geluid van een hevige windvlaag en de verschijning van tongen van vuur), en door de krachtige prediking van Petrus. Petrus, die Jezus eerder drie keer achter elkaar had verloochend uit angst voor de omstanders, predikte nu luid op straat dat de Joden hun messias hadden laten kruisigen en doden. Zo’n ommekeer in iemands hart kan alleen door de Heilige Geest worden veroorzaakt.
Dat deze opwekking tot blijvende zegen is gebleven voor betrokkenen, omstanders en de maatschappij, is ook een feit. De apostelen kregen moed tot de dood en vreugde in verdrukkingen. Voor de leerlingen gold hetzelfde. Christenen probeerden in naastenliefde met elkaar en in hun omgeving te leven. Er was ontzag voor de overheid en vrouwen kregen meer rechten in christelijke kringen dan ze in de toenmalige maatschappij hadden. Vooral in het begin deelden ze alles met elkaar. De apostelen zegenden mensen door de waarheid te prediken, zieken te genezen en demonen uit te drijven. Deze gebeurtenis is onweerlegbaar en overduidelijk een zeer zuivere en krachtige opwekking geweest.

Wederkomst van Christus
Ook over de wederkomst van Christus is ontzettend veel de zeggen. Daarom zal ik ook dit in algemene lijnen behandelen. Het belangrijkste wat ik hier over wil zeggen is: zoals we in het artikel ‘Opwekking en de Oud-testamentische profeten’ hebben ontdekt, is de dag van de Heer de meest ultieme opwekking in de geschiedenis. Mensen worden dan niet alleen opgewekt, maar ook de aarde krijgt als het ware ‘nieuw leven’. Alles en iedereen wordt opgewekt. Op degenen na, die hun leven lang zich hebben verzet tegen God. Degene die niet opgewekt willen worden, wekt God ook niet op, en dus zijn ze dan gedoemd tot een eeuwig bestaan zonder ooit opgewekt (zowel letterlijk, als figuurlijk als geestelijk) te worden. Dat is in alle opzichten een helse situatie.
Bij de wederkomst van Christus, komt Hij op aarde in al zijn glorie en macht. Hij zal gezien, gevoeld, gehoord en geproefd worden. Sommigen zullen buigen in eerbied voor hun Meester: anderen zullen zich buigen uit angst voor de Rechter. In ieder geval zal iedereen buigen. Voor christenen betekent dit de verlossing uit het sterfelijk bestaan, een zeer letterlijke opwekking. Voor de aarde betekent dit een opwekking uit haar gevallen toestand en een opwekking doordat alle ‘onkruid’ wordt weggevaagd.
Logisch is dat deze dag een eeuwige zegen zal brengen voor iedereen: degenen die voor God hebben gekozen en voor het eeuwige leven, krijgen dan waar ze naar verlangt hebben. En degenen die tegen God gekozen hebben krijgen dan ook waar ze voor gekozen hebben. In feite wordt ieders wil gerespecteerd. Natuurlijk zal het geen zegen blijken te zijn voor de personen die naar de hel gaan. Daar moeten we niet sarcastisch over doen. Maar het is wel een zegen voor God en zijn gehele schepping dat alles wat kwaad is, uit de weg zal worden geruimd.

Nieuwtestamentische opwekkingen
Zo zijn we aan het einde gekomen van de zoektocht naar opwekkingen in de bijbel. De duidelijkste constatering is wel geweest dat er pas werkelijke opwekking kon plaatsvinden, vanaf het moment dat de Heilige Geest op ‘alle vlees’ werd uitgestort. Zonder uitstorting van de Heilige Geest geen opwekking. Mensen kunnen zich wel bekeren tot God en zich toewijden aan een nieuw leven, zonder de doop in de Heilige Geest te hebben ontvangen. Maar de grenzeloze volharding, vrijmoedigheid en toewijding zijn toch echt vruchten van de Geest, en niet van wilskracht.
De Heilige Geest is de meest bijzondere gave uit de hand van God. En wij, die in de Nieuw-testamentische periode leven, zijn bevoorrecht dat God zelf in ons wil wonen. We zijn niet meer afhankelijk van profeten of priesters die ons moeten zeggen wat we moeten doen, maar we zijn afhankelijk van God zelf. Misschien is dat wel een belangrijke les om te leren, wanneer we echt verlangen naar opwekking: we moeten niet steunen op profeten, leraars, of zogenaamde apostelen, omdat dat ons weer terug zou brengen tot de werkwijzen van het Oude Verbond. Nee, we moeten steunen op God alleen, die immers letterlijk in ons is komen wonen als wij de vervulling met de Heilige Geest hebben ervaren.

Opwekkingen in de bijbel Deel III

2008-09-18T05:42:00.007-07:00

Deel III: Opwekking & de Oudtestamentische profeten
Door: webmaster, gebedstrijd.blogspot.com

Dit artikel zal het verschijnsel van opwekking in het licht van de Oudtestamentische profeten onderzoeken. Wat wordt er geprofeteerd over een opwekking, of een geestelijk opleving onder Gods volk? Wordt er door de profeten wel iets over specifieke opwekkingen gezegd, of niet? En wat kunnen we leren van wat er allemaal over gezegd wordt?

Ezechiël
Als we de profeten en profetieën van het Oude Testament nagaan, vinden we de eerste profetie die aan een opwekking doet denken in Ezechiël. In de NBV-vertaling is dit het verhaal van het 'dal vol beenderen'. Dit bijbelgedeelte vinden we in Exechiël hoofdstuk 37.
De profeet Ezechiël wordt door de geest meegevoerd naar een dal vol beenderen. Om het beknopt te houden: Ezechiël moet de woorden van de Heer tegen de beenderen profeteren en overbrengen dat Hij hen tot leven zal wekken. Vervolgens gebeurt dat ook: de botten hechten zich aan elkaar, er komt vlees overheen, en huid, en zo worden de beenderen tot een schepsel van God. Alleen de adem van de Heer moet nog in de lichamen varen. Wanneer dat gebeurt, ziet Ezechiël een menigte van mensen.
In dit tafereel word het 'tot leven wekken' wel heel letterlijk uitgeschilderd. Toch heeft de uitleg van dit beeld op het eerste gezicht niet veel met opwekking te maken. Want in de verzen 11-14 wordt uitgelegd wat de boodschap van dit beeld is. God zal zijn volk terug halen uit de ballingschap, en Israël zal hersteld worden tot een levendig volk. De betekenis op zich heeft dus nog niet veel te maken met een opwekking.
Maar voor een goede beoordeling van het stuk, is het zeer belangrijk om de context waarin het verhaal staat, te bestuderen. In hoofdstuk 36 word er namelijk al over het thema van hoofdstuk 37 gesproken. Daar gaat het ook al over wat God uiteindelijk met het volk zal doen en hoe Hij daar doorheen zichzelf zal verheerlijken. God zal 'zuiver water' over Israël uitgieten (36:25) en het volk reinigen van alles wat onrein is. God zegt zelfs in 36:27: "Ik zal jullie een nieuw hart en een nieuwe geest geven, ik zal je versteende hart uit je lichaam halen en je er een levend hart voor in de plaats geven." Hier word dus over hetzelfde gebeuren gesproken, maar nu op een geestelijke manier. God zal zijn volk herstellen, zowel sociologisch als ook geestelijk.
Ook moeten we verder dan het verhaal zelf kijken: naar het dal vol beenderen, volgt er namelijk een verhaal dat over de eenheid van het volk gaat (37:15-28). In dit verhaal word de eenheid van het volk benadrukt. Ook komen er andere elementen in voor die doen denken aan een geestelijk opleving. Israël zal niet langer afgoderij plegen en de Heer zal altijd in hun midden aanwezig zijn. Het is dus duidelijk dat de context een aanvulling bied op de uitleg van 'het dal vol beenderen'.

Wat vinden we in dit verhaal over opwekking terug?
1) Om te beginnen natuurlijk het 'opgewekt' worden uit een geestelijke dood. De mensen zullen een nieuw hart krijgen, waardoor ze weten wie God is. De Geest zal de mensen tot leven wekken. Het is dus ten eerste een soevereine daad van de Geest van God in het innerlijk van de mens.
2) Het woord van God heeft een zeer belangrijk plaats: het profeteert nieuw leven over de beenderen en is zo doende scheppend van aard. Door het woord wordt er nieuw leven geschapen. Het is het woord van God dat de mensen doet opstaan. De tweede eigenschap die we dus kunnen noemen is dat het woord van God zeer krachtig wordt toegepast, net zoals in opwekkingen.
3) Israël en de omringende volken komen onder de indruk van Gods grootheid en heiligheid. Dit gegeven wordt telkens in de tekst benadrukt, doordat er opvallend vaak gezegd wordt "en men zal beseffen dat ik de Heer ben".
4) Ook is het noemenswaardig dat God 'bij hen zal wonen' (37:27). Er zal dus waarschijnlijk een voortdurend besef zijn van de tegenwoordigheid van God.
5) De eenheid van het volk is een zeer duidelijk element in deze gebeurtenis, die ook voorkomt in opwekkingen.
6) De maatschappij van Israël zal er drastisch door veranderen.
7) Hoewel er niets over evangelisatie staat, zal door dit hele gebeuren wel de hele wereld weten dat God de Heer is.

Tot nu toe lijkt dit dus op een profetie over een opwekking in Israël. Als we nu de definitie van het begrip 'opwekking' er naast leggen, hoeveel blijft er dan over van deze veronderstelling? Ten eerste is het gebeuren een soeverein werk van de heilige Geest. Ook wordt het volk van God vanuit haar doodsheid innerlijk tot leven gewekt. Verder wordt het volk door de tegenwoordigheid van een Heer doordrenkt. God zal de harten zelf veranderen door de inwerking van de geest. Verder kunnen we zeggen dat dit alles een blijvende zegen voor de betrokkenen, buitenstaanders en maatschappelijke omgeving zal zijn.
Als we dit alles in ogenschouw nemen lijkt het er dus sterk op dat hier sprake is van een opwekking. Een opwekking onder de Joden. Er is echter één tegenargument: we weten niet hoe 'plotseling' deze dingen zullen gebeuren. Als deze profetieën in de loop van de eeuwen in vervulling gaat, dan spreken we niet over een opwekking. Maar als dit alles op één moment in de geschiedenis gebeurt, dan wel. Als we echt willen weten of hier een opwekking beschreven staat, moeten we dus onderzoek doen naar de tijdspan waarin dit alles gebeurt. Dit gaat echter te ver om in dit artikel op te nemen.

Hosea
Hoewel er veel profeten iets te zeggen hebben over een innerlijke herleving van het volk Israël, zijn er maar een paar plaatsen in het Oude Testament waar er veel elementen tegelijk van worden opgenoemd. Hosea hoofdstuk veertien word niet veel geassocieerd met opwekking, maar is wel een plaats waar veel elementen van het verschijnsel opwekking in terugkomen. We behandelen vers 5-9.
Karakteristieken van opwekking die in dit gedeelte terugkomen zijn onder andere de tegenwoordigheid van God ('toeven in zijn schaduw' vs.8) en het feit dat God 'als de dauw voor een lelie' (vs.6) leven zal brengen in zijn volk. Er staat verder dat God hen zal genezen van hun ontrouw, wat dus het aspect van heiliging in zich heeft. Overigens staat er, wat betreft heiliging, ook dat het volk van Israël niets meer met afgoden te maken zal willen hebben. Ook zal het volk door dit alles 'vruchten dragen' en zo dus een zegen kunnen zijn voor anderen.
Wat hier wordt geprofeteerd gaat over iets dat een soeverein werk van God is; iets dat de harten van de mensen tot leven zal brengen. Ook zal het een zegen zijn voor de betrokkenen. Maar we stuiten hier wel op een vraag, die we ook hadden bij het 'dal vol beenderen': zal dit alles wel 'plotseling' gebeuren? Verder kunnen we ons afvragen hoeveel er qua evangelisatie in deze gebeurtenis voor zal komen. Er staat over beide vragen helemaal niets. Maar dat hoeft niet automatisch te betekenen dat er geen sprake is van een opwekking. We weten het simpelweg niet.

Joël
Hoofdstuk 3 uit het boek Joël is natuurlijk één van de meest besproken teksten uit de bijbel die met opwekking geassocieerd worden. (Let op, alleen in de NBV is dit hoofdstuk drie. In andere vertalingen zijn deze verzen anders genummerd.) We gaan kijken wat er allemaal over opwekking gezegd word.
Het eerste wat in het oog springt is natuurlijk de uitstorting van de Heilige Geest. Deze keer blijft het niet bij een koning, een profeet over een ander individu, maar strekt het zich uit over 'al wat leeft'. Mensen van allerlei leeftijden en uit allerlei standen zullen profeteren, dromen dromen en visioenen zien. Ook zal er sprake zijn van tekenen en wonderen aan de hemel en op de aarde. 'Groot en ontzagwekkend' zal die dag zijn, de dag van de Heer. De grootheid en heiligheid van God zullen groots geopenbaard worden. Tenslotte staat er dat iedereen die de naam van de Heer aanroept, gered zal worden.
Wonderen, tekenen, de gaven van de Geest, de openbaarwording van Gods grootheid en heiligheid; het zijn allemaal elementen van een opwekking. Toch vraag ik me af: waar blijft het diep gebedsleven, de passie voor de Schrift, de eensgezindheid, enzovoorts? Deze dingen ontbreken.
Dit betekent echter nog niet dat er niet over een opwekking word gesproken! Als we de definitie van opwekking er bij nemen, komen we een heel eind. Ten eerste is bijna alles wat hier gebeurt een soeverein werk van de Heilige Geest. Ten tweede worden degenen die er voor kiezen, gered van de dood en tot nieuw leven gebracht. Ook Gods volk wordt vervult met de Heilige Geest. Belangrijk gegeven is, dat dit vrij snel op één moment in de geschiedenis lijkt te gebeuren. Het is een drastisch ingrijpen in de wereld zoals wij die kennen. Sterker nog; zowel uit de tekst zelf als ook uit de literaire context kunnen we opmerken dat dit schriftgedeelte over de dag van de Heer gaat.Nu we weten dat de tekst gaat over de dag van de Heer (en overigens een gedeelte over wat daar aan voorafgaat), word ons ook veel meer duidelijk. Dit is namelijk de reden waarom er geen sprake is van bepaalde opwekkingskarakteristieken: het gebedsleven zal logischerwijs een andere vorm aannemen wanneer de Heer terug komt; de bijbel zal niet meer nodig zijn aangezien heel de schriftwoord vervult zal zijn (dit staat overigens even los van de discussie of de bijbel er nog wel zal zijn in de hemel); en eensgezindheid zal natuurlijk een vanzelfsprekendheid zijn.
Hoewel deze tekst uit zichzelf niet bedoelt is als een tekst over opwekking, kunnen we toch spreken over een opwekking tijdens de dag van de Heer. Blijkbaar is de dag van de Heer te verenigen met het verschijnsel van opwekking. Is de dag van de Heer niet misschien de meest ultieme opwekking die er kan zijn? Wat in ieder geval wel zo is, is dat het koninkrijk van God op die dag volledig zal doorbreken. En elke opwekking die er is, is een doorbraak van het koninkrijk van God.

Zacharia
Om te kijken wat de profeet Zacharia over opwekkingen heeft te vertellen, bakenen we de tekst van hoofdstuk 12 en 13 af van 12:9 tot en met 13:6. Dit tekstgedeelte spreekt over een moment van groot berouw onder het volk van Israël.
Er staat dat God het 'huis van David' zal vervullen met een 'geest van mededogen en inkeer'. In de Statenvertaling staat 'een Geest der genade en der gebeden'. Er zal dus in de geschiedenis een moment komen dat Israël berouw heeft en tot inkeer komt. Het volk zal zich opnieuw tot de Heer wenden. Ook staat er dat er 'op die dag een bron [zal] ontspringen, waarin de nakomelingen van David en de inwoners van Jeruzalem hun zonde en onreinheid kunnen afwassen'. Verder zullen de afgoden uit het land verwijdert worden en zullen valse profeten gestraft worden.
Dit stuk profetie laat verschillende eigenschappen van een opwekking zien. Doordat de Heilige Geest beweegt onder de mensen en in ze komt wonen ontstaat er berouw. Ook zorgt God ervoor dat de mensen een hart van gebed krijgen. Men zal zich weer naar God toe wenden en 'over degene die ze hebben doorstoken', dat is Jezus, ‘rouwen’. In andere woorden: een heel volk zal zich bekeren en erkennen dat Jezus leeft.
We zien dus dat het veel weg heeft van een opwekking. Toch is het twijfelachtig of dit het ook is. De profetie lijkt nogal eenzijdig, aangezien het alleen over berouw en de uitstorting van de Geest gaat. Als we nu de definitie van opwekking er naast leggen, zal blijken dat het toch wel meevalt. Het is meer een opwekking dan we denken! Het is immers een soeverein werk van de Heilige Geest. Ook wordt het volk van God vanuit haar doodsheid tot leven gewekt. Verder wordt men op een plotselinge en krachtige wijze doordrenkt van Gods levenskracht en tegenwoordigheid. En bovendien is het zeker weten een zegen voor de betrokkenen, buitenstaanders en de gehele maatschappij.
Hier is, naar mijn mening, sprake van een zeer krachtige en bijzondere opwekking. Het was dan waarschijnlijk niet de bedoeling van de schrijver om over een opwekking te spreken; toch word hier een opwekking beschreven.
Het bijzondere eraan, is dat er geen opvallende wonderen en tekenen hoeven te gebeuren (iets waar wij moderne christenen soms teveel de nadruk op leggen). Ook is er hier geen sprake van geweldige Geestesgaven of iets dergelijks. Iedereen is gelijk en weet zijn plek tegenover de Allerhoogste. Verder lezen we ook niets over lichamelijke manifestaties. Niet dat die er moeten zijn. Maar vaak komen ze wel voor in opwekkingen. Dit alles is heel bijzonder. Hier wordt geprofeteerd over opwekking in de meest pure vorm!

Opwekking & de Oudtestamentische profeten
In dit artikel hebben we bijbelgedeelten bestudeerd van de profeten, naar aanleiding van wat ze over opwekking te zeggen hebben. Van de profetieën uit Hosea en Ezechiël kunnen we niet goed bepalen of er over opwekkingen word geschreven. Joël en Zacharia echter, geven wel voldoende reden om de inhoud van hun profetieën als opwekking te beschouwen.
Er moet wel bij gezegd worden dat deze teksten niet bedoelt zijn om over 'komende opwekkingen' of iets dergelijks te profeteren. De teksten gaan eerder over de dag van de Heer en de bekering van de Joden in de toekomst. Toch zijn deze gebeurtenissen inhoudelijk hetzelfde als wat er gebeurde tijdens opwekkingen uit de kerkgeschiedenis.

Wat bijna nergens voorkwam in de Oudtestamentische, historische, verhalen, vinden we terug bij bijna alle profeten: de uitstorting van de Heilige Geest. Het blijkt dat deze gave van God een essentieel onderdeel is van opwekkingen. Opwekkingen kunnen er onmogelijk zijn zonder de uitstorting van de Heilige Geest. Het is de Geest die wonderen doet; het is de Geest die berouw geeft, het is de Geest die de harten van de mensen tot de Heer neigt. Vandaar dat in de tijd van het Oude Testament, waarin de Geest nog niet was uitgestort, er geen opwekkingen plaatsvonden. Alles wat we uit de studie van het Oude testament halen, is dat er zonder de Geest geen opwekking is. Zonder de Geest is er niet die grote doorbraak van Gods koninkrijk. En zonder de doop in de Heilige Geest is het onmogelijk dat er massa's mensen tegelijkertijd bekeerd zouden worden.

Wat ook genoemd moet worden, is dat voor de profeten 'de dag van de Heer' een zeer besproken onderwerp is. Alle profetieën waarvan de vervulling enigszins op een opwekking lijkt, hebben te maken met de dag van de Heer. Zoals we in het artikel 'Opwekkingen & de tijd van het OT' hebben geleerd, zijn opwekkingen eigenlijk niets meer dan 'uitbarstingen' van het koninkrijk van God in deze wereld. Dit feit word door de profeten veel duidelijker. Elke opwekking is eigenlijk een 'dag van de Heer'. Maar de ultieme opwekking, de opwekking waarmee het gehele koninkrijk van God aanbreekt over heel de aarde, begint met de - 'echte' - dag van de Heer.

Opwekkingen in de bijbel Deel II

2008-09-18T05:42:00.006-07:00

Deel II: Opwekking in de historische boeken van het Oude Testament
Door: webmaster, gebedstrijd.blogspot.com

Dit artikel zal het verschijnsel van opwekking in het licht van de geschiedenis van het Oude Testament onderzoeken. Maar staat er wel iets in het Oude Testament over opwekking onder de Israëlieten of onder andere volken? De Heilige Geest was immers nog niet uitgestort ‘op alle vlees’? En als er niets over staat, kunnen we er dan nog wel wat van leren?

Israël in de woestijn
Onze zoektocht in het Oude Testament naar een geestelijke opwekking begint daar waar Israël een onafhankelijk volk wordt. Voordat het nageslacht van Jakob een echt volk is, kunnen we per definitie niet van een opwekking spreken. Immers, in de definitie van het fenomeen ‘opwekking’ is het ‘volk van God’ opgenomen. Opwekking is nooit een individueel gebeuren.
De Israëlieten worden pas na de doortocht door de Rietzee een echt, onafhankelijk, volk. Meteen na het ontzagwekkende wonder van het splitsen van de zee en de bevrijding van het volk, krijgen de Israëlieten, volgens Exodus 14:31, groot ontzag voor God. Ook beginnen ze te zingen voor de Heer. Dit lezen we in Exodus 15:1. Daar staat dat Mozes samen met de Israëlieten een lied zong voor de Heer. Verder lezen we in vers 20 van hetzelfde hoofdstuk dat ‘alle vrouwen’ Mirjam, de zus van Mozes, volgden in dans en het spelen op de tamboerijn.
In dit gebeuren is er duidelijk sprake van Gods soevereine en wonderlijke ingrijpen in de geschiedenis van mensen. Door de wonderen die Hij heeft verricht, is het volk vol ontzag geworden. En vervolgens ontstaat er een geweldige feeststemming. Een opwekking?
God doet een soeverein werk; het volk wordt van ontzag vervuld; men is vol vreugde over Gods goedheid; een compleet volk word gezegend! Maar natuurlijk is het geen opwekking. Want een paar regels nadat Mirjam zo vrolijk op haar tamboerijn had zitten spelen, lezen we dat het volk al weer begon te klagen. Hoewel het volk een grote zegen had mogen ontvangen, was het in het hart nog lang niet veranderd. Er was geen sprake van toewijding, heiliging en al helemaal niet van het ‘doordrenkt’ zijn van Gods levenskracht en tegenwoordigheid. God had het volk wel ontzag ingeboezemd door het doen van grote wonderen, maar niet door het innerlijk aan te spreken. Het volk bleef onveranderd.

Door de gehele geschiedenis van de woestijnreis heen zien we dat het volk onveranderd blijft. Zelfs zo erg, dat Mozes het niet meer aankan. “Als u mij dit werkelijk wilt aandoen, dood me dan liever meteen”, zegt hij in Numeri 11:15! God zegt daarop dat hij zeventig van de oudsten bij de ontmoetingstent moet samenbrengen. “Ik zal neerdalen om daar met jou te spreken, en een deel van de geest die op jou rust zal ik op hen overdragen”, beloofd God aan Mozes. In Numeri 11:24-30 lezen we dat Mozes Gods instructies opvolgt. Meteen daarop draagt de Heer een deel van zijn geest over op de zeventig oudsten, die spontaan beginnen te profeteren.
Waarom zou dit geen opwekking zijn? Wat hier gebeurt, is een soeverein werk van God. Ook worden de betrokkenen doordrongen van Gods Geest. Er is dus innerlijk iets krachtigs bij deze oudsten gebeurt. God lijkt de sluizen van de hemel te hebben geopend en Hij heeft de mensen met een speciale gave van de Geest verrast. Wat opvallend is, is dat het profeteren meer lijkt op het profeteren in het Nieuwe Testament, dan op profetie zoals dat in het Oude Testament voorkomt. Is hier dus iets Nieuwtestamentisch aan de gang? Een opwekking zoals we die kennen onder het nieuwe verbond?
Voordat we daar op ingaan, is het leerzaam om nog even stil te staan bij de verdere inhoud van het verhaal. Want, staat er, er zijn twee mannen niet bij de bijeenkomst aanwezig. Dit zijn twee van de zeventig oudsten op wie de geest valt. En, hoewel ze zich midden in het kamp van de Israëlieten bevinden, worden ook zij overrompeld door de Geest en beginnen spontaan te profeteren. Een zekere jongeman die dit ziet, verteld het aan Mozes. Jozua, die dit ook hoort, keurt het profeteren af. Is het niet zo, dat veel christenen tegenwoordig denken dat God alleen binnen de ‘samenkomst’ kan werken? En is het niet zo dat er altijd kritiek is op nieuwe bewegingen van de Geest, vooral als die niet onder het gezag van geestelijke leiders schijnt te staan? Dit is een zeer belangrijk punt om bij stil te staan!
Nu we een kort uitstapje hebben gemaakt, gaan we terug naar de vraag: is er in dit bijbelgedeelte sprake van een opwekking? Het is wel duidelijk dat de gebeurtenis zeker een ‘opwekkingsgehalte’ heeft. Toch is het niet zeker of men het wel een opwekking kan noemen. Sta bijvoorbeeld stil bij het feit dat het alleen om zeventig oudsten, dus een beperkt groepje, gaat. Verder staat er in vers 25 dat het profeteren daarna niet opnieuw is gebeurt. Men zou dus vraagtekens kunnen zetten bij de ‘duur’ van deze ‘opwekking’. Het is alsof Gods koninkrijk bij een beperkt aantal mensen, binnen een beperkte tijd doorbreekt. Daarom kies ik er niet voor om deze gebeurtenis als opwekking te beschouwen. De reikwijdte van de beweging van Gods Geest is te klein en gevolgen op maatschappelijk niveau zijn niet merkbaar. Bovendien beweegt Gods Geest niet voor de bekering en heiliging van mensen, maar puur om het leiderschap van Mozes te delegeren. Dat is dus heel wat anders dan opwekking.

De inwijding van de tempel
De volgende gelegenheid dat doet denken aan een opwekking vindt maar liefst zo’n driehonderd jaar later plaats. Het verhaal is te vinden in 1 Koningen, hoofdstuk 8. Het gaat over de inwijding van de tempel van de Heer, door koning Salomo.
Karakteristieken van deze gebeurtenis, zijn: dat de Israëlieten onder de indruk zijn van Gods grootheid; dat er om vergeving voor het volk wordt gevraagd (vs.30); dat er vreugde is over Gods daden voor het huis van David (vs.66); dat God zich in de tempel manifesteert als een wolk (vs.10) en; dat door het gebed van Salomo heen, het besef van Gods tegenwoordigheid en een verlangen naar heiligheid doorklinkt.
Hoewel er eigenschappen van een opwekking in deze gebeurtenis zitten, kan je dit verhaal niet als een voorbeeld van opwekking zien. Want het is nog maar de vraag hoe zeer de betrokkenen werkelijk in hun hart doordrenkt zijn van Gods tegenwoordigheid en leven. Verder weten we dat de bouw van de tempel voor Salomo veel zegen betekende, maar we weten niet wat het voor de maatschappij in Israël betekende. De gebeurtenis bevat wel degelijk een soeverein werk van God, maar of het volk daardoor innerlijk wordt geraakt is nog maar de vraag.
Dit doet natuurlijk niets af van het feit dat de gebeurtenis wel degelijk een opwekkingsgehalte heeft. Uit het verhaal leren we dat er tijdens opwekking sprake is van het belijden van zonden, het vragen om vergeving, en het verkrijgen van nieuwe toewijding. Een opwekking is een mijlpaal in de geschiedenis, waarin Gods verbond met de mens ontzagwekkend reëel en merkbaar dichtbij is.

Opwekkingen onder koningen?
Als we Theo Veldhuis moeten geloven (in zijn boek Opwekkingen in de geschiedenis), dan hebben er onder de koningen van Israël vier opwekkingen plaatsgehad. De eerste onder koning Asa van Juda; de tweede onder koning Joas van Juda; de derde onder koning Hizkia van Juda; de vierde onder koning Josia van Juda. Ik zal ze beknopt bij langs gaan.

De zogenaamde ‘opwekking’ onder koning Asa van Juda vinden we in 1 Koningen 15:9-24 en in 2 Kronieken 14 en 15. In de eerstgenoemde tekst is er geen spoor van opwekking te vinden. De tekst uit 2 Kronieken biedt ons wel iets meer. Daar lezen we (15:10-15) dat een bepaald aantal stammen van het volk bijeen kwamen om het verbond te vernieuwen. Er was wel vreugde en nieuwe toewijding, maar meer dan dat ook niet.

De geschiedenis over Joas, de koning van Juda, vinden we in 2 Kronieken 24:1-16. Triest genoeg kan ik het alleen laten bij de conclusie dat ook hier geen spoor van opwekking te bekennen valt.

Nu gaan we naar 2 Koningen 29-31 en Jesaja 36-39 om het koningschap van Hizkia (of ‘Jechizkia’) te onderzoeken. Onder zijn bewind gebeuren er mooie dingen: de tempeldienst wordt opnieuw serieus genomen; de pesachviering wordt in ere hersteld; er word gezorgd voor de bijdragen aan de tempel. Tegelijkertijd is het de Heer die in Zijn soevereiniteit de plannen van Hizkia zegent: God zorgt ervoor dat de offerdienst snel en soepel verloopt (29:36); dat er zeer veel mensen komen naar de pesachviering (30:12) en; dat in het onderhoud voor de priesters en levieten word voorzien (31:8-10). Er heerst in deze tijd grote vreugde over God en de mensen zijn ook bereid hun toewijding om te zetten in daden.
Er komen hier dus wel veel aspecten van opwekking naar voren: nieuwe toewijding; vreugde en ontzag voor God; wonderen, en; liefde en éénsgezindheid onder de kinderen van God. Toch kunnen we dit geen opwekking noemen, en wel om de volgende reden: een opwekking is een soeverein werk van de Heer dat begint bij het hart van God. In dit geval begint de beweging in het hart van de koning en beantwoord God deze hartsgesteldheid door zijn plannen praktisch te zegenen. Een echte opwekking komt van God uit en wat hier gebeurd kunnen we dan ook beter als een opleving van het Joodse geloof beschrijven.

De laatste koning die een beschouwing behoeft is koning Josia van Juda. Deze vinden we in 2 Kronieken 34 en 35. Zijn verhaal lijkt sterk op die van koning Hizkia. Ook Josia vernieuwt namelijk de tempeldienst en viert opnieuw pesach. Een wezenlijk verschil tussen Josia's verhaal en dat van Hizkia echter, is dat er alleen iets gebeurt bij de koning en niet bij het volk. De opleving van de geloofsbeleving vind alleen plaats in het hart van de deze ene man, Josia. Het is dus een individuele aangelegenheid, terwijl het bij Hizkia een gebeurtenis was waar heel het volk in was betrokken. Nergens lezen we dat het volk zich ook verheugt en bekeerd of opgewekt word, of iets dergelijks. Een tweede verschil is dat God niet meer zo concreet lijkt te zegenen als bij de ondernemingen van Hizkia. Doordat deze twee elementen - wonderen van God en het massale aspect - ontbreken, gaat het verhaal eigenlijk alleen om één man waarvan men zou kunnen zeggen dat hij een ‘persoonlijke opwekking’ beleeft. Er is dus in feite geen sprake van een opwekking.

Ezra en Nehemia
Veldhuis schrijft ook over ‘opwekkingen’ tijdens de gebeurtenissen die in de boeken Ezra en Nehemia zijn geschreven.
De eerste die hij noemt, haalt hij uit Ezra 5 en 6. Naar mijn mening is dit niets meer of minder dan een zoveelste mijlpaal waarin Israël Gods verbond herdenkt en zich opnieuw toewijd. Ja, God heeft ook zijn aandeel erin, maar een opwekking is het duidelijk niet.
Het tweede voorbeeld dat Veldhuis aanhaalt, staat beschreven in Nehemia 12:44-47. Na dit gedeelte drie keer te hebben gelezen, kwam ik tot de conclusie dat we dit niet serieus hoeven te nemen. Verder geeft hij Nehemia 8:18 als een voorbeeld dat er in een opwekking veel vreugde kan zijn. Opnieuw is hier niet sprake van een opwekking, maar van de vernieuwing van het verbond.

Jona de opwekkingsprediker
Tot nu toe hebben we nog niks in het Oude Testament als een opwekking kunnen bestempelen. Hier en daar zagen we verschijnselen die wel een opwekkingsgehalte hadden, maar nog niets daar van was een echte opwekking, zoals de gegeven definitie het stelt.
Het laatste voorbeeld dat we onder de loep gaan nemen is de prediking van Jona. Is dan een plaats van heidenen (Ninevé), de enige waar – in het Oude Testament - een echte opwekking is geweest? We behandelen dit verhaal vanaf hoofdstuk drie.
Jona was een onheilsprofeet. Hij profeteerde, over Ninevé, de ondergang van de stad. De bevolking antwoordde met oprecht berouw. Ook keerden ze zich om van hun goddeloze levenswandel en zeiden ze bij zichzelf; “misschien dat God van gedachte verandert en op zijn besluit terugkomt, zodat wij niet te gronde gaan” (3:9). Het resultaat was dat God inderdaad van zijn plan terugkwam en de stad spaarde.
Wat nu, vinden wij hierin van het verschijnsel van opwekking terug? Heel veel! Ten eerste was er berouw en was men bewust van schuld en zonden; ten tweede was er een sterk verlangen naar heiligheid; men besefte dat het God zelf was die sprak; men was serieus en éénsgezind (‘van hoog tot laag, iedereen’); de geestelijke sfeer van de maatschappij veranderde drastisch, enzovoorts. Bovendien begon het met Gods soevereine daad door de woorden die Jona uitsprak. Het volk werd vanuit haar doodsheid innerlijk tot leven gewekt; men reageerde echt met het hart. Ook werd de bevolking plotseling doordrongen van de waarheid van Gods woord en dat werd tot een blijvende zegen voor de betrokkenen en omgeving. Deze gebeurtenis doet dus het meest denken aan opwekking, van alle voorbeelden die we hebben behandeld in het Oude Testament!
Maar zijn er misschien nog elementen die ontbreken? Eigenlijk maar één. Want, hoe zeer zou het volk doordrenkt zijn van Gods levenskracht en tegenwoordigheid? De boodschap van de profeet was wel doorgedrongen in de harten van mensen, maar had God zichzelf ook, in zijn immanente tegenwoordigheid (Immanente tegenwoordigheid: de directe, reële aanwezigheid, in tegenstelling tot de alomtegenwoordigheid, de ‘transcendente’ tegenwoordigheid.), aan de harten van de mensen geopenbaard? Daarom beoordeel ik dit toch niet als een opwekking zoals wij die uit de kerkgeschiedenis kennen.

Oudtestamentische opwekkingen
Na de voorbeelden bij langs te zijn gegaan, is de conclusie wel duidelijk: er zijn geen opwekkingen in de geschiedenis van het Oude Testament. Tenminste niet opwekkingen zoals de definitie van ‘opwekking’ aangaf. Wel waren er bepaalde gebeurtenissen die veel van een echte opwekking in zich hadden. Dat waren vooral het verhaal over Mozes en de zeventig oudsten, en het verhaal van Ninevé. Toch kunnen we blijkbaar niet zo gemakkelijk (eigenlijk helemaal niet) zeggen dat er in het Oude Testament opwekkingen voorkomen.

De gebeurtenissen die we onder de loep hebben genomen lijken af en toe wel op een opwekking. Toch is het fenomeen in die gevallen niet compleet genoeg om een opwekking te kunnen zijn. De ene keer is het verschijnsel te kleinschalig, de andere keer word men niet in het hart geraakt. En zo zijn er steeds ontbrekende elementen. De voorvallen lijken wel op een opwekking maar zijn het niet. Het zijn steeds bepaalde details die, zo lijkt het, een doorbraak van een klein stukje van het koninkrijk van God laten zien.
Wat er, naar mijn idee, mist in de tijd van het Oude Testament, is de uitstorting van de Heilige Geest ‘op alle vlees’. Het is niet zo dat de uitstorting van de Geest niet voorkwam. Dat zien we duidelijk in het voorbeeld van Mozes en de zeventig oudsten. Maar wat wel het geval is, is dat de doop in de Geest nog niet voor het ‘gewone volk’ was. Ook in de tijd van de koningen zien we dat: die koningen waren geacht ‘gezalfd’ te zijn en dus de Geest van God te bezitten. Dit, in tegenstelling tot het volk. Verder zien we ook de ‘zalving’ op de profeten. Maar nog niet op ‘alle vlees’. De uitstorting van de Heilige Geest op allen is dan ook een gebeurtenis die bij het nieuwe verbond, het nieuwe testament hoort. Daarom zien we nog niet dat het koninkrijk van God groots doorbreekt, maar wel dat er altijd al gebeurtenissen hebben plaatsgevonden die een verwijzing vormden naar de verdere doorbraak van het koninkrijk. Waarschijnlijk hebben de profetische geschriften in het Oude Testament hier meer over te zeggen.

Wat opmerkelijk is, is dat de 'echte' opwekking in het Oude Testament bij één persoon of een klein groepje personen blijft. De verbondsvernieuwingen zijn wel massaal, maar de aanraking van het innerlijk blijft bij een bepaald groepje mensen. Bij Mozes en de zeventig oudsten is het nog vrij bijzonder wat er gebeurd. Daar worden nog een aantal mensen begiftigd met de Geest. Maar daarna zijn het alleen individuen die een innerlijke 'opwekking' meemaken: de rechters, profeten en koningen die 'gezalfden' zijn. Zou het kunnen zijn, dat we van deze mensen kunnen leren hoe het is om een persoonlijke opwekking mee te maken? En zouden we van deze mensen kunnen zeggen dat wat er men hen gebeurt, van toepassing is op iedereen die bij een opwekking betrokken word? Hoe zou de kerk functioneren als we allemaal de 'geest van Mozes' hadden, de hartsgesteldheid van Salomo, of het berouw van het volk van Ninevé?

Tenslotte wil ik stilstaan bij het volgende: van de voorbeelden die we onderzocht hebben, zijn er veel die betrekking hebben op een vernieuwing van het verbond van God met Israël. Dat zien we bij de koningen Salomo, Asa, Hizkia en Josia. Zo zijn er nog wel meer momenten in de geschiedenis van Israël te noemen, die ook een verbondsvernieuwing zijn, maar geen opwekking. Denk aan de verbondsvernieuwing onder Mozes in Deuteronomium (Dt. 29-30), en onder Ezra (Nehemia 8). Uit de grote lijnen van wat de geschiedenis van het Oude Testament ons aanbied, kunnen we leren dat een opwekking een mijlpaal in de geschiedenis is, waarin Gods verbond met de mens ontzagwekkend reëel en merkbaar dichtbij komt.

Opwekkingen in de bijbel Deel I

2008-09-18T05:42:00.005-07:00

Deel I: Wat is opwekking?
Door: webmaster, gebedstrijd.blogspot.com

Praten we over opwekking, of willen we de bijbel onderzoeken naar dit verschijnsel, dan is het noodzakelijk dat we er een goede definitie van de term op na houden. Wat is opwekking eigenlijk? En welke kernmerken horen erbij? Niet iedereen zal het eens zijn met de conclusies van dit artikel, maar het verduidelijkt wel waar de schrijver het over heeft als hij het over de term ‘opwekking’ heeft.

Een aantal definities
Veel mensen hebben hun eigen definitie van de term ‘opwekking’ gegeven. De een is meer gevoelsmatig dan de ander. Hier volgen een paar waaruit een volledige definitie afgeleid zal worden.

“Opwekking is een tijd van verfrissing van de tegenwoordigheid van de Heere”.
Ds. Hughes, Engelse prediker

“Opwekking is een gemeenschap doordrenkt met God”.
Duncan Campbell, Schotse prediker

“Opwekking is de instroming van Goddelijk leven in een lichaam wat in dreigend gevaar is om een lijk te worden”.
Ds. Panton

“Een opwekking is niets anders dan een nieuw begin in gehoorzaamheid aan God”
C.G. Finney

“Opwekking is Gods soevereine daad om in Zijn grote genade de sluizen van de hemel te openen en Zijn kinderen rijkelijk te zegenen, zodat door hen de stroom van levend water naar de ongelovigen kan vloeien”.
Ds. du Toit

“Een opwekking is een werk van God dat leid tot de bekering en heiliging van velen”.
Ds. B. Krol

“Een opwekking is een soeverein ingrijpen van God in het geestelijke klimaat in een bepaald gebied.”
Theo Veldhuis, Redacteur ‘Herstel’

Wat is opwekking?
Terugkerende en, naar mijn mening, belangrijke elementen uit de definities zijn: het doordrenkt zijn van Gods tegenwoordigheid; de soevereiniteit van Gods werk; het feit van een nieuw begin, een ommekeer, een opgewekt worden uit een geestelijke sterven; en de beweging van Gods Geest naar buitenstaanders. Door al deze elementen op te nemen, kom ik tot de volgende definitie:

Opwekking is een soeverein werk van de Heilige Geest, waarin het volk van God vanuit haar doodsheid innerlijk tot leven wordt gewekt, en op een plotselinge en krachtige wijze doordrenkt wordt van Gods levenskracht en tegenwoordigheid, tot blijvende zegen voor betrokkenen, buitenstaanders en maatschappelijke omgeving.

Deze definitie zal ik in de volgende artikelen gebruiken als maatstaf, om te bepalen of iets een opwekking is of niet.

Gevolg van deze definitie is dat men iets geen opwekking kan noemen wanneer het één van de genoemde eigenschappen ontbreekt. Wanneer het fenomeen bijvoorbeeld geen grote zegen is voor buitenstaanders en maatschappelijke omgeving, dan kan er wel een wonderwerk van God plaats vinden, maar dan is het nog geen opwekking. Of als het verschijnsel niet soeverein van Gods hand komt, dan is het hoogstens een opleving van de geloofsbeleving door eigen ijver. En zo kunnen bepaalde opwekkingsverschijnselen voorkomen in bepaalde situaties, maar daarmee toch nog niet een echte opwekking vormen.

Karakteristieken van opwekking
Om het verschijnsel ‘opwekking’ beter te kunnen begrijpen zouden we een keer een opwekking moeten meemaken. Ook kunnen we geschiedenissen van opwekkingen gaan onderzoeken en lezen. Dit artikel kan dat alles natuurlijk niet aanbieden. Daarom eindig ik met een lijst van elementen die een opwekking karakteriseren. De volgende punten komen vaak voor in opwekkingen (volgens vele schrijvers). Ze kunnen eventueel worden gebruikt om bepaalde ‘geestelijke oplevingen’ te beoordelen naar het ‘opwekkingsgehalte’.

• Mensen komen onder de indruk van de grootheid en heiligheid van God.
• Diep besef, en belijdenis, van persoonlijke schuld en zonden.
• Ten gevolge van de vergeving der zonden een intense vreugde van hen die verlost zijn uit de diepste vertwijfeling.
• De ervaring van het krachtige werken van de Heilige Geest door wonderen, tekenen en manifestaties.
• Een diep verlangen naar een hoger niveau van heiligheid.
• Een voortdurend besef van de tegenwoordigheid van God.
• Een diep en aanhoudend gebedsleven.
• Een nieuw inzicht in de rijkdom van de Schrift.
• Liefde en éénsgezindheid onder de kinderen van God.
• Hartgrondige bekeringen en toewijding van grote aantallen mensen.
• Een brandende ijver voor de uitbreiding van Gods Koninkrijk.
• Een grote betrokkenheid bij evangelisatie- en zendingswerk.
• Maatschappelijke verandering als gevolg van een heiliger levensstijl van bekeerden.

Generatie Y deel I

2008-09-18T05:42:00.004-07:00

4 Sept. 2008. Generatie Y, ook wel de ‘millenium generatie’ genoemd, wordt gevormd door degenen die tussen ongeveer 1980 en 1999 zijn geboren. Die jaartallen verschillen per bron, maar het gaat in hoofdlijnen om de mensen die vlak voor de eeuwwisseling geboren zijn. Ze vormen een aparte generatie in de westerse wereld. In de Nederlandse lectuur is nog weinig over hen geschreven. Daarom heb ik zelf een onderzoekje verricht op het web, waarbij ik mezelf vooral de volgende vragen stelde: hoe ziet deze generatie eruit? Wat zijn zwakke en sterke punten van deze generatie? En hoe kan de kerk deze generatie bereiken en met hen samenwerken?

Door: Arnoud (webmaster, gebedstrijd.blogspot.com)

Voordat we inhoudelijk ingaan op generatie Y, moet eerst iets over de sociologie gezegd worden. De sociologie is een wetenschap die de samenleving van bovenaf bestudeerd. Het probeert algemene principes en trends van bevolkingsgroepen te ontdekken. Juist daarom is die wetenschap erg algemeniserend. Dat is niet percee verkeerd, zolang we maar wel blijven beseffen dat we in algemene termen spreken. Sociologische termen en principes kunnen we nooit op een persoonlijk vlak toepassen, alsof iedere individu in een vakje past.

Algemene karakteristieken van de Y-ers
Generatie Y staat bekend als de technologische, bezige, ongeduldige generatie. Bij uitstek zijn Y-ers een vertroetelde generatie. De X-ers, die voor hen kwamen, hadden geleerd relaties boven hun carrière te stellen. Zij hebben hun Y-kinderen met heel veel aandacht opgevoed. De meeste andere generaties zouden zeggen dat Y-ers zelfs verwend zijn opgevoed. Ze zijn gewend alles te krijgen wat hun hartje begeert en weten heel goed wat ze willen.
Er zijn vier duidelijke karakteristieken binnen deze generatie: de bevolkingsgroep is (1) multicultureel, (2) ‘multi-tasked’, (3) ingelijfd in de informatie- en communicatietechnologie en (4) dominant. Andere karakteristieken kunnen binnen deze algemene kenmerken beter begrepen worden.

Multicultureel. De meeste westerse samenlevingen zijn multicultureel. Dit geldt minstens zo sterk voor Nederland, als enig ander land. Het kenmerk van deze generatie is dat de multicultuur niet meer bijzonder is. Men is er aan gewend. Er is niet alleen tolerantie voor raciale verschillen, maar ook wat betreft sekuele geaardheid en levensbeschouwing. Homoseksualiteit is getolereerd en normaal, en de Y-ers leven samen met zeer uiteenlopende wereldbeelden. Er is veel tolerantie en dat gaat gepaard met nieuwsgierigheid. Men staat open voor allerlei culturen, levensbeschouwingen en wereldbeelden. Hierbij horen ook occulte stromingen, maar die vormen nog altijd een minderheid tussen alle andere stromingen.
Met die culturen en levensbeschouwingen, komen er ook allerlei godsdiensten en filosofiëen de huiskamer binnen, waarvan vele bepaald niet christelijk zijn. Daarom is er onderscheiding nodig: onderscheiden tussen wat van God is en wat niet, tussen wat leugen is en wat waarheid en tussen wat überhaupt zinvol is en wat niet. Wat wij op onze beurt van Y-ers kunnen leren, is dat we wel degelijk samen kunnen leven met mensen uit andere culturen. Y-ers hebben daar geen enkel probleem mee.

Multi-tasked. Het begrip ‘multi-tasked’ slaat op het feit dat Y-ers een agenda hebben die vol zit met allerlei verschillende afspraken, vergaderingen, activiteiten, enzovoorts. Ze hebben het vaak druk met veel verschillende dingen tegelijk. Ze internetten, kijken tv, en studeren tegelijkertijd. Een normale week zit voor hen volgepland met studie, werk, kerk, sport, relaties en hobby’s.
De rollen voor toekomstige Y-volwassenen zullen ingewikkelder worden. Men moet vader of moeder zijn, maar tegelijkertijd ook bijvoorbeeld vriend, sporter, hobbyist, collega, baas of werknemer, en meningen hebben over allerlei soorten informatie. Tot nu toe lijken Y-ers hier behoorlijk flexibel in te functioneren. Ze hèbben de capaciteit om verschillende rollen te dragen en tussen die rollen te wisselen. De generatie is adaptief.
Multi-tasking is niets anders dat het integreren van verschillende activiteiten met elkaar. In bepaald opzicht kan dit heel efficiënt zijn. Daar kunnen we van leren. Aan de andere kant mogen we ons afvragen, of een leven met constante multi-tasking niet rusteloos is. Voor velen is het een hulp om niet geconfronteerd te hoeven worden met de eigen leegte. Het bedekt de eigen gebrokenheid door het gewoonweg te negeren en altijd bezig te zijn. De rusteloosheid van Y-ers is tevens een punt waarbij we kunnen aansluiten in de pastoraat en evangelisatie.

Technologisch. Meer dan voor alle voorgaande generaties is de technologie van invloed geworden op deze generatie. De technologie is niet langer een handige bijkomstigheid, maar een levenswijze. Bepaalde technologie, zoals mobieltjes en i-pods, zijn bijna een extentie van het lichaam aan het worden. Communicatie op alle vlak is simpelweg overgenomen door de technologie. Y-ers bellen, msnen, smsen, mailen, bloggen en hyven er op los. Dit zorgt er tevens voor dat men, ten opzichte van vorige generaties, samen meer kan doen binnen minder tijd.
Ook informatie is het gebied van de technologie geworden. Internet verschaft onnoemlijk veel informatie, zowel betrouwbaar als onbetrouwbaar. En ook via het mobieltje is steeds meer informatie te verkrijgen, ongeacht waar iemand zich op dat moment bevindt. De hoofdlijn is, dat de technologie een integraal deel van het leven is geworden.
Zoals al is genoemd, is er onderscheiding nodig. Onderscheiding tussen betrouwbaarheid en onbetrouwbaarheid en zinvolle en zinloze informatie. Dat geld vooral voor het gebruik van het internet.
Bij het gebruik van allerlei soorten techologie is dringend bezinning nodig. Hoe mag men met deze technologie omgaan? Wanneer is iemands privéleven geschonden? Hoeveel macht mogen monopoliebedrijven als Google en Microsoft eigenlijk hebben? Hoe zit het met copyright op internet? Wie kan allemaal meekijken met onze mails? Kan bijvoorbeeld MSN het echte contact tussen mensen vervangen? Technologie kan vooruitgang brengen, maar tegen welke prijs? Misleiding, schending van het privéleven, gevaarlijk hoge machtsposities in de economie en eenzaamheid kunnen door de technologie in de hand worden gewerkt. Verwacht wordt, dat hoe meer de technologie zich zal ontwikkelen, hoe verder de bezinnig daarop zal achterlopen.

Dominant. Er is een theorie dat dominante en reactieve generaties elkaar opvolgen. De reactieve generaties zijn minder gedreven en doelgericht dan de dominante. De dominante generaties zijn veel meer gericht op verandering, ontwikkeling en laat door de geschiedenis heen, luid en duidelijk haar eigen stem horen. De reactieve generatie is meer realistisch en reflectief. De dominante is meer idealistisch. De generatie X is een voorbeeld van een reactieve generatie. De boomers en de Y-ers zijn deel van dominante generaties.
Voor generatie Y geldt, dat ze ideologisch zijn op een egocentrische manier, dat ze een heel eigen kijk op de samenleving en de arbeid hebben, dat ze het liefst zonder tegenspraak oude systemen en methoden willen vervangen, dat ze positief zijn over de toekomst, dat ze hard werken voor respect, dat ze vindingrijk en creatief zijn, enzovoorts.

Generatie Y Deel II

2008-09-18T05:42:00.002-07:00

Deel II: Y-ers en de kerk
Door: webmaster, gebedstrijd.blogspot.com

Er is nog veel meer te zeggen over deze generatie. Maar we moeten in gedachten houden, dat het allemaal het beste te begrijpen valt, binnen de context van de multicultuur, de multitasking, de technologische vooruitgang en de dominantie van de generatie Y. Dat zijn de hoofdlijnen van deze nieuwe bevolkingsgroep.
Nu zal ik dieper ingaan op verschillende kenmerken van generatie Y. Tegelijkertijd zal ik analyseren wat zwakke en sterke punten van deze generatie zijn, hoe de kerk hier mee om kan gaan en voorstellen hoe het evangelie gebracht kan worden aan de Y-ers.

Veel ervaringen en toch onervaren. Y-ers hebben op jonge leeftijd vaak meer ervaringen in het leven opgedaan, dan andere generaties, toen die op jonge leeftijd waren. Dat komt onder andere doordat de wereld veel kleiner is geworden. Men reist veel makkelijker rond de wereld dan voorgaande generaties dat deden. Vanwege de multicultuur en het internet is het tevens zo, dat allerlei verschillende culturen en de daarbij komende belevingen naar ons toe zijn gekomen. Y-ers kunnen de wereld in trekken en de wereld is tevens bij hen ingetrokken!
Een andere ontwikkeling is de voortgaande seksuele revolutie. Deze generatie kampt met meer gebroken gezinssituaties en echtscheidingen, dan alles voorgaande generaties. Hoewel men van mening kan zijn dat de ‘seksuele revolutie’ nu aan het einde is gekomen, is het toch een feit dat grenzen verlegd blijven worden. Degenen met seksuele ervaringen zijn steeds jonger en allerlei buitenhuwelijkse seksuele activiteit is al helemaal normaal. Dit was twintig jaar geleden misschien ook zo, maar die veranderingen hebben zich, sindsdien, nog veel meer doorgezet. Belangrijker nog: het proces van die veranderingen lijkt gewoon door te gaan.
Ondanks alle ervaringen op jonge leeftijd, is de generatie niet méér ‘ervaren’ dan de voorgaande generaties op dezelfde leeftijd. Veel Y-ers overschatten zichzelf dan ook. Zo hebben ze op een bepaalde leeftijd misschien wel bergen beklommen, maar nog nooit in een kantoor gewerkt. Ze hebben geproefd van allerlei culturen, maar kunnen niet eens goed spellen. Ze hebben allerlei fouten mogen maken, maar ze kennen niet de consequenties daarvan, omdat ze ervoor beschermd zijn. Hoewel ze dus allerlei ervaringen hebben opgedaan, zijn ze er niet percee meer ervaren door geworden. In die zin zijn ze misschien wel juist naïver dan de vorige generaties.

Zelfverzekerd. Zoals hierboven al is gezegd, is deze generatie vertroeteld. Y-ers zijn over het algemeen met behoorlijk wat aandacht en waardering opgegroeid. Daardoor zijn ze zelfverzekerd. Ze geloven in automatische winsituaties, ook al hebben ze nog weinig gepresteerd. Hun zelfverzekerdheid schijnt echter wel wankel te zijn in hun jonge jaren. Velen ervaren gebrokenheid in hun familie en gezin. Daardoor is die zelfverzekerdheid niet altijd gebalanceerd of sterk. Het gaat dus hierbij, in de kern, om een zelfverzekerde uitstraling en minder om echte zelfverzekerdheid.
In het werkveld en in de kerk hebben Y-ers persoonlijke begeleiding nodig. Dit beleven ze het liefste in de context van een relatie. Ze hebben behoefte aan een leider of coach, die open en eerlijk is. Waarachtigheid is een zeer belangrijk en verwachte eigenschap van een leider. Bij het minst kleine beetje van huichelarij, is de geloofwaardigheid verloren en daarmee het eventuele respect dat is opgebouwd.
Y-ers willen mensen erg graag vertrouwen geven, maar zijn wel zeer snel in het terugtrekken ervan. Degenen die deze jonge mensen willen leiden, moeten betrouwbaar zijn en vertrouwelijk in de omgang. Het moeilijke is dat ze heel gauw hun vertrouwen in iemand kunnen verliezen, maar tegelijkertijd verwachten dat iemand anders hen wel blijft vertrouwen, ondanks dat ze misschien allerlei fouten begaan. Leiders hebben de verantwoordelijkheid om hen te confronteren met de waarheid en moeten hen laten zien dat niemand volmaakt is. Ook het principe van vergeving is belangrijk.
Zogenaamde professionals opperen dat we generatie Y heel veel waardering moeten geven en blijk van vertrouwen, omdat ze dat ook in hun opvoeding gewend zijn geweest. Ik geloof dat dit lang niet altijd een goede zaak is. Ze moeten gaan wennen aan het feit dat ook zij zelf tegenstrijdig zijn. Vanuit dat uitgangspunt kunnen ze ook ruimte aan andere generaties geven om het eventueel fout te doen, net zoals zij zichzelf telkens nieuwe kansen geven na fouten.
Ten slotte wil ik nog stil staan bij de relaties die de mensen uit oudere generatie met de Y-ers aan kunnen gaan. Op het werk en in de kerk zijn Y-ers zeer gewillig om te leren van anderen. Alleen, zoals gezegd, binnen de context van een relatie. Dit betekent tegelijkertijd dat Y-ers een hekel hebben aan ‘bazig’ gedrag. Ze willen een gelijkwaardige relatie met degene waarvan ze gaan leren. Ze willen ook input hebben en werken niet onder dwang. Y-ers komen in botsing met bazig gedrag, omdat hun zelfverzekerdheid niet diep zit.

Gedreven en ongeduldig. Deze generatie is erg gedreven. Y-ers weten wat ze willen en gaan daar ook voor. Ze laten zich niet tegenhouden door mensen die hun in de weg staan of die wel even zeggen wat ze moeten doen. Men zou bijna kunnen zeggen dat ze agressief zijn in het werkveld, maar eigenlijk zijn ze dat slechts voor de dingen die hun hart begeert. Ze zijn doelgericht en zeer actief. Ze houden zich bezig met alles wat hun doelen dichterbij kan brengen. Y-ers mogen dan wel niet zo loyaal zijn aan instanties, maar als eenmaal hun interesse is gewekt, dan leveren ze een enorme bijdrage van tijd en moeite.
Gebrek aan geduld is ook typisch voor Y-ers. Ze willen alles meteen op het moment dat ze ernaar vragen of verlangen. Dat hebben ze onder andere van het Internet geleerd, waar informatie altijd meteen te verkrijgen is. Een andere factor is wellicht de verwende opvoeding die ze als kind hebben genoten. Ze zijn gewend om meteen te krijgen wat ze willen. Dit uit zich ook op de arbeidsmarkt en in het opdoen van allerlei ervaringen.
Ik denk zelf dat dit, in combinatie met een brede nieuwsgierigheid, het grootste zwakke punt van de generatie Y zou kunnen worden. Ze willen vanalles ervaren en dat willen ze gelijk. Dit kunnen we gerust betrekken op alle aspecten van het leven: seks, het religieuze en paranormale, en allerlei andere ervaringen waardoor ze een kick denken te krijgen. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat elke Y-er dus onverantwoordelijk leeft. Het wil slechts zeggen, dat de tendens tot een onverantwoordelijk bestaan groter is, en dat morele drempels steeds lager worden.
Of de kerk de taak op zich moet nemen om normen en waarden te leren, is nog maar de vraag. Y-ers zien alles relatief en kunnen nooit door menselijke inspanningen leren om opeens absoluut over normen en waarden te gaan denken. Dat kan alleen God. De kerk heeft veel meer de verantwoordelijkheid om een kwalitatief hoogstaand leven te laten zien. Demonstratie van een heilig leven waarin normen en waarden worden hooggehouden, doet veel meer, dan een paar gedragslessen. Bovendien: is dit niet ook de manier waarop Jezus zijn eigen woorden gezag gaf? Jezus leefde wat hij onderwees en dat moeten wij christenen ook doen.

Scherp en creatief. Deze generatie is slim en creatief. Natuurlijk zijn er altijd uitzonderingen op de regel, maar door de informatie die hun voor handen ligt, zijn ze een zelf-lerende generatie geworden. Ze zijn innovatief, creatief, en hebben zelfbedachte oplossingen voor allerlei situaties. Improvisatie is één van de sleutel-termen. Deze eigenschappen zijn nauw verweven met de technologie. Die biedt hun enorm veel informatie aan en ‘gadgets’ met enorm veel toepassingsmogelijkheden. Zo zijn mobieltjes niet alleen meer gemaakt om te bellen, maar ook om multimedia op af te spelen, om te smsen, te mmsen, een adresboek bij te houden en ook voor andere functies. De computer wordt steeds meer het centrale apparaat in huis, waar je praktisch al je andere apparaten op kunt aansluiten. Dit alles schetst oneindig veel mogelijkheden en Y-ers maken daar dankbaar gebruik van.
Een fantastisch mooie eigenschap van de Y-ers is hun inventiviteit. Dit is iets waar de oudere generaties in de kerk niet voor af moeten schrikken. Generatie Y is vooral op technologisch vlak veel slimmer en sneller, maar dat is helemaal niet erg. We mogen Y-ers daarover waardering geven. Beter nog: we zouden moeten uitzoeken hoe die praktische wijsheid ingezet kan worden om de kerk nog beter te kunnen laten functioneren. Als we ideëen van Y-ers serieus nemen en welkom heetten, dan bouwen we bovendien meer vertrouwen op.

Relatie-georiënteerd. Y-ers hebben van hun ouders meegekregen dat relaties belangrijker zijn dan carrière maken. Dit schijnen ze niet verworpen te hebben, hoe egocentrisch ze wellicht op de werkplaats lijken. Ze zijn in die zin postmodern, dat ze ervaringen en relationele banden belangrijker vinden dan rationeel efficient leven (=‘modern’). Dit sluit aan op hun brede interesse in andere manieren van leven. Relaties waarderen ze hoger dan werk. Carrière maken is voor hen lang niet zo belangrijk als dat voor hun ouders en grootouders was. Gezin en vriendschappen zijn veel belangrijker.
Relaties werken door op alle terreinen van het leven. Oudere generaties zijn misschien gewend om werk en prive te scheiden. Generatie Y wil dit alles met elkaar integreren: dat lijkt hen ook nog efficienter ook (hoewel ze de term efficient niet zouden gebruiken). Binnen de context van multi-tasking is dit heel begrijpelijk. Hun leven is zo druk dát ze wel al hun bezigheden moeten integreren! Relaties zijn dus binnen elke context belangrijk.
Ook in de kerk geld: bouw relaties. Leiders die Y-ers willen werven voor hun doelen, moeten relaties opbouwen. Pastorale medewerkers moeten vertrouwen kweken door wederkerigheid in relaties (in ben van mening dat dit goed kan in de kerk, in tegenstelling tot de echte psychologische hulpverlening). Kringen bestaan niet zomaar: ze bestaan om relaties op te bouwen en te onderhouden. Evangelisatie onder Y-ers kan beter door middel van vriendschap dan door de oude methode van het houden van toespraken. We moeten relatie-georienteerd zijn bij alles wat we als gemeente van Christus doen. Bovendien lijkt dit meer op het gemeente-zijn van de eerste gemeente, dan welke methode dan ook.
Wat overigens gezegd moet worden is dat, ondanks dat ze nadruk leggen op relaties, ze een sociaal verarmt leven kunnen leiden. Dat kan liggen aan tijdgebrek door het multi-tasking, oppervlakkigheid doordat technologische communicatiemiddelen écht contact vervangen, en innerlijke gebrokenheid waardoor men simpelweg moeite heeft om zich aan anderen te hechten. Als het sociale leven verarmt, dan is het logisch dat dat gebrek de nadruk krijgt. Maar die extra nadruk op relaties hoeft dus helemaal nog niet te duiden op een kwalitatief goed sociaal leven.

Meer loyaliteit aan zichzelf dan aan hun baas. Onder Y-ers heerst een andere werkethiek, dan onder de vorige generaties. Y-ers werken voor zichzelf en niet voor anderen. Ze jagen dan wel geen carrière na, maar zijn wel erg ik-gericht op de werkvloer. Ze werken omdat ze zichzelf willen voorzien, zichzelf willen ontwikkelen en zichzelf voldoening willen schenken. In deze denktrant past het experimenteren met allerlei functies en soorten werk, wat vaak leidt tot het fenomeen van ‘banen hoppen’. Dat betekent dat ze de ene na de andere baan proberen. En dat, als bepaald werk niet bevalt, men gewoon op zoek gaat naar ander werk. Y-ers hebben dus weinig tot geen loyaliteit aan bestaande instanties. Ze zijn slechts loyaal aan zichzelf en hun dierbaren.
Op het werk en in de kerk willen Y-ers aan de slag. We kunnen ze flink inzetten. Ze hebben erg veel energie en werklust. Alles wat ze nodig hebben is motivatie. Het motiveren van Y-ers werkt overigens net even anders dan bij vorige dominante generaties. Boomers geloofden bijvoorbeeld in hogere en algemene doelen. Die waren gemotiveerd door inhoudelijk waardevolle visies. De generatie Y echter, wordt pas gemotiveerd als ze weet hoe die grote visie hen persoonlijk ten goede komt. De visie die leiders van tegenwoordig hebben, moeten niet alleen gecommuniceerd worden: ze moeten zo gecommuniceerd worden, dat Y-ers begrijpen dat ze er zelf ook bij gebaat zijn.
Zoals hierboven al is genoemd, zijn persoonlijke ontwikkeling, een prettige werksfeer en betekenisvolle doelen zeer motiverend voor hen. Die waarden moeten we gebruiken om jonge Y-ers enthousiast te maken voor het werk dat er is. Dat geldt natuurlijk zowel op het werk als ook in de kerk.

Generatie Y Deel III

2008-09-18T05:42:00.001-07:00

Deel III: Kernpunten voor gebed
Door: webmaster, gebedstrijd.blogspot.com

Je kunt deze gebedspunten bijvoorbeeld gebruiken in je gebed voor de jongeren en jong-volwassenen in je eigen kerk of op je werk of school.

- Jongeren en jongvolwassen Y-ers hebben op jonge leeftijd meer ervaringen opgedaan dan mensen uit voorgaande generaties, op dezelfde leeftijd. Maar ondanks dat zijn ze even 'ervaren' in het leven. Dat maakt hun wellicht naiver. Bid dat God de ervaringen in hun leven wil omzetten in levenswijsheid.
- Jongeren en jongvolwassen Y-ers hebben misschien wel een zelfverzekerde uitstraling, maar die zelfverzekerdheid is vaak heel breekbaar. Bid dat God de Y-ers hun zwakheid laat zien, zodat Zijn grootheid in hen kan werken.
- Jongeren en jongvolwassen Y-ers zijn vaak erg gedreven en energiek. Bid dat God ze zo zal leiden, dat die energie en gedrevenheid voor Zijn wil gebruikt zal worden.
- Jongeren en jongvolwassen Y-ers zijn vaak creatief, scherp en technologisch aangelegd. Bid dat God ze zo zal leiden, dat ze ook dat tot Zijn eer zullen gebruiken.
- Jongeren en jongvolwassen Y-ers leggen grote nadruk op relaties. Bid dat ze waardevolle relaties in hun leven mogen opbouwen, relaties die 'in God' zijn, en dat echt menselijk contact binnen die generatie niet vervangen zal worden door communicatietechnologie, wat het contact in feite indirect en afstandelijk maakt.
- Bid dat ze hun normen en waarden op God en de bijbel mogen baseren (vooral op seksueel gebied).
- Bid voor gebroken gezinssituaties.

Toetsstenen voor echt en onecht

2008-09-16T00:49:00.000-07:00

Is dit echt van U, Here Jezus?
Toetsstenen voor echt en onecht

Bron: zoeklicht.nl, door: John Hofman

Vandaag de dag dienen zich allerlei bewegingen aan die “wonderen en tekenen” doen in de naam van Jezus. Weer anderen profeteren succes en voorspoed. Velen spoeden zich naar bepaalde evenementen, raken onder de indruk van allerlei manifestaties, profetieën, ervaren geluksgevoelens en concluderen vervolgens dat dit opwekking moet zijn.

In alle tijden zijn er opwekkingsbewegingen geweest, die soms gepaard gingen met nog niet eerder vertoonde, ongebruikelijke manifestaties. Bij Charles Finney, Moody, Evans viel op dat veel nadruk werd gelegd op Gods Woord en op de noodzaak van bekering! Dit was ook het geval bij de Brownsville Opwekking enkele jaren geleden.

Tegenwoordig zien we veel bewegingen waar veelal het accent wordt gelegd op ‘manifestaties’. Sommigen zijn laaiend enthousiast; anderen zijn mordicus tegen. Een houding die alles accepteert, brengt het risico met zich mee vals vuur voor echt vuur aan te zien en een houding die bij voorbaat alles afschildert als duivels, gooit het kind met het badwater weg. God doet en zal zeker nieuwe dingen doen, maar ook de boze doet zich voor als een engel des lichts. Waar ligt de balans? Wat is waarheid? Aan de vruchten kent men de boom, zegt Matteüs 12:33. Hieronder vindt u een aantal toetsstenen om bewegingen en manifestaties tegen Bijbels licht te houden.

1. Het tijdelijke of het eeuwige?
De meeste gelovigen zijn alleen maar bezig met zelfontwikkeling, met succes, het zich op aarde zo comfortabel mogelijk maken, dat het zicht op het eeuwige sterk vertroebeld wordt. Paulus zegt in 1 Korintiërs 15:19 dat we de meest beklagenswaardigste mensen zijn op aarde als we onze hoop alleen voor het hier en nu op Christus vestigen. Een voorbeeld van iemand die erg met het hier en nu bezig was, is Lot. Toen de herders van Lot en Abraham ruzie kregen, gingen ze ieder een kant op. Lot koos datgene wat uiterlijk gezien het meest aantrekkelijk was. Het gevolg was dat hij bijna ten onder ging aan de zonden van Sodom. Abraham echter koos vanuit een andere motivatie en werd de stamvader van alle gelovigen.

2. Bediening of dienen
Velen ijveren voor een bediening, voor aanzien, voor erkenning, terwijl dienstbaarheid om niet, als aan Christus, een ondergeschoven kind is. Dienen impliceert namelijk dat je uit ontferming, gedreven door Gods liefde, je bekommert om je naaste en hem biddend en/of praktisch terzijde staat. Als je uit bent op puur een bediening, dan is het podium je afgod, je identiteit. Dan raak je op den duur vervreemd van het hart. 1 Korintiërs 13 zegt dat, al zouden we alle geloof hebben, maar de liefde niet, dan hebben we niets.

3. Liefde voor de waarheid
Jezus Zelf is de Weg, de Waarheid en het Leven. De volgorde is niet willekeurig. Vanuit de goede weg kom je uit op de waarheid en dat produceert leven Gods. Maar als het Bijbelse waarheidsgehalte van een beweging erg matig is, onder de maat zogezegd, dan is er gerede kans dat we misleid worden.

4. Nederigheid
Nederigheid is een uitermate onderschatte eigenschap. Trots, het tegenovergestelde immers, gaat aan de val vooraf. Als iemand in zonde valt, is er bijna altijd sprake van trots en trots verblindt ons voor de realiteit van Gods genade. Jezus zelf zegt dat we zonder Hem niets kunnen doen. Ook Hijzelf deed niets voordat Hij het de Vader had zien doen. Vele, goedbedoelde bewegingen, zijn gestrand omdat de leiders zich gingen verheffen en in zonde vielen.

5. Geest of ziel?
In het algemeen wordt er weinig of geen onderscheid gemaakt tussen geest en ziel. Sidney Wilson vergelijkt de geest van de mens met het Heilige der Heilige, waar de diepste vorm van communicatie tussen God en de mens plaatsvindt. Als een gelovige op zielsniveau opereert, mist hij het kerncontact met zijn Schepper. Te vergelijken met een huwelijk tussen man en vrouw waar de intieme gemeenschap ontbreekt. Het is essentieel om onderscheid te maken tussen uitingen van de ziel en geestesuitingen. Manifestaties van de ziel zetten de mens centraal, terwijl uitingen van Gods Geest, de Christus verheerlijken. Kenmerkend voor het zielse is onder meer: opzwepen, onrust, geforceerdheid, aanjagen, manipulatief e.d.. Bovendien, aldus Derek Prince, is het zielse slechts één stap verwijderd van het demonische.
Watchman Nee stelt in zijn boek De Geestelijke Mens dat bekeringen op zielsniveau niet diepgaand zijn. God is Geest en zoekt aanbidders in geest en waarheid.

6. Nadruk op charisma of karakter?
Als de nadruk te veel ligt op de manifestaties (lachen, vallen, huilen, rollen, schudden, beven e.d.) dan staat Christus niet meer centraal. De ‘strijd’ is tussen de ziel en de Heilige Geest. De termen Geest en zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Heiligheid, reinheid en zuiverheid zijn dus niet los te denken van een leven met God. Niet voor niets zegt de Schrift: ‘weest heilig want Ik ben heilig (..) en zonder heiliging zal niemand de Here zien.’
De door God gegeven gaven zijn onberouwelijk ondanks het feit dat iemand zondigt. God bevestigt de gaven omdat Hij mensen wil zegenen. Velen nemen blindelings aan dat iemand die profeteert, op zieken de handen legt, demonen uitdrijft, automatisch een rein kanaal is. Ze raken onder de indruk en volgen dan zo’n persoon. Echter, het uitoefenen van de gaven is geen garantie voor een zuivere levenswandel.

7. Lijden
Lijden is onlosmakelijk verbonden met ons leven in deze gebroken wereld. We zien het om ons heen in allerlei vormen. Ziekte, natuurrampen, ongelukken, overlijden van een partner, echtscheiding en ga zo maar door. Een evangelie verkondigen dat altijd succes, voorspoed en gezondheid belooft, is een vals evangelie. Deze boodschap gaat volkomen voorbij aan de realiteit. Christus heeft ons niet een roltrap naar de hemel beloofd, een reis zonder stormen, maar wel een veilige haven als we in Christus blijven. In onze cultuur is er weinig aandacht voor lijden. Alles is gericht op plezier, op fijne gevoelens, op menselijk welbehagen (2Tim. 3:1).

8. Vrede of gevoelens
Het maakt veel verschil of we de vrede van God ervaren die alle verstand en gevoel te boven gaat, of dat we louter afgaan op opzwepende gevoelens. Ik vergelijk het met verliefd worden. Dan zijn je gevoelens bijna constant high, maar dan breekt de tijd aan van de realiteit. Dan vallen dingen tegen en verdwijnen de verliefde gevoelens. God kan en wil ons aanraken in ons gevoelsleven, maar ons geloof krijgt alleen diepgang als we ons Gods Woord eigen maken. Anders zijn we mensen van het ogenblik, als zaad dat op de rots terechtkomt, maar geen aarde heeft en dus niet kan wortelen.

9. God als persoon of als product
Om God als Persoon te leren kennen, moeten we primair op Hem gericht zijn en niet op Zijn gaven (bijvoorbeeld genezing of financiële zegeningen). We leven in een zeer ik-gerichte cultuur waarin we vaak (onbewust) God als butler gebruiken, in plaats van Hem eer en aanbidding te geven om Wie Hij is. Vaak wordt uit het oog verloren dat Hij heilig is en Zijn leven heeft gegeven om ons bij de Vader te brengen. Velen handelen vandaag de dag vaak net zo als de tien melaatsen. Slechts één van hen kwam terug om Jezus te bedanken. Voor velen is het product God (wat geeft Hij) belangrijker dan de Persoon God (Wie is Hij). Als we productgericht zijn, gaat dit ten koste van heiligheid, vreze des Heren en gerechtigheid. Het zijn deze zaken waarop we uiteindelijk beoordeeld zullen worden. Laten dit nooit uit het oog verliezen!

Ik hoop en bid dat genoemde toetsstenen zullen bijdragen tot helder inzicht en bovenal tot het beter leren kennen van de Here Jezus als Persoon.

Advies gevraagd voor slachtoffers Lakeland (tevens een gebedspunt!)

2008-09-09T01:42:00.000-07:00

Anne Jansen vraagt advies en kennis van zaken over 'slachtoffers' van Lakeland, die bevrijding nodig hebben.

Van de webmaster.

Laatst heb ik een email met een verzoek ontvangen. Het kwam van Anne van Riemsdijk Jansen, van 'The Right Branch Ministry': "Beste mensen, Ik heb een bediening in het zuiden des lands en krijg laatste tijd veelanvragen voor bevrijding van mensen die of in Lakeland of met Lakeland incontact zijn gekomen. Veel mensen hiervan menen dat zij in contact zijngeweest met UFO's. Weet u toevallig hierover meer van? of weet u toevalligiemand die mij hierin meer info over kan verschaffen zodat ik hieraccuraat mee om kan gaan? Alvast bedankt voor de medewerking. Shalom."

Ik had haar terug gemailt: "Ik zou het echt niet weten. Ik dacht nog even aan het boek 'de ufo-misleiding' van Paul J.M. van Teeffelen, maar die durf ik niet zomaar aan te raden, omdat ik die zelf nog niet heb gelezen. Wat ik kan doen, is uw verzoek op mijn site zetten... Is dat een idee?
Persoonlijk denk ik dat de bijbel op zich al veel wijsheid kan verschaffen wat dit betreft. U noemt zelf al het woord 'bevrijding'. Dat lijkt mij duidelijk genoeg? Dan is er gebed om bevrijding nodig. Tegelijkertijd besef ik dat ik geen kennis heb van wat er allemaal gaande is in uw bediening en bij de mensen die naar u toe komen. Eén ding is zeker: als mensen naar u toe komen om bevrijding, terwijl ze nauwelijks of niet van uw bediening gehoord hebben, dan heeft God u aangewezen om voor ze te bidden (maar misschien had u dat ook al lang wel door...).
In ieder geval veel wijsheid toegewenst, en laat me weten of u het oproepje op mijn site wil hebben staan."

Volgende mail dat ik van haar ontving, was als volgt: "Beste Arnoud, Hartelijk dank voor U reactie. Ja heel graag, als u mijn oproep op uwwebstie wilt plaatsen zou ik daar heel blij mee zijn. hartelijk dankalvast.. ja, de bijbel zegt bevrijding en dat is ook zo, maar het gekke in deze gevallen is, dat veel van deze mensen ook al een bevrijding hebben ondergaan.

Om uw vraag over mijn bediening te beantwoordden, ja ik doe aan bevrijdingen counseling, vooral over geestelijke oorlogsvoering. ik krijg ook dikwijls "extreme gevallen"(als ik het zo maar oneerbiedig mag zeggen, uweet wel wat ik mee bedoel), maar dat heeft de Heer mij al gezegd dat datZijn wil is en HIj begeleid mij hierin ook fantastisch. Ik heb tot nu toe enig succes mogen boeken omdat het niet door mij maar door Jezus Christus gedaan wordt via Zijn Heilige Geest. Daar ben ik Hem ontzettend dankbaar voor, omdat ik Zijn kracht en Zijn liede, wijsheid etc dagelijks magondervinden zoals Hij dat aan mij wil openbaren. Bidden is een essentieelonderdeel van mijn bediening en dat doe ik heel veel, ook voor deze mensenen een ieder die bij mij om hulp vraagt. Toch is dit fenomeen heel vreemd en het lijkt iets te zijn van de laatstetijd. Ik krijg wel veel goede info over Lakeland maar niet over dezegevallen. wordt het verzwegen uit schaamte? het zou kunnen. ik weet hetniet. Toch moet ik tot mijn grote verdriet helaas hbekennen dat de geestvan verblindheid toch echt toegeslagen en dan vooral ook onder onschristenen. heel zorgelijk allemaal...

Het is natuurlijk heel belangrijk om de bijbel te blijven lezen om dit soort dwaalleringen te ontlopen maartoch is er binnen de christelijke wereld een hang naar de macht van de Heilige Geest en niet naar Jezus zelf. Dit opent natuurlijk de deuren tot andere geesten die niet van God zijn en al het gevolg ervan. Hier een goed voorbeeld helaas.. Het trieste is dat deze mensen die bij mij aankloppen, alles al gedaanhebben wat mogelijk is zoals bijbel lezen, veel bidden etc etc en tochblijven deze demonische aanvallen steeds terugkomen. Buiten het feit dat ik dit heel erg voor hun vindt, want het zijn God's kinderen, maak ik mijwel degelijk zorgen over wat onze mede broeders en zusters zoal allemaalgevoed krijgen.. Deze mensen zijn vaak emotioneel helemaal leeggeput endat is natuurlijk weer een opening voor een aanval, en de kring blijftmaar rond. Ik zeg hun altijd dat God oppermachtig is en altijd de overhand heeft, dit geeft ze wel enigszins de kracht en moed om vol te houden maars'avonds is de angst om te gaan slapen weer het grootst en dan zijn zeweer terug bij af. het is echt heel erg triest en zorgelijk. Ik hoop echt met meer mensen, counselors ook in contact te komen zodat ikervaringen uit kan wisselen om te bestuderen waar nou de knelpunt erprecies in zit dat deze mensen toch nog ondanks alles mogelijke aangevallen worden. Bedankt voor uw medewerking, Shalom."

Ik ben zelf erg bewogen door dit nieuws. Heeft iemand hier meer kennis over? Dat kunt u mailen naar Anne Jansen. Haar email is: anjansen@xs4all.nl

1834-1892 Charles Haddon Spurgeon: prins der predikers

2008-08-27T09:29:00.000-07:00

Bron: kerkgeschiedenis.weblog.nl
n.a.v. G. van Wijk, Charles Haddon Spurgeon. Zijn leven in beeld, Houten 2002

Ontwikkelingen op maatschappelijk en theologisch gebied
De industriële revolutie was in alle hevigheid losgebarst. Stoommachine, massaproductie, erbarmelijke omstandigheden, wetenschappelijke kennis: dit waren de kenmerken van deze tijd. Sir Charles Lyell was een geoloog die een theorie over aardlagen ontwikkelde, waardoor de aarde miljoenen jaren oud moest zijn geweest. Charles Darwin schreef in 1859 On the Origin of Species, by Means of Natural Selection en in 1871 Descent of Man. Het evolutiedenken dat hiermeer opkwam botste met de Bijbel. Echter, er kwam ook steeds meer aandacht voor tekstkritiek op, waardoor men de Bijbel ging zien als een lange geschiedenis hebbend van redactie en actualisering. Deze New Theology zou desastreuze gevolgen hebben, en Spurgeon zag dat goed in. Toch was de 19e eeuw nog uitermate religieus van aard. De ontwikkelingen op theologisch gebied waren van invloed op de geloofsvoorstellingen van de gewone man rond 1890. Die wetenschappelijke invloed werd in Engeland pas merkbaar toen de discussie meer publiekelijk werd gevoerd in de vele tijdschriften en dagbladen. Één van die publieke discussies ging de geschiedenis in als de Downgrade Controversy. De ontwikkelingen na de dood van Spurgeon hebben bewezen dat hij terecht voor de toekomst vreesde.

Spurgeon en zijn opa
Spurgeon werd geboren op 19 juni 1834 in het kleine plaatsje Kelvedon in het Engelse graafschap Essex. Vanwege de armoede van zijn ouders werd hij na 14 maanden overgebracht naar zijn grootouders in Stambourne. Spurgeon was eerste kind en er zouden er nog 16 volgen. Zowel zijn vader als zijn grootvader waren congregationalistische predikanten. De ontwikkeling van Spurgeon ging snel. Zijn leesvaardigheid was opvallend. Zijn intonatie en goede uitspraak van de woorden deed menigeen versteld staan. Spurgeon las graag het boek De Christenreis naar de eeuwigheid van John Bunyan. Uren heeft Spurgeon in de verduisterde bibliotheek van zijn vader doorgebracht (verduisterd omdat in die tijd de gehate raambelasting van kracht was; hoe meer ramen een huis bezat, des te meer belasting moest worden afgedragen). Toen Spurgeon eens merkte dat zijn opa veel verdriet had vanwege het oppervlakkige en ergerlijke leven van één van zijn gemeenteleden, liet de kleine Spurgeon het er niet bij zitten. Regelrecht liep hij naar het café waar deze steevast te vinden was en zei met opgeheven vinger: ‘Wat maakt gij hier, Elia? Zitten met de goddelozen; u als kerkmens, u breekt het hart van uw dominee. Ik schaam me voor u…’ Een belangrijk moment was toen zijn opa hem op zijn knie nam en zei dat deze ooit het Evangelie zou gaan prediken. Hij liet de kleine Spurgeon beloven om dan te laten zingen in de kerk God moves in Mysterious Ways. In de loop van de tijd trok Spurgeon weer bij zijn ouders in huis.

Autodidact
Op school zaten de beste leerlingen op de voorste rij, maar dat betekende dat men het verst van de kachel verwijderd was. Daarom ging Spurgeon steeds minder zijn best doen om maar dichtbij de kachel te kunnen zitten. Regel werd toen de meester hierachter kwam: de beste van de klas mag het dichtst bij de kachel zitten. Charles deed in zijn schooljaren niets anders dan studeren. Boeken, dat was zijn leven. Alles las hij met een geheugen ‘zo sterk als een bankschroef en zo ruim als een schuur’. Spurgeon was een snelle en gevatte leerling. Zijn meester gaf hem een boek mee in liet het aan hemzelf over wat hij ermee deed. Zo ontwikkelde hij zich tot autodidact. Door zijn studie van het Griekse Nieuwe Testament kwam Spurgeon langzamerhand tot een baptistische visie van de doop. In 1849 werd Spurgeon hulponderwijzer op een middelbare school. Hier kwam hij in contact met een vrouw, Mary King, die van de Strict Baptists was en uren met Spurgeon sprak over het genadeverbond, de uitverkiezing, de vereniging met Christus, de volharding en de ware godsvrucht. Toen Spurgeon later hoorde dat ze geldzorgen had, heeft hij haar tot haar dood toe financieel ondersteund.

Exeter Hall

Bekering in een kleine kerkje
Hoewel Spurgeon veel theologische kennis bezat kon hij zichzelf nog niet als christen beschouwen. Hij wist dat hij bekeerd moest worden, maar hoe? Spurgeon zei later: ‘Een pond persoonlijke getuigenis heeft meer kracht dan duizend kilo theologie.’ Later zou Spurgeon in elke jaargang van zijn preken minimaal één persoonlijke getuigenis geven van zijn bekering. Spurgeon kende een zondebesef. Hij zocht het zondepak kwijt te raken, maar welke kerk hij ook bezocht, welk boek hij ook las, het lukte maar niet. Hij kreeg overvloedig te horen dát hij bekeerd moest worden en niet hóé hij bekeerd moest worden. Hij nam zich voor om alle kerken in Colchester te bezoeken. Zo werd het 6 januari 1850. Een zware sneeuwval dwong Spurgeon en zijstraat in te gaan en zijn toevlucht te nemen bij een klein kerkje waar nog geen 15 mensen zaten. Het bleek een gemeente te zijn van de Primitive Methodists. De predikant kwam niet opdagen. Toen moest er een ouderling spreken. Hij was volgens Spurgeon ‘werkelijk dom. Hij was niet eens in staat de woorden goed uit te spreken’. De tekst waarover hij mediteerde was: ‘Look unto Me, and be ye saved, all the ends of the earth…’ Op een gegeven moment keek hij Spurgeon strak aan en zei: ‘Jongeman, je ziet er diep ongelukkig uit…’ Vervolgens schreeuwde hij, zoals ze dat alleen bij de Primitive Baptists kunnen: ‘Jongeman, zie op Jezus Christus, Zie! Zie! Zie!’ Het werd een dag om nooit te vergeten.

Exeter Hall
Overgang tot de baptisten
Spurgeon kwam door zijn lange zoektocht er wel achter hoe predikers tekort kunnen schieten in het beantwoorden van de meest wezenlijke vraag. Dit is de reden waarom hij tijdens zijn gehele ambtsbediening de vraag hoe een mens gered kan worden in zijn prediking zo prominent aan de orde heeft gesteld. Niet minder dan drie personen hebben zich later aangediend, die beweerden de bewuste preek te hebben gehouden. Bij één van hen staat het zelfs op zijn grafsteen vermeldt, terwijl zijn betrokkenheid nog het minst waarschijnlijk is. Gezien het spreekwoord ‘succes heeft duizend vaders’ valt het nog mee dat er slechts drie zich hebben aangediend. Spurgeon kwam in deze periode ook tot zijn beslissing voor het baptisme. Hij vroeg zijn vader en moeder toestemming om zich te laten (over)dopen. Zijn moeder was er niet al te gelukkig mee, want ze zei: ‘Jongen, ik heb altijd gebeden of je een christen mocht worden, maar…’, waarop Spurgeon antwoordde: ‘Moeder, uw gebed is verhoord, en de Heere heeft u meer gegeven dan u gevraagd hebt…’ Spurgeon heeft zijn gewijzigd theologisch inzicht nooit op de spits gedreven. Later zou hij zelfs niet-baptistische studenten aan zijn College toelaten en zou hij een niet-baptist als rector van het College benoemen.

Eerste preek
Spurgeon zette zich in voor het zondagsschoolwerk, en dat ging hem goed af. Dat was James Vinter ook opgevallen. Deze man gaf leiding aan een bond voor lekenpredikers, die ten doel had jonge mannen in de omgeving uit te zenden om het Woord te bedienen. Zo konden de vele kleine gemeenten toch een preek horen, daar ze geen eigen predikant konden betalen. Deze Vinter vroeg aan de 16-jarige Spurgeon om een andere jongeman te begeleiden die ergens moest preken. Eenmaal onderweg bleek dat de ander hetzelfde van Spurgeon dacht. Er zat niets anders op: Spurgeon moest zijn eerste preek houden. Hij koos voor de tekst: ‘U dan, die gelooft, is Hij dierbaar’ (1 Petrus 2:7). Nog voordat de preek ten einde was vroeg een oudere vrouw: ‘Lieve jongen, hoe oud ben je?’ Het duurde niet lang of Spurgeon was avond aan avond bezig het Woord te bedienen in omliggende plaatsen.

Boy-preacher
In 1851 werd Spurgeon, terwijl hij 17 was, predikant te Waterbeach. Het was een kleine gemeente met 40 leden. Maar honderden mensen kwamen op deze boy-preacher af, omdat hij een heldere boodschap had, recht op de man af was en de taal van de gewone taal sprak, wat voor die tijd heel bijzonder was. Spurgeon had een hekel aan welsprekendheid. ‘Hoogvliegend taalgebruik lijkt mij een slechte zaak als tegelijkertijd mensenzielen verloren gaan.’ In zijn latere leven bekritiseerde Spurgeon vaak voorgangers die wel op een vurige wijze God vroegen om de werking en de leiding van de Heilige Geest, om dan vervolgens op de kansel een manuscript voor te lezen. Spurgeon had een bijzondere stem. Zelfs slechthorenden konden hem goed verstaan. Spurgeon was pastoraal bewogen. Hij sprak met mensen op straat, hij kende iedereen bij name. Spurgeons vader vond het beter dat zijn zoon zich zou inschrijven aan het baptistencollege. Spurgeon voelde daar maar weinig voor. Hij was bang dat hij geperst zou worden in het keurslijf van de gemiddelde student. Was Spurgeon anti-intellectualistisch? Nee! Altijd was Spurgeon aan het studeren. Hij was goed op de hoogte van de wetenschappelijke discussie van zijn dagen. Hij verslond boeken van allerlei soort. Ook stichtte hij later een eigen opleiding voor predikanten: het Pastors’ College.

Christal Palace

Surrey Gardens Music Hall
New Park Street Londen: illustere voorganger John Gill
Na twee jaar Waterbeach diende zich een tweede gemeente aan: New Park Street te Londen. De gemeente was al jaren vacant en was ingezonken en verlopen. Spurgeon kon bijna niet geloven dat deze gemeente hem wilde hebben. Waarom zou een metropoolgemeente een dorpsjongen willen hebben? De gemeente had illustere voorgangers gehad, zoals John Gill, die een respectabele commentarenreeks op zijn naam had staan en die de gemeente ruim vijftig jaar had gediend. Wanneer Gill een tekst verklaarde, stelde hij eerst vast wat de tekst níet betekende. Spurgeon noemt hem een hypercalvinist, toch heeft hij veel waardering voor deze grote uitlegger van de Schrift. Spurgeon verhaalt over een geschilderd portret van Gill, dat volgens de overlevering was gemaakt na een gesprek van Gill met een arminiaan. Gill haalt op dat portret zijn neus op, alsof, zo schrijft Spurgeon, ‘hij zelfs de lucht van de vrije wil niet kon verdragen.’ Spurgeon had nog steeds geen enkele pastorale opleiding genoten, droeg eenvoudige kleding, zijn uitspraak was niet zoals het zou moeten, zijn haar was slecht geknipt, hij had ‘plattelandsmanieren’: velen vonden Spurgeons komst naar het beschaafde Londen ongepast. De gemeente was dus sterk verlopen: van de 1200 zitplaatsen was nog slechts 1/6 deel bezet. Op de morgen dat Spurgeon op beroep kwam preken waren er slechts 80 kerkgangers. ‘Ik beef als ik eraan denk te moeten preken in Londen. Ik kan niet begrijpen hoe dit tot stand gekomen is…’

Populariteit stijgt, spot neemt ook toe
Met de komst van Spurgeon floreerde de gemeente in zeer korte tijd. Nu zaten er 1500 mensen opeengepakt in de kerk. Het was zo benauwd in de kerk dat Spurgeon eigenhandig de ramen bovenin het gebouw stuksloeg. De pers ging Spurgeons prediking rapporteren, eerst zeer negatief, wat zijn populariteit alleen deed toenemen. Er werd al snel besloten om de kerk uit te breiden. Ondertussen week men uit naar de Exeter Hall, met 4000 zit- en 1000 staanplaatsen. De pers hielp een handje: dat het hem aan scholing ontbrak, werd breed uitgemeten. Zijn preekstijl was platvoers, hij had eeb slechte smaak, hij was theatraal, ja, godslasterlijk zelfs. De populaire preekstijl werd door het establishment niet gewaardeerd. Er kwamen ook veel verhaaltjes in de wereld: zo zou hij zich langs de trapleuning vanaf de kansel naar beneden hebben laten glijden om aanschouwelijk te maken hoe snel een mens geneigd is van de waarheid af te wijken: in de New Park Street Chapel was niet eens een trapleuning aanwezig…

Verschrikkelijke ramp
De verbouwing van de kerk leek tevergeefs geweest: de bezoekers van Exeter Hall kwamen nu ook naar New Park Street, dus het kerkgebouw was veel te klein. Uiteindelijk week men uit naar een immense concertzaal: de Surrey Gardens Music Hall. Het gebouw had drie galerijen, maar er was één nadeel: het kon meer dan tweemaal zoveel mensen bevatten dan Exeter Hall (meer dan 10.000). De critici schreeuwden in de pers om het hardst dat Spurgeon niet in staat zou zijn het gebouw ook maar voor de helft te vullen. Maar de eerste dienst was het enorme gebouw overvol, er waren 12.000 mensen en duizenden moesten buiten blijven. Maar deze gedenkwaardige dienst werd een grote ramp. Opeens riep iemand: ‘Brand!’ Door het gedrang vonden 7 mensen de dood en 28 zwaargewond. Spurgeon was een zenuwinzinking nabij. Was er opzet in het spel? Spurgeon zag het als een frontale aanval van de duivel zelf. Men heeft Spurgeon de krantenberichten over deze gebeurtenissen angstvallig verborgen gehouden, zo grof waren de berichten vaak. Na acht dagen van grote neerslachtigheid vond hij weer kracht om te preken. Hij preekte over Filippenzen 2:9 (‘Daarom heeft God Hem ook uitermate verhoogd, en heeft Hem een Naam gegeven, welke boven alle naam is’).

Zie het Lam Gods!
Zondag aan zondag werden de diensten gehouden op de rampplek. Tot in 1859 de leiding van deze hal besloot het gebouw op zondagavond voor concerten open te stellen. Spurgeon wilde daarom geen gebruik meer maken van de hal, en hij moest terugkeren naar de veel ‘kleinere’ Exeter Hall. De onderneming van Surrey Grandens Music Hall ging niet lang daarna failliet… Toch werd de massaliteit van laatstgenoemde hal nog een keer overtroffen. In 1857 mocht Spurgeon preken in Crystal Palace, een hypermodern tentoonstellingscomplex, 550 meter lang en 120 meter breed. Er waren ruim 23.000 mensen aanwezig. Twee dagen van te voren ging Spurgeon kijken waar de kansel moest komen te staan, om iedereen te kunnen bereiken. Om de akoestiek van het gebouw uit te proberen, riep hij met grote stem: ‘Ziet het Lam Gods, Dat de zonden der wereld wegneemt!’ Een bouwvakker werd erdoor getroffen en dat betekende zijn bekering. De bijeenkomst zelf vergde zoveel van Spurgeons krachten, dat hij twee nachten en een dag aan één stuk door sliep.

Huwelijk
Spurgeon kreeg ondertussen verkering met de twee jaar oudere Susannah Thompson. Het huwelijk met haar zou een gelukkig huwelijk worden. Een tweeling kregen ze: Charles en Thomas. Zijn vrouw is na de bevalling nooit meer helemaal de oude geworden. De terughoudendheid, waardoor we weinig weten over deze kwestie, paste in het Victoriaanse Tijdperk, toen men over zulke dingen niet sprak. Het gebeurde een keer dat Spurgeon wilde preken over Psalm 110:3 (‘Uw volk zal zeer gewillig zijn op de dag Uwer heirkracht’), maar hij kon er maar geen vat op krijgen. Totaal uitgeput ging hij slapen, om de volgende ochtend, de zondag, vroeg op te staan. Zijn vrouw hoorde hem in zijn slaap echter deze tekst uitleggen en zij luisterde aandacht en gaf Spurgeon deze uitleg de volgende morgen.

Dit was Deel 1. Lees ook de andere delen:
Deel 2
Deel 3

Visie van Belg over Holland

2008-08-20T01:54:00.000-07:00

Bron: http://7gabriel73.punt.nl/index.php

Onderstaand gedicht is bij een aantal Nederlandse inwoners in het Vlaamse Oud-Turnhout in de bus gegooid, meldt De Telegraaf vandaag.
De dichter weet de situatie in Nederland goed te schetsen. En deze dichter is kennelijk bijbels zeer goed onderlegd.

"Aan Holland
(dat géén Nederland meer is)

Hol, hol Holland
gij puilt van grote muilen
Gij predikt met een stoute toet
aan ieder volk wat 't mag en moet
en zwaait voldaan met tulpentuilen.
De and're volken weten 't wel:
gij zijt een hypokriet gezwel
van kwijlende regenten.
Nu links, dan rechts,
liefst averechts,
en steeds verlekkerd op de centen.

Plat, plat Holland,
vol porno en complexen.
Het puriteinse Nederland
is nu een vunzig ledikant
waarin wormen seksen
Van Groningen tot Westerscheld
werdt gij Europa's vuilnisbelt;
het stinkt er en het zweert er.
O land van mest,
een buil van pest,
O Efteling voor geseksiteerden.

Laf, laf Holland,
hoereerders zonder erven.
Uw land was ooit een kinderwieg,
maar kinderen zijn nu ongerief,
dus moeten zij maar sterven.
In hart en nieren dekadent,
blijft gij voorlopig overend
als witgekalkte graven.
Van Zuid tot Noord
is 't kindermoord,
en nergens hoor ik Rachel klagen"

De Historisch Opwekkingen KennisQuiz!

2008-08-18T09:12:00.001-07:00

Beantwoord 10 vragen en bekijk je score!

Get Your Own Quiz!, More Quizzes

1958 Osborn Malieveld

2008-08-15T10:44:00.000-07:00

Holland wonder: verslag van de Osborn-campagne op het Malieveld!

Deel 1
(Vanaf 8:40 word het interessant.)

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Streven naar eenheid

2008-07-24T00:41:00.000-07:00

Bron: webmaster gebedstijd.blogspot.com

In de praktijk is het streven naar eenheid niet zo makkelijk. Men worstelt met meningsverschillen, afwijkende overtuigingen en geloofsbelevingen die men vaak van elkaar niet begrijpt. In de ogen van de ene is de andere te traditioneel, terwijl andersom gedacht kan worden dat er een gebrek aan ontzag voor God is. De ene stroming benadrukt de noodzaak van de waterdoop, terwijl de andere weer gebedgenezing belangrijk vind. Het grootste probleem is wel, dat men weinig oog en oor voor elkaar heeft. Of, zo voelen we dat misschien. Het gevoel van onbegrip is iets waar veel christenen in vast zitten. Degene die zich onbegrepen voelt, kan op zijn of haar beurt ook weer moeilijk begrip tonen.

Het Nieuwe Testament leert ons dat eenheid onder andere onstaat door liefde, nederigheid en zelfopoffering. Dat zijn voorwaarden van eenheid. Het zijn geen gevolgen van eenheid, maar oorzaken. Aan de andere kant is een gevólg van eenheid, dat we de wereld met al haar dwalingen en misleidingen kunnen weerstaan. Dit is één van de gevolgen en niet één van de oorzaken van eenheid. Hierin zit een belangrijke les voor ons, de gemeente.

We moeten niet de oorzaak en het gevolg van eenheid door elkaar halen. En toch gebeurt dat regelmatig. Vaak proberen we eenheid in stand te houden door ons af te zetten van wereldse dwalingen en door het stellig innemen van bijbelse (of onbijbelse) standpunten. We zien het ‘vasthouden van de waarheid’ als een oorzaak van eenheid. Maar de praktijk wijst anders uit. In de praktijk is de vasthouden aan de waarheid (of aan de leugen) vaak een oorzaak van verdeeldheid geweest.
De Baptistengemeente bijvoorbeeld, is ontstaan doordat bepaalde mensen zich vasthielden aan de leer van de volwassendoop, terwijl andere mensen zich vasthielden aan de leer van de kinderdoop. Het kwam niet door de bijbelse waarheid, waaraan men zich dacht vast te houden, dat er een kerkscheuring ontstond. Het kwam door de hardnekkigheid en koppigheid van de mensen waarmee aan deze waarheid vastgehouden werd. Ik neem nu geen standpunt in over de doop: ik contasteer slechts dat mensen verdeeld raken doordat ze hardnekkig aan een bepaalde waarheid vasthouden.
Een ander voorbeeld is de leer van de doop in de Geest. In eerste instantie wilden de pioniers van de Pinksterbeweging de doop in de Geest, in de kerk invoeren. Zij hadden een belangrijke waarheid ontdekt! Maar de gevestigde kerk hield zich aan een andere waarheid en dacht zo het Woord van God te gehoorzamen. Beide groepen hielden zich vast aan de waarheid die voor hen belangrijk was. Daardoor vonden ‘pinkstermensen’ geen ruimte in de traditionele kerken en ontstonden kerkscheuringen. Deze scheuringen ontstonden echter niet vanwege het nastreven van de waarheid, maar vanwege de koppigheid waarmee een ieder zich vasthield aan die waarheid. Opnieuw neem ik geen standpunt in, maar ik wil slechts opmerken dat verdeeldheid ontstaat vanwege de manier waarop mensen aan de waarheid vasthouden.

Is de waarheid ‘slecht’? Nee natuurlijk niet. Echter, hetgeen wat slecht is, is dat we de waarheid de verkeerde plek geven. We verwachten dat waarheid ons één kan maken. We denken dat het vasthouden van bijbelse leringen ons wel veilig zal stellen voor verdeeldheid. Immers, als iedereen hetzelfde gelooft, kan men met elkaar overweg. De praktijk wijst uit dat er altijd meningsverschillen zullen zijn en de bijbel onderwijst ons bovendien iets anders.

Wat moeten we dan zeggen over het feit dat Paulus het heeft over ‘één geloof, één doop’ (Ef.4:3-6), etcetera? Toont ons dat niet dat we dus wel één gezamenlijk geloof moeten belijden? Ten eerste is dit inderdaad zo maar is dit ene geloof een vrucht van eenheid. Eenheid is dus niet een vrucht van één geloof, maar één geloof is een vrucht van eenheid. Het is in liefde en eenheid dat we harmonieus een gezamenlijk geloof kunnen delen. Dat is het tegenovergestelde van, dat we zonder liefde de waarheid proberen te gebruiken om daaruit eenheid en liefde te verwachten! Zonder onderlinge liefde begin je de dingen te forceren. Daarom moet de onderlinge liefde het beginpunt zijn en de onderlinge eenheid een oorzaak van een gezamenlijk gedeeld geloof.
Ten tweede is het zo dat Paulus één simpel geloof had in de Here Jezus. Hij verkondigd ‘Christus, de gekruisigde’ (Gal. 3:1). Dat is de kern van zijn geloof. Of Paulus met ‘één geloof’ ook allerlei andere leerstellingen bedoelde, valt zeer te betwijfelen. Als Paulus het over allerlei dingen heeft in zijn brieven, staat altijd Christus centraal. Christus is hét geloof voor hem. Meer dan Christus heeft hij niet nodig en meer dan Christus hoeft hij niet te verdedigen.
Dit laat ons zien dat dit ene geloof wel degelijk meningsverschillen toelaat. We kunnen één zijn en tegelijkertijd het niet overal over eens zijn. Als we ons maar houden aan de kern van het evangelie: dat Christus , de Zoon van God, voor onze zonden is gestorven en weer is opgestaan. Is dit dan toch weer een ‘waarheid’ waaruit eenheid ontstaat? Nee. Dit is slechts een waarheid die bepaald wié er bij de geloofsgemeenschap horen.
Bínnen de geloofsgemeenschap geldt dat waarheid een gevólg moet zijn van onderlinge eenheid en samenwerking. Het begint dus met onderlinge liefde, nederigheid en de ander hoger achtten dan jezelf. Als christenen deze houding aan zouden nemen, zou er veel ruimte zijn om te praten en te luisteren naar ieders geloof en geloofsbeleving. Niet langer hoeft iedereen zijn gelijk te krijgen. En men begint in te zien dat de strijd om allerlei onbelangrijke waarheden, verdeeldheid brengt.
Het Nieuwe Testament leert ons dat wij samen de volheid van de liefde van Christus kunnen bevatten (Ef. 3:18-19). Dit kunnen we niet los van elkaar. Samen kunnen we tot meer kennis van Christus komen. Als we ons gezamenlijk oprecht op Jezus richten, kan het niet anders dan dat we hem beter leren kennen. Dat geld ook voor het verstandelijke aspect van het geloof. Als we ons oprecht op Jezus richten, zullen we gezamenlijk een bijbelse kijk op de wereld en op geestelijke dingen ontwikkelen. Dit gezamenlijke geloof is dan een product van eenheid, liefde en een radicale gerichtheid op Christus. Het is het gevolg van eenheid en niet een oorzaak.

Het ene geloof in Christus – puur dat Christus, de Zoon van God, gestorven is voor onze zonden en weer is opgestaan, niets meer en niets minder - is de toegang tot de gemeente. Als men dat niet gelooft, is men simpelweg geen christen en hoort men niet bij de gemeente. Degenen die het wel geloven horen bij de gemeente. Binnen de gemeente, is de kern van het geloof vanzelfsprekend. Met die vanzelfsprekendheid in het achterhoofd, moeten we allereerst de eenheid najagen. Niet allerlei leringen, hoe bijbels ze ook zijn, moeten de prioriteit krijgen. De onderlinge liefde en eenheid moet de prioriteit krijgen. Wanneer dat gebeurt bouwen we een gezamenlijk geloof en geloofsbeleving op, waarin wij in eenheid delen. Binnen die geloofsbeleving zijn de meeste gedachten en leringen niet relevant genoeg om de eenheid er voor op het spel te zetten. Er is dus nederigheid nodig om de eenheid te bewaren. Toch is het mooie aan de eenheid zoals de bijbel die beschrijft, dat we wel degelijk tot meer kennis komen van wereldse en geestelijke zaken. Dat is een automatisch voortvloeisel van eenheid en een nederige gerichtheid op Jezus. Maar dan moeten we wel beginnen met de onderlinge liefde.

De Roeping

2008-07-11T01:11:00.000-07:00

Bron: gebedstrijd.blogspot.com
Eigen creatie! We zijn geroepen om voor anderen te bidden en offers te maken.

---Let op: helaas heb ik ontdekt dat de video een veel slechtere kwaliteit heeft gekregen op You Tube, dan het origineel was. Nu kun je waarschijnlijk bijna niet meer de tekst lezen. Voor degenen die geinteresseerd zijn, staat de tekst onderaan dit bericht.---

There is a Calling, (er is een Roeping)
only few understand it (weinigen begrijpen het)
even less live by it (zelfs nog minder leven het uit)
A Calling (een Roeping)
to save lives (om levens te redden)
to determine history (om de geschiedenis te bepalen)

to show the power (om de kracht te tonen)

of the Almighty (van de Almachtige)
There will be pain (er zal pijn zijn)
there will be Glory (er zal glorie zijn)
Keep on fighting (blijf vechten)
until the end (tot het eind)

Eenheid is noodzaak

2008-06-26T02:44:00.000-07:00

Bron: webmaster, gebedstrijd.blogspot.com

Lees, wat het Nieuwe Testament over eenheid in de gemeente zegt!

Kolossenzen 3:14 – Eenheid is een keuze
'En bovenal, kleed u in de liefde, dat is de band die u tot een volmaakte eenheid maakt.'
De brief aan de Kolossenzen is gericht aan een geloofgemeenschap die zich inliet met andere godsdiensten en filosofieën. Er was syncretisme (de vermenging van de zuivere christelijke godsdienst met andere goddiensten en ideeën). Binnen de geloofsgemeenschap was de idee binnengedrongen dat men vanalles moest doen om bij God te komen. Zo moest men het 'aardse' minachten om het 'geestelijke' te kunnen bereiken. Dit leidde tot streng ascetische wetten (wetten van onthouding van eten, seks, en andere dingen), omdat de verwaarlozing van het lichaam zou leiden tot een 'geestelijker' leven. Verder werden ook de engelen gezien als een belangrijke schakel tussen de mens en God. Paulus stelt dat we onze lichamen niet hoeven af te beulen om dichter bij God te komen. In tegenstelling tot die ideëen legt hij uit dat we juist de ìnnerlijke 'leden die op aarde zijn' moeten doden (3:5 SV), zoals ontucht, zedeloosheid, hartstocht, lage begeerten en hebzucht (3:5). Het tweede punt, over de engelen, kreeg ook aandacht. Paulus vond dat de Kolossenzen de positie van Christus maar onderschatten, omdat hij immers de ware middelaar tussen God en mensen is. We hebben geen engelen nodig om tot God te komen. De Zoon van God is alles wat we nodig hebben en dat is dan ook wat hij onderwijst aan het einde van vers 11. Christus is 'alles en in allen' (SV).

Om tot een volwassener geestelijk leven te komen, is een daad van onze wil nodig. We moeten besluiten om het oude leven ‘af te leggen’ en het nieuwe leven ‘aan te doen’. We hoeven ons niet maanden of jaren te oefenen om een heilige te worden. We kunnen nu al beginnen met, alles wat we zeggen en doen, te doen in de naam van Jezus (3:17). Mocht er iets zijn dat we eigenlijk niet in zijn naam kunnen doen, dan kunnen we dat maar beter niet doen of zeggen. Op die manier weten we of iets bij het nieuwe leven hoort of nog bij het oude, wat goed is en wat slecht.

In het licht van al het voorgenoemde moeten we ons vers bekijken. In vers 12 en 13 worden de vruchten van het nieuwe leven opgenoemd. Liefde is daar als het ware het toppunt van. De liefde is de ‘hoogste’ gave, de ‘hoogste’ vrucht. Dat is de mooiste eigenschap van de ‘mantel’ van het nieuwe leven die we ‘aandoen’. Alle voorgaande ‘vruchten’ zijn bovendien in de liefde inbegrepen. Wanneer we immers liefhebben, is het normaal mee te leven met anderen, om goedheid, bescheidenheid, zachtmoedigheid en geduld te tonen.

Omdat al die deugden bij de liefde zijn inbegrepen, is de liefde bij uitstek de ‘band die tot een volmaakte eenheid maakt’. Eenheid ontstaat daar, waar er medeleven word getoond, en goedheid, bescheidenheid, enzovoorts. Dat zijn allemaal vruchten die op het welzijn van de ander zijn gericht. Bovendien is het zo dat wanneer Christus alles voor ons wordt, en helemaal wanneer hij alles voor iederéén wordt (3:11), dat onderlinge verschillen komen te vervallen. Verschillen en onderlinge verdeeldheid komen te vervallen wanneer we Jezus als ons ‘alles’ gaan zien en aanbidden. Hij is alles wat we nodig hebben! Hoewel het functioneel kan zijn om leiders aan te stellen in de kerk, is Jezus alleen, alle autoriteit die we nodig hebben. Dan zijn er geen ‘Grieken of Joden’ meer, ‘slaven of vrijen’ (3:11), nieuwe of volwassen gelovigen, geestelijken of leken, leiders of volgelingen, oudsten of leden, zwarten of blanken, mensen uit de middenstand of rijke ondernemers, hulpzoekenden of hulpverleners, enzovoorts. Als we ons onderwerpen aan de Zoon van God, dan is iedereen gelijk, en iedereen evengoed een ‘lid van het lichaam’ (3:15).

Deze eenheid geeft ons als het goed is heel veel vrede. Er is geen aanziens des persoons. Niemand staat boven de ander. Iedereen is gelijk op een zeer ontspannen manier. Er hoeft niets geforceerd te worden, maar iedereen heeft lief en is gericht op het welzijn van de ander. Eenheid kan dan ook nooit afgedwongen worden, omdat dat een scheve machtsverhouding zou aangeven. De persoon die iets afdwingt gaat boven degenen staan waarop hij of zij iets wil afdwingen. Afgedwongen eenheid is daarom een gegeven dat zichzelf tegenspreekt!

Eenheid kan niet afgedwongen worden. Maar het is ook niet zo dat we niks aan eenheid kunnen doen. De liefde word immers als een vrucht gezien van het ‘aandoen van het nieuwe leven’. Dat ‘aandoen van het nieuwe leven’ is een bewuste keuze, en niet iets waar we op moeten wachten. Het is een bewuste keuze, voor ieder persoonlijk, om dat nieuwe leven aan te doen. Dat zal in de praktijk zich bovendien moeten openbaren in het betoon van liefde. Dit alles kan dus niet afgedwongen worden, maar het kan ook niet 'zomaar uit het niets’ ontstaan. Ons hart moet er naar uit gaan, om onze medegelovigen lief te hebben.

Johannes 13:34-35 – De onderlinge liefde als getuigenis
‘Ik geef jullie een nieuw gebod: heb elkaar lief. Zoals ik jullie heb liefgehad, zo moeten jullie elkaar liefhebben. Aan jullie liefde voor elkaar zal iedereen zien dat jullie mijn leerlingen zijn.’
Deze verzen worden omringt door een context waarin duidelijke voorbeelden staan van wat het wel of juist niet betekent om lief te hebben. Judas ging weg om te doen ‘wat hij van plan was’ (13:27) en dat is een voorbeeld van hoe het niet moet. De liefde verraad geen vrienden.

Meteen nadat hij was vertrokken, legde Jezus aan zijn discipelen uit dat de grootheid van de Mensenzoon zichtbaar geworden was (13:31). Hiermee doelde hij op zijn gehoorzaamheid aan de Vader. Doordat hij gehoorzaam was aan de Vader, zelfs tot in de dood, werd zijn grootheid openbaar. Dat Jezus gehoorzaam aan zijn Vader bleef, tot in de dood, laat de meeste pure en volmaakte, goddelijke liefde zien. Bovendien bleef hij gehoorzaam aan de Vader, omdat hij wist dat het de enige manier was om ons te redden van het oordeel. De liefde geeft zichzelf voor anderen en in het geval van Jezus was dit letterlijk het geval.
Na dit voorbeeld, zien we opnieuw het karakter van de liefde, door wat Jezus in hoofdstuk 14 zegt. In tegenstelling tot Judas, laat hij ons nooit in de steek. Sterker nog: hij zal ons meenemen naar het huis van de Vader en daar mogen we wonen (14:2-3).

Nu we de context hebben behandeld, is het makkelijk om Johannes 13:34-35 uit te leggen. Jezus vraagt van ons, dat we liefde voor elkaar hebben. De liefde verraad niet, maar geeft haarzelf voor anderen en probeert er altijd voor anderen te zijn. Zo moeten ook wij liefhebben. We moeten niet teveel bezig zijn met onszelf, maar meer met het welzijn van de ander. We zijn hier niet voor onszelf, maar voor anderen. Vanuit dat beginsel moeten we leven en desnoods iets (of alles) van onszelf opgeven om de ander te helpen. Ook gastvrijheid is erg belangrijk, aangezien we daarmee Jezus’ voorbeeld volgen, die immers in de hemel een plaats voor ons aan het bereiden is.

Er wordt een belangrijke consequentie aan dit gebod toegevoegd: ‘Aan jullie liefde voor elkaar zal iedereen zien dat jullie mijn leerlingen zijn’. Eenheid onder de leerlingen zorgt ervoor dat iedereen kan zien dat we van Jezus zijn. Ook nu geld dat eenheid in de gemeente, een getuigenis voor de wereld vormt. Geen wonder dat de wereld niets meer in de kerk van vandaag ziet. Ze ziet Jezus niet, omdat er geen liefdevolle eenheid is. Ik geloof dat dit één van de meest cruciale gebreken is in de kerk van vandaag.

Filippenzen 1:27-2:18 – Nederigheid en een gezamenlijk streven zijn cruciaal voor eenheid
Omdat deze tekst behoorlijk lang is, citeer ik slechts bepaalde tekstgedeelten daar waar het nodig is.
De brief aan de Filippenzen wordt gekenmerkt door twee centrale thema’s: de gemeenschap (eenheid) van gelovigen en blijdschap. In de uitspraak van Paulus in 2:18 komen deze twee elementen tegelijkertijd naar voren: ‘Wees dus ook vol vreugde, samen met mij’. De brief is een algemene oproep om de gemeenschap die de gelovige Filippenzen al hebben, nog meer te versterken en laat bovendien zien dat Paulus veel vreugde aan zijn gemeente beleeft.

Paulus heeft het, in ons tekstgedeelte, over ‘één van geest zijn’, het ‘samen strijden voor het geloof’ (1:27), ‘verbondenheid met de Geest’ (2:1), ‘eensgezind zijn, één in liefde, één in streven, één van geest’ (2:2), ‘vol van vreugde zijn, samen met anderen’ (2:17) en ‘vol van vreugde zijn, samen met mij’ (2:18). Kernbegrippen zijn dus: ‘samen zijn en samen beleven’, ‘één zijn’ en ‘verbondenheid’. Deze tekst heeft veel te zeggen over eenheid in de gemeente!
Eén van de belangrijkste dingen die Paulus ons hier leert, is dat eenheid ontstaat, wanneer we de gezindheid die Jezus had, onder ons laten heersen (2:5). ‘Gezindheid’ houd in, een bepaalde houding van ons hart, dat zich uit naar anderen toe. Jezus’ gezindheid werd duidelijk toen hij op aarde kwam als een mens, alle goddelijke voorrechten losliet, niets voor zichzelf begeerde en uiteindelijk zijn hele leven gaf voor ons (2:6-8). Jezus’ gezindheid zou je dus kunnen typeren als nederig en zelfopofferend. Het is die gezindheid die ook wij moeten betonen aan elkaar. In plaats van te handelen uit geldingsdrang of eigenwaan, moeten we de ander belangrijker achtten dan onszelf (2:3). Paulus roept dus op tot een nederige houding, tot bescheidenheid en zelfopoffering. Zo zal er eenheid in de gemeente ontstaan en versterkt worden.

Er is eenheid van geest, in liefde en in streven (2:2). Dit staat niet los van elkaar. Eenheid betekent, één zijn door wederzijdse liefdebetoon en doelgerichtheid in het streven van de gemeente. Wat is dat streven van de gemeente? Hoewel het alles kan zijn wat binnen de wil van God ligt, kunnen we hierbij vooral aan de verspreiding van het geloof denken (1:27). Eenheid, in de gemeente, krijgt vorm wanneer we samen elkaar liefhebben, die liefde ook daadwerkelijk betonen, wanneer we samen hetzelfde doel nastreven (namelijk de verspreiding van het geloof in Jezus), wanneer we elkaars belangen tegemoet komen en wanneer we samen ‘strijden’ onder tegenstand (1:27-28). We worden opgeroepen om deel te hebben aan elkaars strijd, maar ook aan elkaars vreugde (2:17-18).

Eenheid ontstaat dus daar, waar gelovigen zich gezamenlijk inspannen om liefde te betonen en het geloof te verspreiden. Dit zien we ook terug in de wereldzending. Vaak is het zo dat veel denominaties samenwerken in bepaalde gebieden van de wereld. Denominaties die in het thuisland nauwelijks contact met elkaar hebben, kunnen in het zendingsveld elkaar makkelijk vinden, omdat er één streven is, namelijk de verspreiding van het geloof in Jezus. De kerken in de thuislanden kunnen daar veel van leren, alleen lijken ze dat helaas niet te doen.

Binnen de context van alles wat we nu hebben behandeld, zegt Paulus ook het volgende: ‘Doe alles […] opdat u […] bent, onberispelijke kinderen van God temidden van een verdorven en ontaarde generatie, waartussen u schittert als sterren aan de hemel’ (2:14-15). Hier wijst het Nieuwe Testament dus opnieuw op het onvermijdelijke gevolg van eenheid: de wereld zal ons opmerken als sterren aan de hemel. Eenheid en nederigheid zorgen er dus voor dat het getuigenis van ons hart zichtbaar zal worden. Christus, het Licht van de wereld, zal openbaar worden als we één zijn. Vandaar dat het getuigenis van de kerk op dit moment zo krachteloos is: er is geen eenheid. Ik zeg het nogmaals: het gebrek aan eenheid is één van de belangrijkste factoren waardoor de kerk van vandaag zo slap is.

Johannes 17 – Eenheid is noodzakelijk om Jezus zichtbaar te maken
Omdat Johannes 17 een vrij lange tekst is, zal ik slechts verzen citeren wanneer dat nodig is. Ten eerste de kernteksten Johannes 17 vers 11b en de verzen 20-23. Joh. 17:11b: ‘Heilige Vader, bewaar hen door uw naam, de naam die u ook aan mij gegeven hebt, zodat zij één zijn zoals wij één zijn. Joh. 17:20-23: ‘Ik bid niet alleen voor hen, maar voor allen die door hun verkondiging in mij geloven. Laat hen allen één zijn, Vader. Zoals u in mij bent en ik in u, laat hen zo ook in ons zijn, opdat de wereld gelooft dat u mij hebt gezonden. Ik heb hen laten delen in de grootheid die u mij gegeven hebt, opdat zij één zijn zoals wij: ik in hen en u in mij. Dan zullen zij volkomen één zijn en zal de wereld begrijpen dat u mij hebt gezonden, en dat u hen liefhad zoals u mij liefhad.’

Hoofdstuk 17 van het evangelie van Johannes is opgebouwd uit drie delen. In het eerste deel (vs.1-8) vraagt Jezus aan zijn Vader om zijn aardse bediening te voleindigen. Jezus erkent dat zijn macht om het eeuwige leven te schenken, de woorden die hij heeft gesproken, en de mensen die hij heeft bereikt met die woorden, hem allemaal gegeven zijn. Alles is gegeven door de Vader en dat alles is nu van Jezus én van de Vader.

In het tweede deel (vs.9-19) bid Jezus voor de discipelen die hem persoonlijk hebben gekend. Hij bid voor hen omdat zij van de Vader zijn, en omdat in hen zijn grootheid zichtbaar geworden is. Dat laatste betekent, dat er merkbare resultaten, van de woorden en het werk van Jezus, in de levens van zijn volgelingen te zien waren. Jezus bid dat God ze mag bewaren ‘door zijn naam’ (vs.11). ‘Zijn naam’ (naam van de Vader) doelt op het gehele wezen van de Vader. Als de discipelen worden bewaard ‘door zijn naam’, dan worden ze in feite bewaard door wie God is. Zij worden bewaard door God, omdat God nou eenmaal zo is. Verder bid Jezus dat de discipelen geheiligd mogen worden door God, dat wil zeggen, apart gezet van de wereld. Dat kan ‘door de waarheid’ omdat het de waarheid is dat hen tot God brengt en uit de wereld haalt. In deze verzen bid Jezus dus om bewaring en heiliging van zijn discipelen.

Het derde deel begint vanaf vers 20 en eindigd bij het einde van het hoofdstuk. Hierin bid hij vooral voor de discipelen en alle mensen die in de toekomst zijn discipelen worden. Hierin bid hij dus direct voor u en ik. Hier bid hij vooral voor eenheid onder zijn volgelingen. Hij wenst dat er net zo’n eenheid onder zijn volgelingen mag zijn, als dat er tussen hemzelf en zijn Vader. De reden hiervoor is, dat de wereld zal begrijpen wie Jezus is.
Over het algemeen kunnen we dus zeggen dat Jezus eerst bad (1) voor de voltooiing van zijn eigen bediening, vervolgens voor (2) zijn discipelen en tenslotte voor (3) alle mensen die uiteindelijk zijn discipel worden. Jezus had de volgende redenen om voor zijn discipelen te bidden: (1) ze zijn van de Vader, (2) in hen is Jezus’ grootheid zichtbaar en (3) in hen zal blijken wie Jezus is. Jezus bad om: (1) eenheid en (2) bewaring en heiliging.

Het gebed om eenheid is verweven met alle genoemde aspecten van Jezus’ gebed. Eenheid kan te eerste niet los worden gezien van bewaring en heiliging. Heiliging is immers het ‘apart worden gezet’ van de wereld. Daar waar een groep apart word gezet, daar zijn ze samen. In plaats van dat wij ons als individuele buitenbeentjes gedragen, moeten we ons gedragen als een groep die samen sterk staat. Ook de Vader zal ons dan bewaren van de wereld en van de duivel. Eenheid heeft dus te maken met samen opgewassen zijn tegen de wereld.

De reden voor eenheid wordt, zoals ook bij de vorige teksten, gekoppelt aan het getuigenis dat we van Jezus uitdragen. Jezus bad immers omdat zijn grootheid in ons zichtbaar ís, en zodat zijn grootheid in ons zichtbaar wórd! ‘Dan zullen zij volkomen één zijn en zal de wereld begrijpen dat u mij hebt gezonden, en dat u hen liefhad zoals u mij liefhad.’ (Joh. 17:23). Dat is wat Christus graag ziet in zijn gemeente: een groep gelovigen die samen sterk staan en daardoor een krachtig getuigenis vormen van wie Christus is. Zonder die eenheid zal ons getuigenis van Jezus nooit krachtig zijn. Zonder eenheid ziet de wereld Jezus niet in ons.
Als we het geheel van dit gebed bekijken, dan zien we dat het Jezus’ ultieme doel was om zichzelf in de wereld te laten zien. Hij heeft het niet alleen over zijn eigen bediening, maar ook over de bediening van zijn discipelen. Hij wil zichzelf door zijn discipelen laten zien en dat kan alleen wanneer er eenheid is. Eenheid is dé evangelisatie-strategie van Jezus!

Efeziërs 4:3-6 – Eenheid is gegeven door de Geest, maar moet behouden worden in Christus
‘Span u in om door de samenbindende kracht van de vrede de eenheid te bewaren die de Geest u geeft: één lichaam en één geest, zoals u één hoop hebt op grond van uw roeping, één Heer, één geloof, één doop, één God en Vader van allen, die boven allen, door allen en in allen is.’

De context van deze verzen zegt vooral veel over de rol van Christus in de kerk. Door Christus heeft God ons gered (2:4-10). Christus heeft de muur tussen Joden en heidenen afgebroken en ze samengevoegd tot ‘één nieuwe mens’ (2:14-16). Christus is de hoeksteen van de gemeente en vanuit hem groeit het hele gebouw (2:20-21). Christus heeft zichzelf geopenbaard aan de apostelen en profeten (3:5) en zodoende zichzelf bekend gemaakt in de wereld. Christus heeft ons allen gaven geschonken (4:7-8). Hij is ook degene die apostelen, profeten, evangelisten, herders en leraren heeft aangesteld, om de heiligen toe te rusten (4:11-12). Hij is het waar we naar toe groeien als gemeente (4:15). Hij is het hoofd van de gemeente (4:15-16).
Onze tekst zegt dat de Geest ons eenheid geeft. Deze eenheid moeten we vasthouden, door een radicale en eenvoudige gerichtheid op Christus. Christus is het immers die allesbepalend is in de gemeente. Zonder hem zijn we niets. Daarom moeten we ons, in alles, op hem richten. Van hem kunnen we alles verwachten; aan hem komt alle eer en lof in de geloofsgemeenschap; hij is ons gezamenlijke doel.

Ook hier komt opnieuw het aspect van liefde en zachtmoedigheid naar voren. Zonder een liefdevolle houding ten opzichte van elkaar, kan er geen eenheid blijven. Ook moeten we de vrede onder elkaar bewaren, omdat de vrede een samenbindende kracht is (4:3). Liefde, zachtmoedigheid en vrede zijn allemaal vruchten van de Geest, maar tegelijkertijd zegt Paulus wel duidelijk dat we ons moeten inspannen om dit na te jagen (4:3).

De verschillende taakverdelingen, ook wel bedieningen genoemd (4:11-12), kunnen ook bijdragen aan de eenheid (4:12-13). Door de bediening van apostelen, profeten, evangelisten, herders en leraren word de gemeente opgebouwd. Hoe meer de gemeente wordt opgebouwd, hoe meer het toegroeit naar geestelijke volwassenheid, waarvan de volheid van Christus het doel is (4:13). In die staat van volwassenheid en eenheid zal de gemeente sterk staan ten opzichte van dwalingen en verleidingen (4:14). Met betrekking tot de bedieningen is het zeer belangrijk om de zachtmoedigheid en de liefde van vers 2 te behouden. Zonder dat, worden de bedieningen juist een aanleiding tot hoogmoed en uiteindelijk verdeeldheid.

Hoe meer we naar Jezus toe groeien, hoe groter de eenheid. Christus is immers één punt waar we ons allen op kunnen richten. Wanneer wij, volgelingen van Christus, ons concentreren op Jezus, zullen we allemaal naar dat ene punt toegroeien. Hoe meer mensen op één plek, hoe groter de verbondenheid.

Conclusie – Eenheid is noodzaak
Het Nieuwe Testament onderwijst dat eenheid zeer belangrijk is in de gemeente. Eenheid in de gemeente is noodzakelijk om (1) een krachtig getuigenis van Christus te kunnen zijn en (2) om weerstand te kunnen bieden aan de wereld. Eenheid ontstaat door (1) een bewuste keuze voor liefde, nederigheid en zelfopoffering, (2) een eenvoudige gerichtheid op Jezus als hoogste Heer, en (3) een gezamenlijk streven, met name evangelisatie in al haar vormen.
Aangezien eenheid noodzakelijk is om een krachtig getuigenis van Christus te kunnen dragen in de wereld, moeten we er serieus werk van maken. Er is geen fusering van denominaties nodig, maar interkerkelijke samenwerking kan niet ontbreken. Wat nodig is, is een zuivere vorm van eenheid, dat bestaat uit liefde, zelfopoffering, gerichtheid op de Heer en het verspreiden van het evangelie.

LAKELAND FLORIDA REVIVAL (Geupdate op 6 Juli!)

2008-06-18T05:39:00.000-07:00

(Advies gevraagd voor slachtoffers Lakeland.)

Onder de meeste evangelische christenen is het al bekend: er is een opwekking gaande in Lakeland, Florida.

Mocht je hier nog niets van weten, lees dan dit, uit het Nederland Dagblad.

Er zijn berichten binnengekomen van vele genezingen en wonderen. Volgens de mensen van die opwekking zijn zelfs al velen uit de dood opgestaan. Aan de andere kant zijn er ook verschillende negatieve berichten binnengekomen, vooral over de controversiele 'bediening' van Todd Bentley (Website Todd Bentley, http://www.freshfire.ca/ ). Ik heb er zelf niet gelijk een oordeel over willen vellen, maar na wat research heb ik ontdekt dat het geen zuivere koffie is.
In dit artikel staan links naar zowel positieve als ook negatieve berichten. Dan kunt u er zelf een beeld over vormen.

Positieve berichten:

YouTube video: Todd Bentley over zijn eigen motieven
Zegt: genezing was ook normaal in Jezus' bediening.
http://www.youtube.com/watch?v=uwEW8gtxVS0&feature=related

Blog over deze opwekking met een positieve invalshoek.
Getuigt van: gerichtheid op God, goede aanbidding, straatevangelisatie met vrucht, harmonieuze, liefdevolle sfeer, genezingen met medische bewijzen.
http://www.deopwekking.nl/nieuws/

Mening van Peter en Ilona Paauwe, Charisma
Getuigt van: vele genezingen en wonderen.
http://www.dossiers.tk/lakeland-revival-verslag-charisma.htm

Verslag van Arjan en Efi Knevel.
Getuigt van: zeer positieve eigen gevoelservaringen, oprechte en erg intense aanbidding.
http://www.livingwaterministries.nl/kk_4500000.html

Youtube video's, op de site van Rehoboth, Christelijk Centrum
Getuigt van: twee genezingen en twee gevallen van opstaan uit de dood.
http://www.rehoboth.eu/kk_2100000/opwekking-florida

Negatieve berichten:

Zeer verontrustende berichtgeving van iemand die er met een verlangend hart naar toe is geweest.
Getuigd van: de aanwezige 'glorie' van God is niet van God maar van de satan, eenzijdige prediking over 'Emma de engel', ontbreken van bijbelse boodschap en bijbels liggen niet bij de lectuur, de armen krijgen de slechtste plekken en er wordt totaal niet naar hen omgezien, seksueel getinte manifestaties, trance, het totaal verliezen van controle, velen ontvangen beelden van demonen, waaronder demonen die seks met hen willen hebben, de schrijver had veel satanische aanvallen beleeft tijdens de opwekking.
http://endtimes.punt.nl/?id=472053&r=1&tbl_archief

Een visioen die iemand heeft gehad. Heel bijzonder!
http://www.obeyjesus.net/content/view/366/74/

Stellingname van bijbelgetrouw.nl.
Kritiek: opwekkingen uit de dood zijn gelogen en niet te bewijzen.
http://bijbelgetrouw.nl/index.php?itemid=1072

Mening van Dirk van Genderen, visie-eindredacteur, EO.
Zijn kritiek: Bentley heeft Tattoo's laten zetten in opdracht van God, en volgt een valse engel.
http://www.eo.nl/tijdschriften/visie/page/Twee_opwekkingen/articles/article.esp?article=9586587

Mening van J. Lee Grady, editor van Charisma.
Zijn kritiek: een leer met teveel nadruk op engelen, bizarre manifestaties (dierengeluiden en seksueel-getinte geluiden), jargon wat duid op een hype en overdrijven van de waarheid.
http://www.sermonindex.net/modules/newbb/viewtopic.php?topic_id=23526&forum=35

Verzameling van drie artikelen van Andrew Storm.
Zijn kritiek: leer met teveel nadruk op engelen die voor financiele voorspoed zouden moeten zorgen, bizarre manifestaties, rapporten over veel gevallen van dood, ziekte en scheidingen, in de kerk van Bentley.
http://www.revivalschool.com/florida.html

Artikel uit Trouw, waarin Paul van der Laan zich kritisch opstelt.
Zijn kritiek: leugens omtrent wonderen die er gebeuren, feit dat Bentley de wonderen als 'iets nieuws' ziet,"vallen in de Geest komt in de bijbel niet voor"...
http://members.home.nl/havilah/Todd_Bentley.html

YouTube video: preek van Todd Bentley zelf.
Bizar: Bentley slaat en wurgt mensen in 'opdracht van God'.
http://www.youtube.com/watch?v=_K8XjObzfXM

YouTube video: preek van Todd Bentley zelf.
Bizar: Bentley had visioen waarin hij vastgebonden werd aan een operatietafel en engelen zijn lichaam openrijten met een kettingzaag, waarna zijn ingewanden explodeerden.
'Todd Bentley: messenger from God? part 1: http://www.youtube.com/watch?v=JMEKB2UUmac
'Todd Bentley: messenger from God? part 2: http://www.youtube.com/watch?v=fliqcEqYUX0
Er zijn nog meer delen, check YouTube.

Eigen conclusies:
Er is 1 ding die voor de zuiverheid van deze opwekking kan pleiten. Dat mensen uit de dood zijn opgestaan. De berichtgeving omtrent deze gevallen is echter niet bepaald sterk. Medische bewijzen zijn er niet. Velen zeggen dat deze 'opstandingen uit de dood' eigenlijk neerkomen op een verdraaide versie van wat er werkelijk is gebeurd.
Alle andere feiten onderbouwen de zuiverheid van deze 'opwekking' niet en veel gebeurtenissen laten juist zien dat het niet van God is. Ongecontroleerde, seksueel getinte en mensonterende manifestaties zijn niet uit God. Dat is overigens niet mijn sterkste argument, want de bijbel zegt niet dat we naar de manifesties moeten beoordelen, maar naar de vruchten die het voortbrengt. Wat zijn die vruchten dan? Volgens velen worden armen slecht behandeld, wordt het woord van God nooit opengeslagen, wordt er nooit over Jezus gepraat, worden mensen gemanipuleerd door angaanjagende beelden van demonen, enzovoorts. Daar bovenop heeft Todd Bentley geestelijke ervaringen gehad met engelen, die overduidelijk niet van God komen. Bovendien heeft diezelfde Bentley een keer gepreekt over, dat God hem verschillende keren had gezegd dat hij mensen moest slaan of schoppen, soms met zware voorwerpen. Hij heeft zelfs een keer iemand moeten wurgen zodat er genezing kon plaatsvinden.
Deze 'vruchten' lijken mij totaal verrot. Daarom durf ik met stelligheid te zeggen dat sowieso de bediening van Bentley in de kern verrot is en niets te maken heeft met onze geweldige God. In de opwekking kunnen misschien wel goede dingen gebeuren, die van God komen. Maar dan zijn dat uitzonderingen op de regel.
Deze visie is onder voorbehoud.

. . .
Wat vind jij ervan? Plaats eventueel een reactie!

(reactie: klik op de titel 'Lakeland Florida Revival' en dan op 'reactie plaatsen' onder het artikel)

Vr Gr. webmaster Arnoud

. . .

Gebed van een gebedstrijder

2008-06-06T02:04:00.000-07:00

Prayer of an intercessor

De kerk in China

2008-05-24T02:30:00.000-07:00

Bron: http://kerkgeschiedenis.web-log.nl/kerkgeschiedenis/2007/11/de_kerk_in_chin.html
n.a.v. Tony Lambert, China voor Christus, Amsterdam 2006

Vijftig miljoen?
Wat er gebeurt met het grootste volk ter wereld mag ons niet onberoerd laten. Volgens voorzichtige schattingen zijn er minstens 50 miljoen christenen in China, maar dit kan wel eens veel meer zijn. Dit is het gevolg van een grote opwekking, die nog steeds gaande is. Het eenpartijstelsel in de Lenistische staat is ongeveer het enige wat nog van Mao’s erfenis over is. Het vijgenblad van ‘socialisme met Chinese karaktertrekken’ bedekt een rauw kapitalisme waaronder bijna alles valt. De oude confuciaanse waarden en normen zijn door Mao grotendeels aan de kant gezet en de ondergang van het maoïsme heeft derhalve een morele leegte achtergelaten. Het aantal echtscheidingen neemt hand over hand toe. Er ontstaan veel sekten. In 1976 waren in China geen kerken toegankelijk (met uitzondering van twee voor buitenlandse diplomaten en bezoekers). In 2006 zijn er meer dan 50.000 geregistreerde protestantse kerken en ontmoetingsplaatsen en nog veel meer niet-geregistreerde huisgemeenten. In 1949, toen de communisten aan de macht kwamen en de zendelingen weg moesten, waren er 700.000 (protestantse) christenen in China. Nu minstens 50 miljoen. China is hard op weg om het land met de grootste gemeenschap van evangelische christenen ter wereld te worden, en zo Amerika voorbij te streven.

Razendsnelle veranderingen
China verandert snel. Een stad als Beijing (vroeger bekend om de vele fietsen, nu drie miljoen auto’s), is in waanzinnig tempo gegroeid. In dertig jaar tijd is China compleet veranderd. Het is een economische supermacht geworden. China is de ‘productiewerkplaats’ van de wereld geworden. Er is een enorme migratie op gang van het platteland naar de steden: zo’n 200 miljoen boeren, de grootste massamigratie in de geschiedenis van de mensheid. Een jongeman kan als taxichauffeur in de stad tien keer zoveel verdienen als op de boerderij. De mensen zijn wanhopig op zoek naar banen. Onder de oppervlakte sluimert de onrust. In de steden zien veel migranten zich uit wanhoop gedwongen om te bedelen, te stelen of zich te prostitueren. Het aantal studenten groeit explosief. Velen gaan in het buitenland studeren: een grote mogelijkheid voor de verspreiding van het Evangelie. De private sector is aan een opmars begonnen. In de steden ontstaat een nieuwe middenklasse. Boeren wordt zomaar land onteigend om de steden uit te breiden. Velen zijn boos op de corrupte autoriteiten en de hebzucht van de projectontwikkelaars.

Publieke opinie omgeslagen
Dertig jaar geleden geloofden velen in de propaganda van Mao die beweerde dat het christendom slechts een ‘werktuig van het Westerse imperialisme’ was. Geen enkele zichzelf respecterende jongere zou erover hebben gepeinsd om een kerk binnen te lopen. Vandaag de dag is de publieke opinie totaal omgeslagen. In 1998, toen veel gebieden geteisterd werden door de hevigste overstromingen in vijftig jaar, waarbij 200 miljoen mensen getroffen werden, reageerden de kerken op een geweldige manier. De christenen waren als moreel voorbeeld en modelburgers die zichzelf opofferen, in tegenstelling tot de corrupte autoriteiten. De christenen dwongen bij het grote publiek, zowel bij boeren als intellectuelen, respect af en werden beschouwd als een goede stroming in de maatschappij. Veel kerken, vooral in de steden, hebben hun oorspronkelijke gebouw moeten afbreken om er eentje van vijf of zes verdiepingen op te zetten. De harde en meedogenloze vervolging in de jaren vijftig tijdens de Culturele Revolutie (1966-1976) zijn voorbij. Huisgemeenten registreren zich niet. Ze vrezen dat ze onder de supervisie van de Drie-Zelfkerk komen te staan. De Drie-Zelfkerk is trouwens geen liberaal genootschap, integendeel. De grote meerderheid is evangelisch of zelfs fundamentalistisch. De vernietigende, kritische theologie die de Westerse kerk zoveel schade heeft berokkend, is in China grotendeels onbekend.

‘Atheïstische gebied’ nu het ‘Jeruzalem van China’
Toen George Stott van de China Inland Mission in 1868 in het land aankwam zag hij een stad vol tempels en afgodsbeelden. De tegenstand was groot, maar hij kreeg vertrouwen. Hij ging zich kleden in Chinese gewaden. Er ontstond een kleine kerk. Nog later bouwde hij een grote kerk in het centrum van de stad. In tegenstelling tot de gotische kathedralen die sommige Westerse zendingsorganisaties bouwden, werd deze kerk in de Chinese bouwstijl ontworpen. De jaren gingen voorbij. Iemand mocht zich pas laten dopen, nadat hij minstens achttien maanden christen was en grondig onderwezen was in de christelijke leer en levenswandel. Bij de doop kreeg men een persoonlijke, christelijke naam. In 1911 viel de Manchu-dynastie en werd vervangen door een republiek. Na 1945 woedde er een verpletterende burgeroorlog, die Mao in 1949 uiteindelijk won. Hij riep de ‘Volksrepubliek’ uit. In 1952 moesten alle buitenlandse zendelingen het land verlaten. De Chinese kerk was nu op zichzelf aangewezen. Er kwamen harde acties tegen de kerken. Voorgangers werden ‘heropgevoed’ en velen naar kampen gestuurd. In 1958 werden de meeste kerken gesloten. Sommige gebieden werden uitgeroepen tot ‘atheïstisch gebied’. Ook het gebied waar George Stott had gearbeid. Maar vandaag de dag telt het gebied van 6 miljoen inwoners meer dan 600.000 evangelische protestanten! Dertig jaar geleden uitgeroepen tot atheïstisch gebied, nu bekend als het Jeruzalem van China.

Het wonder van de laatste dertig jaar
Op het platteland is de opwekking het meest zichtbaar. ‘In deze streek hebben we ongeveer om de kilometer een nieuwe kerk gebouwd!’ Preken van een uur lengte zijn heel gebruikelijk. Elk jaar worden er in elke gemeente velen gedoopt. In centraal China leidde een predikant een doopdienst die zes uur lang duurde en waarin hij 1100 gelovigen had gedoopt. In een grote kerk in een stad, waar de dienst om acht uur begint, klinkt twee uur van te voren al gezang van mensen. ‘Die komen twee uur eerder om verzekerd te zijn van een plaats en besteden die twee uur aan gebed en aanbidding. Ze bereiden zich voor op de dienst.’ Aan het eind van deze dienst stonden buiten al weer achthonderd mensen te wachten om naar binnen te gaan voor de dienst van tien uur. Aan het begin van 1979 waren er nergens in China kerken officieel geopend. Dit was het gevolg van de Culturele Revolutie die in 1966 alle kerken deed sluiten. De extreme wetten van Mao werden echter gewijzigd en men besloot terug te keren naar de beperkte godsdienstvrijheid van begin jaren vijftig. Nu worden er elke dag zes kerken voor het eerst of opnieuw geopend en zijn er 16.000 geregistreerde (protestantse) kerken en 32.000 geregistreerde ontmoetingsplaatsen. Daarbij zijn de huisgemeenten niet geteld. Niet in elke streek is het makkelijk een kerk te openen. Men ondervindt veel tegenstand van de vijandige bureaucratie.

Studenten
Veel gelovigen binnen de Drie-Zelfkerk staan net zo kritisch tegenover het politieke controle-element als de leiders van de huisgemeenten. Toch hebben ze ervoor gekozen om te werken binnen het systeem. Veel jonge studenten houden van hun land en zien dat het Evangelie het antwoord is op de vele problemen in het land. De studentendemonstraties in 1989 liet de onvrede zien van veel (seculiere) studenten. Er zijn sommige seminaries van de Drie-Zelfkerk waar nog liberale leraren zijn, maar de vrijzinnigheid vindt in de kerken geen ingang. In China zijn op dit moment twaalf seminaries en twaalf bijbelscholen van de Drie-Zelfkerk. Nog steeds is het officiële doel van de partijpolitiek ten aanzien van godsdienst dat de seminaries mensen moeten opleiden die ‘het vaderland liefhebben, het leiderschap van de Partij en de regering aanvaarden, de socialistische weg volgen en een religieuze opleiding krijgen’. Door heel China zijn er slechts rond de 2000 studenten die een geregistreerde theologische opleiding volgen. Vele duizenden volgen een parttime opleiding. Er is dus een groot gebrek aan goed opgeleide voorgangers en onderwijzers. In sommige gebieden is de verhouding ongeveer 1 op de 45.000 gelovigen! Hierdoor staan gemeenten vaak open voor elke wind van leer en sektarische evangelisten die van dorp tot dorp trekken.

Huisgemeenten als ‘christelijke koorts’
Veel huisgemeenten zijn onafhankelijk. Andere vormen een netwerk met huisgemeenten in andere provincies of zelfs het hele land. Jarenlang hebben de autoriteiten en de Drie-Zelfkerk ontkent dat de huisgemeenten een onafhankelijke positie bezaten. De opwekking van het onofficiële christendom is vandaag de dag zo wijdverspreid dat men er zelfs een speciale naam voor heeft bedacht: de ‘christelijke koorts’! Sinds het eind van de jaren zeventig en begin jaren tachtig zijn de huisgemeenten gegroeid, volwassen geworden en versplinterd. De oudere gelovigen uit de huisgemeenten hebben vaak tot een officiële denominatie of zendingsorganisatie behoord, waar ze in de jaren vijftig tot geloof zijn gekomen, voordat al deze groepen werden verboden.

De Jezusfamilie
In de huisgemeenten wordt een sterk evangelische en conservatieve, soms zelfs fundamentalistische, leer gebracht. Een liberale theologie heeft weinig invloed op de kerken. In sommige gebieden groeien charismatische en pinkstergroepen snel. Ook vindt men er extremistische groeperingen, die andere gelovigen (zelfs degenen die vervolgd zijn om hun geloof) afdoen als ‘dode orthodoxen’. De ‘Jezusfamilie’ werd tijdens de Culturele Revolutie zwaar vervolgd. Nu de werkloosheid in de steden en op het platteland steeds meer toeneemt, blijkt het radicale, vastberaden christendom van de Jezusfamilie miljoenen verarmde boeren en arbeiders aan te trekken. Het vormt ook een krachtige tegenstroom voor de golf van materialisme die het land lijkt te overspoelen.

De Kleine Kudde van Watchman Nee
Watchman Nee van de Kleine Kudde heeft veel invloed gehad. Hij richtte een onafhankelijke groepering op die het belang van de plaatselijke kerk benadrukte. Het trok vooral intelligente jongeren aan, omdat ze via grondige bijbelstudie wilde terugkeren naar de leer van het Nieuwe Testament. Ze beweren hardnekkig dat er in elke plaats maar één plaatselijke gemeente kon zijn. Velen verhuisden groepsgewijs met hele gezinnen om het Evangelie te brengen in de onbereikte gebieden. Tijdens de Culturele Revolutie kregen ze te maken met hevige vervolging, maar aan het eind van de jaren zeventig mondde dit uit in een geweldige geestelijke opwekking. Huisgemeenten schoten als paddenstoelen uit de grond. In 1952 werd Nee gearresteerd en hij stierf in 1972 in een werkkamp. De beweging werd gedwongen zich aan te sluiten bij de Drie-Zelfkerk nadat veel leiders gevangen waren genomen.

Gezamenlijk appel huisgemeenten
Vanwege de grote aantallen christenen hebben de autoriteiten besloten tot een gematigder beleid. In de jaren negentig is de druk op onafhankelijke huisgemeenten om zich te laten registreren en aan te sluiten bij de Drie-Zelfkerk toegenomen. In 1996 waren verschillende leiders van huisgemeenten zich bewust dat verdeeldheid onder de huisgemeenten een bedreiging vormen voor hun getuigenis. Hun individuele stem was maar klein en werd in het buitenland niet gehoord, terwijl de Drie-Zelfkerk steeds vaker verkeerde informatie over de huisgemeenten naar buiten bracht. In 1998 riepen ze de regering op de vervolgingen te beëindigen. Het appel bestond uit zeven punten: Gods grote macht erkennen, christenen in werkkampen vrijlaten, tegenover de 10 miljoen gelovigen in de Drie-Zelfkerk zijn er 80 miljoen uit de huisgemeenten, in gesprek gaan met leiders van de huisgemeenten, het begrip ‘sekte’ opnieuw definiëren, stoppen met aanvallen op de huisgemeenten en de huisgemeenten zijn een kanaal waardoor Gods zegeningen China bereiken.

Huisgemeenten zijn volwassen geworden
Dit opmerkelijk document laat zien dat de huisgemeenten volwassen zijn geworden. Als een groep of persoon het etiket ‘sekte’ krijgt, heeft dat grote gevolgen: het is bijna onmogelijk ervan af te komen. De gevolgen zijn aanzienlijk: arrestaties, boetes en gevangenisstraf. Volgens de wet wordt elke organisatie die zich niet aansluit bij de Drie-Zelfkerk beschouwd als een sekte. Hun enige ‘misdaad’ is dat zij zich niet willen aansluiten bij de Drie-Zelfkerk. In 1998 deden de leiders van vier grote stromingen binnen de huisgemeenten een geloofsbelijdenis uitgaan, die uiterst conservatief en evangelisch is. Om een kleine indruk te geven het volgende:

De Bijbel is geïnspireerd, is de hoogste norm voor het leven, er staan geen fouten in de Bijbel, tegen een eigenmachtige uitleg van de Schrift of subjectieve vergeestelijking. Men belijdt de drie-eenheid, men ziet Christus als Gods Zoon, die opgestaan is en zal weerkomen. Iedereen die berouw toont en gelooft in Christus zal worden gered door de wedergeboorte. Gods kinderen worden tot het eind bewaard in het geloof én christenen moeten zelf het geloof tot het eind bewaren. Ze keren zich tegen allen die specifieke kenmerken of persoonlijke ervaringen als voorwaarde stellen voor verlossing. Ten aanzien van de Heilige Geest geloven ze niet dat tekenen en wonderen en de gaven van de Heilige Geest gestopt zijn na de apostolische periode, ze verbieden het spreken in tongen niet, noch verplichten het, noch beschouwen ze het als een teken van het behoud. De Heilige Geest is geen kracht, maar een Persoon. Christus is het hoofd van de kerk. Haar geestelijke bediening moet niet in handen van seculiere machten liggen. Alle gelovigen zijn priesters die plicht hebben het Evangelie te verkondigen.

In de traditie van de kerk van alle tijden en plaatsen
Het is dus een volledig bijbelgetrouw geschrift, die niet afwijkt van de Westerse traditie. Opvallend is wel dat enkele doctrines waar in de Westerse kerk verschillend over wordt gedacht, hier zijn samengevoegd. De volharding der heiligen wordt beleden (reformatorisch), maar er wordt ontkent dat de tekenen en wonderen beperkt waren tot de apostolische periode (charismatisch). Men neemt een zorgvuldig neutrale positie ten aanzien van het spreken in tongen in. De klassieke reformatorische doctrine betreffende scheiding van kerk en staat wordt gehandhaafd. Waarom blijven deze gemeenten buiten de Drie-Zelfkerk? Hierover hebben ze ook geschreven:

(1) De Schrift vertelt ons dat we overal mogen samenkomen, daarvoor hebben we geen toestemming van de overheid nodig. (2) Volgens de Schrift mogen gelovigen preken als ze zich daartoe geroepen voelen door God; ze hoeven dus niet bevoegdheid te krijgen van de overheid. (3) De Bijbel leert ons dat wij het Evangelie moeten verkondigen aan alle volken tot aan de einden der aarde; we hoeven ons dus niet te houden aan de overheid die slechts een bepaalde streek toewijzen om te preken. (4) De overheid staat ons niet toe het Evangelie te verkondigen aan kinderen onder de 18 jaar. Jezus zegt echter: ‘Laat de kinderen tot Mij komen en verhindert ze niet…’ (5) De overheid staat niet toe dat gelovigen voor zieken bidden of demonen uitdrijven. De Bijbel gebiedt het ons echter. (6) Het beleid van de overheid staat niet toe dat gelovigen broeders van ver ontvangen en ook mag men geen contact met buitenlandse kerken hebben. In de Bijbel wordt echter opgeroepen dat we broeders van ver moeten ontvangen en de kerk is universeel.

Dit was deel 1, check ook deel 2 en deel 3!

Deel 2: http://kerkgeschiedenis.web-log.nl/kerkgeschiedenis/2007/11/de_kerk_in_chin_1.html

Deel 3: http://kerkgeschiedenis.web-log.nl/kerkgeschiedenis/2007/11/de_kerk_in_chin_2.html

Voorlopig geen updates

2008-05-21T08:45:00.000-07:00

van de webmaster

Na een tijdje van wikken en wegen, heb ik besloten om voorlopig even niets meer aan de site te doen. Komende tijd zal de site dus precies zo blijven zoals die nu is. Je kunt nog altijd alles lezen en op alles reageren. Maar hij zal niet meer geupdate worden. Of ik in de toekomst weer met de site bezig zal gaan, weet ik nog niet.

Ik heb te weinig tijd en omdat ik al heel veel gezocht heb op het internet raken mijn bronnen ook een beetje op. Mocht je nog iets noemenswaardig op het net vinden of zelf geschreven hebben, waarvan je denkt dat het goed op deze site past, dan mag je me altijd nog mailen.

In ieder geval heel veel zegen, Arnoud

(10-10) Gebedspunt: Eenzaamheid en schulden in Nederland

2008-05-20T00:29:00.001-07:00

Bron: manna-vandaag.nl

Driekwart van de Nederlanders is van mening dat steeds meer mensen zich eenzaam voelen door de toenemende individualisering. Blijkt uit een onderzoek van het Leger des Heils.

Dat eenzaamheid een groot probleem is binnen de Nederlandse samenleving is te zien aan een forse stijging van het aantal Nederlanders dat zelf aangeeft zich eenzaam te voelen, zegt de organisatie. Tien procent van de Nederlandse bevolking – meer dan 1.100.000 mensen - geeft aan zich vaak eenzaam te voelen. Dit is een verdubbeling ten opzichte van meetjaar 2003 (5%). Eenzaamheid treft niet alleen ouderen: 12% van de 18 – 24 jarigen geeft aan zich vaak eenzaam te voelen.

Vergeleken met vijf jaar terug zijn minder Nederlanders tevreden met hun leven. Het betreft vaker mensen die zich buitengesloten voelen, alsmede zich niet verbonden voelen met de omgeving. Mensen die ontevreden zijn hebben vaker geen vrienden of hebben nooit vrienden gehad. In de meting van zeven jaar geleden (2001) gaf 27% aan het eens te zijn met de stelling 'ik heb echt behoefte aan iets wat mijn dagelijks leven nog zinvoller maakt', nu is dat 34%. Acht procent van de geënquêteerden geeft aan dat het leven geen zin heeft (2003: 3%).

670.000 mensen (6%) hebben financiële schulden die ze niet op eigen kracht kunnen aflossen. Mensen die financiële zorgen hebben, geven vaker aan zich buitengesloten te voelen en zich weinig verbonden te voelen met de omgeving. Een meerderheid van de Nederlandse bevolking is van mening dat deze problemen de maatschappij geen goed doen en leiden tot een toename van eenzaamheid. Dit sluit aan bij de dagelijkse ervaringen van medewerkers van het Leger des Heils dat het hebben van problematische schulden belemmerend is in het oplossen van andere problemen.

Nederlanders hebben in vergelijking met voorgaande jaren een realistischer beeld van daklozen en kwetsbare groepen in de samenleving. De problematiek rond deze groepen wordt erkend. Minder Nederlanders wijten de problemen waarin deze kwetsbare groepen zich bevinden aan de kwetsbaren zelf. Desondanks maken minder Nederlanders zich zorgen over deze groepen, hetgeen een dalende actieve betrokkenheid impliceert. Met het te dichtbij komen van de problemen in de samenleving, lijkt het NIMBY-effect (Not In My BackYard) in onze maatschappij te groeien, zegt het Leger.

(01-10) Gebedspunt: kijkje bij de christelijk gereformeerde kerken

2008-05-18T14:01:00.001-07:00

Bron: nd.nl, 29-09-08

De verdeeldheid binnen de Christelijke Gereformeerde Kerken is ,,groter dan ooit''. ,,Er zijn veel verschillen'', werd gezegd tijdens de jaarlijkse schooldag, ,,maar er is meer dat ons bindt''.

APELDOORN - De Christelijke Gereformeerde Kerken hebben het moeilijk, zei prof. dr. H.G.L. Peels zaterdag tijdens de schooldag van de Theologische Universiteit in Apeldoorn. Hij hield in het kerkgebouw van de Gereformeerde Gemeente de hoofdlezing over het dagthema 'Samenleven in de kerk'.

De hoogleraar Oude Testament had een eigen e-mailonderzoek gehouden onder 75 mensen, ,,een dwarsdoorsnede van de kerk''. Wat de christelijk-gereformeerden aan elkaar bindt, was de vraag. Het onderzoek leverde een ,,verbluffend grote'' respons op. ,,Er kwam veel los. Parels van kerkelijke liefde en trouw, maar ook bitterheid en bijna cynisme.''

Tegenover elk positief antwoord is wel een frustratie te zetten, hield Peels de ongeveer vierhonderd bezoekers van de schooldag voor.

Zo is er aan de ene kant de gemeenschappelijke geschiedenis van het kerkverband, ,,een erfenis van blijvende en verbindende waarde''.

Desondanks zijn kerken zich steeds minder bewust van ,,onze herkomst en het belang van de wissels die in het verleden zijn omgegaan''.

,,Onze jongeren hebben nauwelijks nog besef van Afscheiding, Doleantie of Vereniging. maar wel van het Flevofestival, de EO-Jongerendag en Jan Zijlstra. Angstig klein is de werfkracht van onze kerken, groot is de pijn ieder jaar weer om het vertrek van honderden leden 'naar geen kerk'.''

Buikpijn
,,Het functioneren van kerkverband en kerkorde vormt voor sommigen al helemaal een buikpijndossier'', betoogde Peels. ,,Zeker, er zijn mooie momenten waarin broeders zich samen buigen over de regeling van het kerkelijk leven. Maar stel het niet mooier voor dan het is. Wantrouwen, onverschilligheid, groepsdwang en manipulatie - je treft het allemaal aan. De kerkorde is voor menigeen geen leidraad, maar hinderpaal of een middel om de ander klem te zetten.''

Als bindmiddel werd in de reacties ook het 'wij-gevoel' van de Christelijke Gereformeerde Kerken genoemd, het effect van gemeenschappelijke activiteiten en instituten waar veel mensen de schouders onder zetten - ,,kijk bijvoorbeeld naar deze dag!'' Toch is ook het nodige tegen dat gevoel in te brengen, zei Peels. ,,Liefde voor het bredere kerkverband taant, de eigen groep en de eigen cultuur hebben alle prioriteit. Hard en haast liefdeloos is de taal die in kerkbladen soms wordt gebezigd om vermeende misstanden aan de andere zijde van het kerkelijk leven aan de kaak te stellen.''

,,Inderdaad, er is veel dat ons als christelijk-gereformeerden onderling doet verschillen, maar er is nog veel meer dat ons bindt.'' De antwoorden uit het onderzoekje zijn volgens Peels niet allesbepalend. ,,De vraag wat ons als christelijk-gereformeerden bindt, resulteert namelijk niet in de vaststelling van een eigen bijzondere identiteit, onze huisspecialiteit of ons wij-gevoel, maar brengt ons bij de wezenlijke vraag Wie ons bindt: aan elkaar, maar eerst en bovenal aan Hem zelf.''

,,Wat wij broodnodig hebben, is een gezamenlijk buigen voor onze Here Jezus Christus, met de bede dat Hij ons bij zijn Woord bewaart en door zijn Geest ons leidt'', stelde de hoogleraar. ,,In die weg kun je elkaar altijd zoeken en dragen, elkaar corrigeren en stimuleren.''

De christelijk-gereformeerden hoeven die weg volgens hem niet alleen te gaan. ,,Naast ons zijn ter linker- en ter rechterzijde kerken van gereformeerde signatuur waarmee we van harte kunnen optrekken en intensief samenwerken. Als het niet landelijk kan, dan in elk geval wel plaatselijk.''

Tijdelijk
,,Onze Christelijke Gereformeerde Kerken bestaan slechts voor een tijd. Hoe kort of hoe lang nog, weten wij niet. Maar als God ons in dit land een geestelijke doorbraak mocht schenken, en wij de kerkmuren slechten om op te gaan in één breed katholiek-gereformeerd kerkverband, zou dat een moment van grote vreugde zijn'', zo zei professor Peels.

Volgens hem zal er op dat moment dankbaarheid zijn voor ,,het vele, vele goede dat Hij ons in onze kerken schonk''. Maar ook het negatieve zal niet worden geschuwd: ,,Dan zullen we ook, achterom kijkend, ons schamen voor liefdeloosheid en het uitvergroten van scheuren en kloven, terwijl we het bruggenbouwen verwaarloosden.''

Een breed gereformeerd kerkverband is er ,,nog lang niet''; ook de ,,tussenstap'' van een nationale synode van alle protestantse kerken in Nederland - een idee van PKN-voorzitter De Fijter - zal nog op zich laten wachten, zei Peels. ,,Maar ondertussen gaan wij als christelijk-gereformeerden samen verder, met het oog op Hem die ons roept, onze Koning en onze Heiland.''

Droomideaal
,,Kerkelijk samenleven gaat altijd met spanningen en moeite gepaard'', zei de Puttense predikant G. van Roekel. Hij verzorgde in het middagprogramma een lezing met het thema 'Onderlinge verschillen: struikelblokken of bouwstenen?'

Volgens hem is een kerkelijk leven in volledige harmonie niet haalbaar, zelfs niet als alle gemeenten precies hetzelfde zouden denken over de uitleg van de Bijbel en belijdenissen.

,,Ook als deze basis optimaal zou zijn, zouden er nog talloze vragen blijven bestaan. Dan zouden, bij de beantwoording ervan, de wegen van sommigen uiteengaan. Wij moeten geen droomideaal koesteren dat er nooit geweest is, en ook nooit zal komen.''

Van Roekel is het met Peels eens, dat de kerk nieuwe wegen ,,nieuwe vormen, een nieuwe taal en nieuwe lijnen'' nodig heeft.

,,Wat zou het mooi zijn als de verschillende 'vleugels' binnen onze kerk zouden beseffen dat het in de hectiek van onze tijd soms nodig is nieuwe wegen te gaan'', zei Van Roekel. ,,Dat ze anderen de hand reiken, in plaats van de eigen ruimte te beschermen.''

(08-10) Dank/gebedspunt: Jeugdkerkbeweging heeft opvolger

2008-05-18T13:53:00.000-07:00

Bron: http://www.frieschdagblad.nl/

Leeuwarden - De Jeugdkerkbeweging is ten einde, zo klinkt er al een tijdje. Inmiddels staat echter de nieuwe beweging klaar: jongeren die doorstromen naar het kader van de kerken. Bovendien zien voorgangers het jongerenwerk steeds vaker als een proeftuin.

Door Lodewijk Born.

Het werd bijna triomfantelijk gebracht dat de jeugdkerken ‘het niet hadden gered’. Wie echter goed kijkt ziet dat de jeugdkerken het wel degelijk hebben gemaakt. Nog nooit waren er zoveel kerken bezig met jeugd en ontwikkelen van jeugdbeleid. JOP, de jeugdorganisatie van de Protestantse Kerk kan het werk amper aan. Het is inmiddels de snelst groeiende poot van het kerkenwerk vanuit Utrecht.
Ook bij andere kerkelijke organisaties is die ontwikkeling te zien. Afgelopen maand kwamen op een trainingsdag van Youth for Christ duizend jonge leiders, jeugdouderlingen, kerkelijk (jeugd)werkers en voorgangers samen voor een trainingsevent. ,,Een record in de drie jaar dat we het evenement organiseren, aldus Corjan Matsinger, Hoofd Kerkenwerk van Youth for Christ.
Het was ,"een beetje verrassend” omdat dat er enkele weken vooraf nog ‘maar’ driehonderd tot vierhonderd aanmeldingen waren. ,,Zo zie je hoe onvoorspelbaar het is. Op de dag zelf zit je dan in een keer met duizend man in een sporthal in Woerden. Geweldig.’’ De deelnemers bogen zich van ,,negen uur ’s ochtends tot negen uur ’s avonds’’ over jongerenwerk. ,,Je ziet dat ze er dus ook veel tijd in willen investeren.’’

Nieuw materiaal
De toeloop valt wel enigszins te verklaren. Zo heeft Youth for Christ nieuw materiaal ontwikkeld voor de trainingsprogramma’s Rock Solid en Solid Friends. Onderdeel van dat materiaal, waar kerken zich op kunnen abonneren, is een eendaagse training. Voor het eerst was er ook speciaal een seminar voor predikanten en jeugdouderlingen waar zo’n tachtig deelnemers op afkwamen, en ook katholieke jongeren(werkers) deden mee.
De Rooms-Katholieke Kerk werkt actiever met het materiaal van Youth for Christ, onder meer met het populaire Rock Solid. Speciaal voor de R.-K. Kerk is het materiaal aangepast zodat parochies hun activiteiten voor jeugd kunnen versterken. ,,Op zo’n dag merk je er helemaal niks meer van of iemand nou protestant of katholiek is.’’ De breedte van kerkelijk Nederland was sowieso aanwezig. ,,Van jongeren uit de pinksterkerken tot werkers uit Gereformeerde Bondsgemeenten in de Protestantse Kerk in Nederland.”
Edward de Kam, directeur van YfC-Nederland, ziet de verandering zelf gebeuren. ,,In ons werk komen we veel kerken tegen waar het jongerenwerk ingezakt is. Dat is dieptriest. Gelukkig zijn er ook kerken die investeren in jongeren. Ik was laatst in Winterswijk waar ze vijf jaar geleden nog maar een groepje jongeren hadden. Ze zochten hulp, vormden visie op jongerenwerk en trokken een jongerenwerker aan. Nu zijn er tachtig jongeren. Met visie en mensen met passie voor jongeren is er veel mogelijk.’

Volle kerkbanken
Het trainingsevent had als thema ‘Heb jij jouw jongeren in beeld?’ Zo ongeveer de vraag die alle kerken bezighoudt omdat ze die groep (weer) graag in de kerk zien. Volgens Jonathan Westerkamp, die er sprak ,,is het belangrijkste doel van jongerenwerk niet dat de kerkbanken gevuld worden’’. ,,De focus moet zijn dat jongeren Jezus leren kennen en gaan volgen.’’
Westerkamp, coördinator van de missionaire jongerencursus Youth Alpha, merkt in de praktijk dat jongeren het niet makkelijk vinden om na een Youth Alpha door te stromen naar de reguliere kerkdiensten. ,,Voor veel jongeren is die stap erg groot. Het is leuk en goed als activiteiten lekker draaien en de kerk vol zit, maar het gaat er in de eerste plaats om dat jongeren Jezus leren kennen. Die focus moet je wel vasthouden, ook als je als kerk wel jongeren bij activiteiten weet te betrekken.’
Corjan Matsinger merkt dat steeds meer kerken het jeugdwerk gebruiken als ‘een proeftuin’ voor veranderingen in de hele gemeente. ,,Er wordt gekeken hoe jongerenwerk kan bijdragen aan het totaal van gemeente-zijn. Als verandering daar slaagt, dan is er grote kans op profijt voor de kerk als geheel’’, aldus Matsinger.
Voorgangers en kerkenraden zien de veranderingen die door de jeugd of door jeugdkerken teweeg zijn gebracht. Dat heeft gezorgd voor vitaliteit in gemeenten. ,,Dat wil men dan doorzetten naar andere terreinen in de kerk. De jeugd baant als het ware een weg voor verandering.” Leiders konden onder meer twee academische workshops volgen over thema’s als nieuwe kerkvormen en veranderingsprocessen in kerken.”
Het Hoofd Kerkenwerk - hij studeerde in 2000 af op het onderwerp Jeugdkerken - ziet dat jongeren die nu of voorheen in de jeugdkerken actief waren ook meer en meer doorstromen. Hij vindt het in die zin niet erg dat jeugdkerkbeweging ,,op zijn laatste benen loopt”. ,,Jongeren worden jonge leiders. Ze geven leiding aan Rock Solid-clubs of worden jeugdouderling. Ze komen dus in het kader van de kerken. Dat is een goede ontwikkeling omdat ze op die wijze ook mee gaan beslissen en denken op het bestuurlijk niveau van de kerken.”
Youth for Christ (YfC) heeft inmiddels meer dan 150 medewerkers. 4000 vrijwilligers zijn bezig met jongerenwerk op scholen, creatieve tienerprogramma’s voor kerken en jongerenwerkers in de wijk. Jaarlijks heeft YfC contact met meer dan 40.000 leerlingen op school, meer dan 900 kerkelijke tienerclubs en meer dan 3000 jongeren in de wijk.

William Booth: Stichter van het Leger des Heils

2008-05-14T01:18:00.000-07:00

Bron: http://kerkgeschiedenis.web-log.nl/kerkgeschiedenis/2008/02/william-booth-s.html en http://kerkgeschiedenis.web-log.nl/kerkgeschiedenis/2008/02/william-booth-1.html
n.a.v. M. Lindsay Carpenter, William Booth. Stichter van het Leger des Heils, Den Haag z.j.

Drie verlangens
Op 10 april 1829 werd William Booth in de Engelse stad Nottingham geboren, zijn ouders gingen niet naar de kerk. Hij werd echter naar de zondagsschool gestuurd. Toen zijn vader Samuel op zijn sterfbed lag, besefte hij de dwaasheid en mislukking van zijn leven. Hij zocht vergeving voor zijn zonden, en stierf als een gelovige. William werd door dit eerste nauwe contact met de dood hevig aangegrepen. Het bracht hem bij de methodistenkerk. Ondertussen waren de heersende armoede en het zedelijk bederf een kwelling voor hem. Drie vurige verlangens gingen zijn gedachtegang beheersen: geld verdienen om zijn moeder te verzorgen, politiek hervormer worden en zuiver tegenover God staan.

Evangelist
William had al jong zondekennis. Dit bracht hem tot het verlangen naar verzoening met God. En dat gebeurde ook. ‘Nooit zal ik vergeten, hoe het toen voor mij vaststond, dat ik God en mijn medemensen zou dienen van dat uur af (…) Wereldse genoegens (…) hadden alle bekoring voor mij verloren’. Toen een man hem vroeg hem te helpen met openluchtbijeenkomsten, kwam hij van zijn schuchterheid af; hij zag dit als een soort van zelfzucht, die overwonnen diende te worden. William ging evangeliseren: hij trok met een paar vrienden een achterbuurt in, klom op een stoel, gaf een lied op en sprak. Booth won het vertrouwen van vervuilde en verwaarloosde straatjongens, zelfs zo zeer, dat ze ’s zondags naar de kerk kwamen. Niet alle (keurig nette) leden van de kerk vonden dat fijn, zulke havelozen in een godshuis.

De nood van een miljoenenstad
Overdag had Booth natuurlijk zijn dagelijkse bezigheden. ’s Avonds echter werd hij helemaal in beslag genomen door zijn geestelijke arbeid. Op een keer ging hij naar Londen toe, de toenmalige grootste stad ter wereld én hoofdstad, immers, Engeland was een leidende natie in die dagen. Maar Booth vond Londen maar een eenzaam oord. Hij was er vol verwachting heen gegaan, maar wat had het hem teleurgesteld! Hij zag de eenzaamheid en de nood van de miljoenenstad.

Scheuring bij de methodisten
In de methodistische kerk waar hij lid was werd hij toegelaten om af en toe te spreken, maar daar kwam weinig van terecht, want in die periode maakte de kerk een scheuring door. Booth werd ook gezien als ‘Reformer’ en werd de kerk uit gezet. Gedurende deze dagen was de Bijbel hem tot een nooit falende metgezel. Ondertussen ging Booth door met het verkondigen van het Evangelie in de straten en parken in zijn vrije tijd. Vanaf nu was zijn agenda ook vol met spreekbeurten voor gemeenten van de Reformers. Zijn gebrek aan opleiding scheen echter een onoverkomelijke hindernis op de weg naar het predikambt te zijn.

Aardse liefde
Booth was vurig van geest. Overal waar hij sprak, maakte hij een diepe indruk op zijn gehoor. Booth was een treffende verschijning: lang, even gebogen, slank, uiterst bleek met gitzwart haar en doordringende ogen. Toen hij 23 was, werd hij voor een salaris van één pond per week voorganger van een gemeente van de Reformers. Op die leeftijd ontmoette hij ook zijn latere vrouw, Catherine Mumford, die op haar 15e tot de volle zekerheid van het geloof gekomen was. Booth vreesde dat deze liefde zijn toewijding aan God zou doen verslappen. Briefwisselingen tussen de twee laten dit duidelijk zien.

Van plaats tot plaats
Na drie maanden predikant van een kleine groep Reformers in Londen te zijn geweest, werd hij aangesteld voor werkzaamheden op het gebied van de inwendige zending. Toen hij te horen kreeg dat hij plechtig en formeel een bepaalde geloofsbelijdenis moest onderschrijven, bedankte hij daarvoor. Vertrouwend op God ging hij zijn weg, want hij had niets. Maar hij was ervan overtuigd dat dit een menselijke leer was. Dankbaar aanvaarde hij een taak in Lincolnshire van een, niet van de Reformers, afgescheiden gemeente. Hij liet nu ook mensen naar voren komen na zijn preek. Het district dat hij toegewezen kreeg was 50 kilometer lang en hij trok van plaats tot plaats om te prediken. Booth voelde zich aangetrokken tot de Methodisten in Nieuw Verband, een zoveelste afsplitsing. Deze organisatie was opgebouwd naar het systeem van John Wesley. Booth ging naar Londen om een opleiding bij dat kerkverband te genieten.

Evangelisatiecampagnes
Booth ging na zijn huwelijk voor een tijdje zending doen op één van de Kanaaleilanden. Vervolgens in steden en dorpen in noordwest Engeland. Hij hield daar intensieve campagnes, die vijf of zes weken duurden. Hij sprak dan elke avond en richtte speciale cursussen op voor de vorming van bekeerden en kerkelijke functionarissen. Soms sprak hij voor het gehoor van tweeduizend personen. Hij preekte dan ruim een uur als voorbereiding voor een ernstige en uitvoerige bidstond. De ‘overtuigden’ konden dikwijls met moeite door de opeengepakte massa dringen, om de ‘zondaarsbank’ te bereiken. Opwekkingen maakte hij mee. Niet alle dominees, wier kerken bloeiden en groeiden door het optreden van de gloedvolle evangelist, waren even ingenomen met diens prediking en populariteit. Centrale thema’s bij Booth waren ‘volmaakte liefde’, ‘algehele heiligmaking’, ‘heiligheid’ en ‘een rein hart’. Booth had zijn eerste zoon opgedragen aan God om een prediker van heiligmaking te worden. Deze Bramwell Booth werd dat inderdaad. Hij zou heiligingssamenkomsten gaan houden.

Ook voor de snoodsten
Booth ondervond ook voor het eerst tegenstand van de wereldlijke pers. In een dagblad verscheen een verbitterde aanval op de opwekking. Maar deze artikelen hadden wél tot gevolg dat er mensen in de kerk kwamen, die zich nooit om godsdienst hadden bekommerd. Een groot aantal goddeloze, spottende jonge mensen zaten rond te kijken en lachten zelfs onder de dienst. Maar Booth preekte met een ‘schrikaanjagende kracht’ over de twee vragen wat moet ik doen om zalig te worden en wat moet ik doen om verdoemd te worden. Zijn latere motto kwam hier al naar voren: ‘Op voor zielen, en voor de snoodsten!’ Er waren er die het niet eens waren met de leer van de heiligmaking die hij preekte. Ouderen vonden dat hij te zeer de nadruk legde op goede werken in plaats van op geloof alleen. Ook de zondaarsbank kon niet aller waardering vinden.

Traditionele vormen verdwijnen
Tot nu toe had hij in zijn kerkdiensten steeds de vormen in acht gehouden. Zijn houding had de strengheid van een profeet en in zijn prediking was er nauwelijks plaats voor een glimlach. Hij was altijd gekant geweest tegen een demonstratie van blijdschap in de dienst. Hij verbood een keer enkele vrouwen het zingen van de liederen met handgeklap te begeleiden of in extase ‘glorie’ te roepen. Maar Booth’s afwijzing griefden veel van zijn aanhangers. Door deze incidenten leerde hij te beseffen dat het geloof de gehele mens omvat. Als mannen en vrouwen juichen en dansen en handenklappen bij sport en feestelijke gelegenheden, waarom zouden zij dan hun vreugde in de godsdienst niet mogen uiten? Mede door zijn vrouw effende Booth de weg voor het handgeklap en de halleluja’s, die in de hele wereld voortaan gingen gelden als karakteristiek voor de typische sfeer van het Leger des Heils. ‘Toon en inhoud van zijn prediking wekken de woede en haat van de ongelovigen op en doodgepreekte zondaars zitten sidderend onder zijn gehoor’, zo zegt een ooggetuige.

Kerk als bekeringswinkel
De synode van de Methodisten in Nieuw Verband besloot in 1857 om Booth een herderlijke aanstelling te geven. Het werk als evangelist moest hij dus opgeven. Hij mocht niet langer meer trekken van stad tot stad, maar hij moest zich vestigen in een kleine gemeente. Hier was sprake van kerkpolitiek, en Booth was er niet blij mee, maar boog eronder. Booth werd een geordend predikant in volle rechten. De methodistenkapel van Booth werd wel de ‘bekeringswinkel’ genoemd. Booth ging door met intensieve opwekkingscampagnes. De maandag waarop deze begon was dan gewijd aan vasten en gebed. Dit waren de ‘dagen met God’, zoals die later bekend zouden worden in het Leger des Heils. Een reünie van alle bekeerden aan het einde van de campagne kreeg de naam van ‘verbondssamenkomst’. Openluchtwerk was een belangrijk onderdeel van de campagne. Booth ging wereldse melodieën gebruiken voor gewijde liederen. Toen tijdens bijeenkomsten caféhouders tegenoptochten hielden en de methodisten probeerden te overschreeuwen, maakten zij zich meester van de straatdeunen en maakten er geestelijke liederen van.

Mevrouw Booth gaat ook preken
Vanaf haar jeugd had mevrouw Booth studie gemaakt van het vraagstuk van het optreden van de vrouw uit bijbels en kerkhistorisch oogpunt. Booth was zeker geen voorstander van het optreden van vrouwen in het openbaar en had dit haar bij de verloving ook gezegd. Hij kwam echter ook geleidelijk tot de volle overtuiging dat het standpunt van zijn vrouw zowel uit bijbels en uit ethisch oogpunt, volkomen logisch en verantwoord was. Catherine kreeg tijdens een periode van ziekte een hemels visioen dat ze in het openbaar voor God moest gaan getuigen. Haar eerste preek ging over de tekst ‘Wordt vervuld met de Heilige Geest’. Als haar man ziek was, viel zij gewoon in. Het gerucht van haar optreden drong door tot buiten de grenzen en er verscheen een karikatuur van haar waarop zij de kleren van haar man droeg. ‘Meer dan ooit zie ik in, dat de godsdienst, die Hem het meest behaagt, bestaat in het doen van Zijn wil, meer dan in vrome gevoelens en stemmingen’, zo zegt Catherine.

Als nomaden
Booth had altijd een strijdmethode van een guerrilla gehad in zijn grote ijver om mensen te bekeren. Dit werd rustiger en bestendiger. De synode ging intussen door met haar politiek om Booth’s werk tegen te werken. Zo sloten de kansels van de Methodisten in Nieuw Verband voor hem. Nu ging Booth voor de samenkomsten een groot circus inhuren. De circussfeer bleek niet in staat te zijn de Geest van God te weerhouden. William en zijn vrouw werkten zo hard dat ze constant tegen overwerktheid aanhingen. Ze voelden zich ook vaak eenzaam en miskend. Toen Booth met het methodisme brak, leefde het echtpaar Booth als nomaden, die nu hier, dan daar hun tent opsloegen. Booth ging samenkomsten houden in zalen, schouwburgen, kapellen, tenten, de open lucht en wel het hele jaar door en iedere avond van de week. God had hem teruggebracht tot zijn eerste liefde, de verloren schapen van de maatschappij. ‘God en Zijn heil zijn het geneesmiddel voor alle kwalen en problemen van het menselijk geslacht’. ‘Zoek de mensen op en de slechtsten het eerst’.

Organisatie van evangelisatie
In Londen begon Booth met evangelisatieafdelingen. Er werd een centraal hoofdkwartier gevormd in een groot gebouw in Whitechapel, bekend als de ‘Volksmarkt’, die aangekocht werd. Booth schreef een belangrijke brochure: ‘Hoe de massa te bereiken met het Evangelie’. Dit werk breidde zich ook uit buiten Londen. Terwijl matig gebruik van alcohol in christelijke kringen gangbaar was, werd geheelonthouding voorwaarde van het lidmaatschap van de evangelisatie. Toen de beweging groter werd, werden vrouwelijke krachten aangesteld als helpsters voor gehuwde evangelisten. William en Catherine Booth vonden dat de vrouwelijke bekeerden eveneens talent voor geestelijk leiderschap hadden. Daarom werden ook vrouwen aan het hoofd van afdelingen aangesteld.

De ontdekking van de naam Salvation Army
Steeds meer kwam Booth erachter dat bepaalde veranderingen in de organisatie onvermijdelijk zouden zijn. Door haar karakteristieke eigenschappen had de evangelisatie zich ontwikkel tot een aanvallende strijdmacht, gericht tegen de machten van het kwaad. De leider behoorde gemachtigd te zijn om snel te handelen en in sommige gevallen onafhankelijk van hen, die onder zijn bevelen stonden. Booth wilde bevoegdheden die hij aan de evangelisten had toegekend kunnen herroepen en de beweging zelf kunnen controleren. Toen hij nadacht over de vraag: ‘Wat is christelijke evangelisatie?’ en las wat iemand daarover schreef: ‘Een vrijwilligersleger van bekeerde, werkende mensen’, pakte hij een pen en streepte het woord ‘Volunteer’ door en verving dit door ‘Salvation’. Toen las hij hardop: ‘De christelijke evangelisatie is een Leger des Heils (Salvation Army). Dit bleek een wonderlijke ontdekking voor hem te zijn! De nieuwe organisatie had een naam gekregen!

Geloofsartikelen
De leuze ‘Bloed en Vuur’ zag op het werk van de Zoon en de Geest. Militaire titels en uniformen deden hun intrede zonder een te voren beraamd plan van de leiders. Een leger moest een leider hebben; ‘Generaal’ was een gemakkelijke en duidelijke titel. Van het één kwam het ander. William Booth werd de Generaal van het Leger. Er werden geloofsartikelen opgesteld die moesten worden onderschreven door de leden. Hierin wordt beleden dat de Bijbel helemaal Gods Woord is, dat God de Schepper, Onderhouder en Bestuurder is, de drie-eenheid, de goddelijkheid en mensheid van Christus, de zondeval, het werk van Christus, berouw, geloof en wedergeboorte, de rechtvaardiging, de volharding, de algehele heiliging, de onsterfelijkheid van de ziel, de wederopstanding van het lichaam, hemel en hel en het laatste oordeel.

Sacramentsvisie
Booth was zelf gedoopt in de Anglicaanse kerk en opgeleid bij het Methodisme. Hij hechtte aan de sacramenten, het waren immers eeuwenoude gebruiken. Maar hij zag de doop niet als noodzakelijk voor het heil. Had de Heere Jezus immers niet gezegd dat de kinderen tot Hem moesten komen, zonder verwijzing naar de doop? Booth onderzocht ook de in opkomst zijnde Quakers. Engeland was in deze tijd vol uitwendige godsdienstige gebruiken, maar nagenoeg dood op het punt van levende christelijke ervaring. Booth kwam tot het inzicht dat de sacramenten slechts symbolen waren van geestelijke waarheden en ervaringen. Daarom werden de kinderen van de heilssoldaten niet meer besprenkeld met water, maar opgedragen aan God. In plaats van de doop door volwassenen zullen bekeerden na een bepaalde opleidings- en proeftijd worden ingezegend als soldaten van het Leger des Heils. Wat het avondmaal betreft wilde Booth dat zij zich bij iedere maaltijd zouden herinneren dat het lichaam van Christus verbroken was voor hun behoud.

Overal nieuwe korpsen, ook vervolging
De periode van de omzetting van de christelijke zending in het Leger des Heils kenmerkte zich door een geweldige vooruitgang. Over het gehele land werden centra geopend, nu ‘korpsen’ genoemd. Zalen, geschikt voor duizend personen, waren stampvol. In een stad berichtte de plaatselijke overheid dat het aantal gerechtelijke vervolgingen met de helft was verminderd als gevolg van de samenkomsten van het Leger des Heils. Caféhouders zagen met schrik hun omzet teruglopen. Er kwam ook felle vervolging. De meeste tegenstand kwam uit kringen die belang hadden bij het drankgebruik. Een belangrijk deel van de kerk en de pers sloot zich aan bij het geschreeuw om het land van dit storende element te ontdoen.

Groei, ook overzee
Hoe meer het Leger vervolgd werd, hoe voorspoediger het werd. Het bleek echter dat de mensen van het Leger vreedzame en ordelijke burgers waren. Ze liepen over van ijver om hun medemensen te helpen. De staatskerk van Engeland kwam zeer onder de indruk van de beweging van het Leger des Heils. De aartsbisschop van Canterbury vond dat het een voordeel zou zijn voor het Koninkrijk van God, als het Leger opging in de kerk. Al snel ging men overzee: Canada, Amerika en Australië bijvoorbeeld. In Frankrijk werd een dochter van Booth leidster. In Zweden en India kwamen er ook afdelingen. Vóór de dood van Booth was het Leger gevestigd in 58 landen buiten Groot-Brittannië. Het Leger des Heils kwam met een eigen huwelijksformulier: in deze overeenkomst verklaren bruid en bruidegom, dat zij de verbintenis niet alleen hebben gewild voor hun eigen geluk, maar voor de eer en heerlijkheid van God; dat zij elkaar kiezen als voortdurende kameraden in de heilige strijd, en zij beloven dat de redding van zielen de eerste plaats zal hebben in hun leven.

Maatschappelijk werk onder vrouwen
Catherine Booth startte een nieuw project: maatschappelijk werk onder vrouwen. Ze was niet echt thuis in de wereld, dus wist niet wat er allemaal speelde. Maar toen ze ging kijken, was ze naar haar verbeelding voor de poorten van de hel aanbeland. Ze kon door deze ontdekking niet meer eten of slapen. Hoe was het mogelijk dat in het christelijke Engeland zulke ongerechtigheid bestond? Het gebeurde in die tijd dat een net meisje van het platteland naar aanleiding van een advertentie waarin een dienstbode werd gevraagd, naar Londen ging en tot de ontdekking kwam, dat ze gevangen zat in een bordeel. Mede door het werk van het Leger des Heils kwam aan veel misstanden een einde. Er kwamen reddingshuizen voor vrouwen. Het parlement paste de wetgeving aan. Ook kwamen er moederhuizen, kinderhuizen, huizen voor ouden van dagen, tehuizen voor werkende vrouwen, toevluchten voor berooiden, opsporingsdiensten en hulpverlening aan de armen.

Hulp voor daklozen en werklozen
Eens in 1888 doorkruiste Booth na middernacht Londen. Wat hij toen zag was vreselijk: mannen en vrouwen, ellendig weggedoken in hoeken en gaten, in portalen en onder bruggen, en dat in de kou. De volgende dag zei hij tegen zijn zoon: ‘Zie, dat je een pakhuis of zo krijgt, iets dat de stakkerds tegen de wind beschermt, en maak daar kermisbedden voor hen!’ Booth was zo geheel en al vervuld geweest van zijn roeping dolende zielen te zoeken, dat hij de lichamelijke misère, waarmee velen kampten, over het hoofd had gezien. Hij begon met een breedopgezet plan om deze stakkerds te helpen. Hij schreef: ‘In Engelands donkerste wildernis en de weg ter ontkoming’. Er bleken in Engeland permanent vijf miljoen werkeloze en dakloze mensen te zijn. Booth stelde de eis dat ieder mens in het land als minimumeis zeker zou zijn van de welstand die men aan misdadigers toekent: voedsel, kleding, onderdak, een bed en werk. Het plan omvatte drie elementen: de Stadskolonie (onderdak, voedsel en werk), de Landbouwkolonie (waarheen mensen uit de stadskolonie zouden worden overgeplaatst om die in landbouw te scholen) en de Overzeekolonie (emigratie). Booth vroeg in zijn boek 100.000 pond sterling, om zijn plannen te verwezenlijken. Binnen vier maanden was er al meer dan dat binnen! Niet alleen in Londen, maar in heel Engeland, in elke stad van betekenis kwamen Stadskolonies.

Sterven van zijn vrouw, maken van wereldreizen
Catherine Booth werd intussen ziek, ongeneeslijk ziek, en dat wist ze. Ze werkte nog door zolang het kon en toen ze niet meer weg kon schreef ze brieven. In 1890 stierf ze. Na de dood van zijn vrouw vertrok William Booth voor de eerste van zijn wereldreizen: Duitsland, Zuid-Afrika, Australië, Nieuw-Zeeland en India omvatte zijn eerste reis. Het reizen was een zware beproeving voor de hevig overwerkte en nerveuze man. Hij sliep haast nooit in hetzelfde bed en had veel last van slapeloosheid. Toch moest hij iedere morgen weer klaar staan voor belangrijke besprekingen, meetings en reizen. Hij had een slechte spijsvertering en feestmaaltijden waren voor hem een ramp. Zeereizen waren voor hem de allergrootste verschrikking:

Het slingeren van het schip is zonder slot of zin. Voortdurend heb ik hoofdpijn, hoofdpijn, hoofdpijn… Tot overmaat van ramp is het vreselijk koud en men kan niet behoorlijk over het dek lopen. Weliswaar is er de salon, maar daar is het zo benauwd en rumoer van kinderen, dat werken er vrijwel onmogelijk is. Dan maar zitten met mijn hutstoel vastgebonden aan de vier hoeken van dat kleine hok, heen en weer zwaaiend met het schip, trachtend te schrijven met bevroren vingers, gedineerd met schreeuwende kinderen!

Naast wereldgroten
Booth werkte aan een waardevol boek voor het Leger: ‘Orders en reglementen voor officieren’. In 1904 bezocht hij Buckinghame Palace voor een audiëntie bij koning Edward VII, president Thordore Roosevelt van Amerika nodigde hem uit op het Witte Huis en de Senaat liet hem een zitting met gebed openen. De koningen van Noorwegen en Zweden en de keizer van Japan ontvingen hem ook met grote genegenheid. De oude vermaarde universiteit van Oxford verzocht Booth als een bewijs van haar waardering voor zijn levenswerk de doctorsgraad honoris causa in het Burgerlijk Recht te aanvaarden. De waardevolste onderscheiding voor hem was het ereburgerschap van Londen, een eer die maar weinigen te beurt valt. William Booth behoorde tot de grootste wereldreizigers. Maar als hij per spoor reisde door betoverde landschappen, keek hij maar zelden op van zijn blocnote. In 1905 bezocht hij het Heilige Land, hij was toen 76 jaar oud. Er werd hier ook hard gewerkt. Hij gunde zich maar drie dagen voor bezichtiging.

Overlijden
Booth kreeg rond zijn 80e last van zijn ogen. Een operatie aan één oog was nodig, en dat was succesvol. Hij ging nog naar Denemarken, Noorwegen, Zweden, Finland en Rusland. Wel werd hij steeds slechter ziende. Een tweede operatie slaagde niet: hij werd onherstelbaar blind. Een grote loomheid overviel hem nu. Zijn einde naderde. Hij bracht veel tijd door in overpeinzingen; soms hoorde men zwakke uitroepen als: ‘O, red de mensen’. Hij betreurde het op zijn sterfbed dat hij niet in China heeft kunnen gaan, ‘dat wonderbare volk’. William Booth werd tot heerlijkheid bevorderd op 20 Augustus 1912. Alle acht kinderen van het gezin Booth kozen een leven van toewijding aan God en het Leger des Heils.

(12-10) Gebedspunt: Alcohol en drugs: pubers en ouders

2008-05-08T23:56:00.000-07:00

Bron: nd.nl

DEN HAAG - Ouders onderschatten het gebruik van alcohol, cannabis en tabak door hun kinderen. Pubers drinken drie keer zoveel alcohol als hun ouders denken.

Dat blijkt uit het Peilstationsonderzoek Ouders van het Trimbos-instituut, dat donderdagmiddag aan minister André Rouvoet van Jeugd en Gezin werd aangeboden.

Het onderzoek is uitgevoerd onder 4000 ouders en ruim 7500 leerlingen in het Voortgezet Onderwijs. Het is het voor het eerst dat zoveel ouders zijn ondervraagd over het middelengebruik van hun kinderen.

Ouders onderschatten niet alleen het gebruik van alcohol. Het gebruik van drugs is vaak helemaal niet bekend. Slechts een op de drie ouders van scholieren die wel eens cannabis hebben gebruikt, is daarvan op de hoogte. Bij roken denkt een op de vijf ouders dat hun kind ooit heeft gerookt, terwijl dat het geval is bij een op de drie.

In het onderzoek werd ouders onder meer gevraagd of ze het gebruik van deze middelen schadelijk vinden, en vanaf welke hoeveelheid. De mate waarin ouders het gebruik van alcohol schadelijk vinden hangt af van de leeftijd van het kind en de hoeveelheid alcohol. Driekwart van de ouders van twaalfjarige kinderen vindt dat jongeren onder de zestien helemaal geen alcohol mogen drinken. Van de ouders met een kind van vijftien vindt de helft dit nog. Het gebruik van cannabis vindt tachtig procent van de ouders schadelijk voor kinderen die jonger zijn dan zestien jaar. Twee op de drie ouders vindt dit ook van roken.

Volgens het Trimbos-instituut zijn de regels tussen ouders en kinderen vaak niet duidelijk genoeg. Een op de twaalf ouders vindt het goed dat hun kind op feestjes alcohol drinkt, terwijl een kwart van de ondervraagde scholieren zeker zegt te weten dat dit mag. Ondanks het geconstateerde feit dat ouders het middelengebruik onderschatten signaleert het instituut wel dat er een afnemende tolerantie onder ouders is ten aanzien van jeugdig alcoholgebruik.

De resultaten van het onderzoek zijn voor het Trimbos-instituut de aftrap voor een op de ouders gerichte najaarscampagne. Daarbij zal ook het eigen alcoholgebruik van henzelf specifiek aandacht krijgen. ,,Dit blijkt van invloed te zijn op de in het gezin gehanteerde normen over beginnend alcoholgebruik van de kinderen.’’

Het Peilstationonderzoek wordt eens in de vier jaar gehouden. Voor het eerst is ook de rol van de ouders onderzocht. De directe aanleiding daarvoor was het zorgwekkende alcoholgebruik onder middelbare scholieren. Het Trimbos-instituut wil graag een omslag in de drinkcultuur van jongeren. In het onderzoek van 2003 bleek dat er een sterke stijging te zien was van het aantal kinderen dat op zeer jonge leeftijd begon met het drinken van alcohol. Onder oudere scholieren bleek de hoeveelheid en frequentie van het drinken hoog te zijn. Het aantal twaalf- en dertienjarige dat in een ziekenhuis werd opgenomen voor een alcoholvergiftiging was verzesvoudigd.

„Obstakels verhinderen een opwekking”

2008-05-03T00:35:00.000-07:00

Bron: http://www.refdag.nl/artikel/1340666/Obstakels+verhinderen+een+opwekking.html
21-04-2008 11:32, Van een medewerker

NIEUW-LEKKERLAND - De noodzaak van een opwekking in reformatorisch Nederland is evangelist A. C. Baan uit Nieuw-Lekkerland op het hart gebonden. Zaterdag sprak hij, samen met ds. G. Herwig, hervormd predikant te Kamerik, op een Bijbelstudiedag van de Stichting Reformatorisch Appel (SRA) in Nieuw-Lekkerland.

Evangelist Baan sprak over de noodzaak van een opwekking en de blokkades die er kunnen zijn op weg naar een opwekking. Ds. G. Herwig ging in op de mogelijkheid van en het geloof in een opwekking.

Baan vroeg zich af of er wel echt een verlangen is naar opwekking en of de bereidheid er is om de prijs daarvoor te betalen. „Dan gaat ons eigen ik eraan en moeten er blokkades worden weggeruimd.”

Het gaat de evangelist om een opwekking in de kerk, die begint in het persoonlijke leven. „Opwekking begint namelijk altijd bij onszelf. Als we verstaan wat Gods plan met deze wereld is, verlangen we dat Christus, door ons heen, zichtbaar wordt in deze wereld.”

Volgens Baan zijn er de nodige blokkades, niet alleen in het persoonlijke leven, maar ook in de gemeente, waardoor de rijkdom van Christus in deze wereld niet gezien wordt. Hij bad dan ook om „eerlijkmakende genade” om blokkades onder ogen te zien. „Wanneer we bidden om opwekking moeten we Israël niet vergeten.”

Sluizen
„Een opwekking begint bij de gelovigen”, aldus Baan. „Die moeten hun roeping weer leren verstaan.”

Hij haalde enkele uitspraken van opwekkingspredikers aan. „Opwekking is de instroming van Goddelijk leven in een lichaam wat in dreigend gevaar is om een lijk te worden.” En: „Opwekking is Gods soevereine daad om in Zijn grote genade de sluizen van de hemel te openen en Zijn kinderen rijkelijk te zegenen, zodat door hen de stroom van levend water naar de ongelovigen kan vloeien.”

„Het ligt niet aan God dat er geen opwekking is”, aldus de evangelist. Hij signaleert een spanningsveld tussen de soevereiniteit van God en de menselijke verantwoordelijkheid. „De Heere stapt niet over de schuld heen. Er is verootmoediging en bekering nodig. Aan die voorwaarden verbindt de Heere de belofte van een herleving en opwekking.”

De kern van de blokkade voor een opwekking is volgens hem dat Jezus buiten de deur van de gemeente wordt gehouden. „Opwekking heeft alles te maken met een levende gemeenschapsverhouding met Christus. Waar dat ontbreekt, is er geen levende gemeente. We zijn vaak druk met van alles en nog wat, terwijl Jezus zegt: „Mag Ik er ook nog zijn?””

Andere blokkades die hieruit voortvloeien, zijn volgens evangelist Baan onvoldoende bewustheid van de heiligheid van God en de ernst van de zonde, de heersende lauwheid en halfslachtigheid, de wereldsgezindheid, de zelfvoldaanheid, de hoogmoed, het elkaar veroordelen, de verstarring en de biddeloosheid.

Ook de kerkelijke verdeeldheid in Nederland is volgens hem een ernstig probleem. „De geest van onverdraagzaamheid is na de Reformatie helaas niet verdwenen. We plaatsen zo vaak de leer boven het leven.”

Almacht
Ds. Herwig sprak over Gods almacht en Gods trouw. „Het geloof in Gods almacht doorbreekt de blokkade van een opwekking. Gods almacht is niet krachteloos geworden”, zei de predikant uit Kamerik. „Dat er geen opwekking is, ligt aan ons klein denken van de Heere, ook in de kerk en in de gemeente.”

„Wist u dat de Heere zo hartstochtelijk verlangt naar een opwekking?” vroeg de predikant. „Doordat we zo weinig verwachting hebben van de uitwerking van de prediking en van het gebed kleineren we Gods almacht. Is er in onze eredienst nog wel ruimte voor de ritselingen van de Geest?”

De zekerheid van een opwekking ligt in Gods trouw, aldus ds. Herwig. „We hebben te maken met een verrassend God. Als we bidden om een druppel, geeft Hij ons een slok. Als we bidden om een slok, krijgen we van Hem een beker. Als we bidden om een beker, geeft Hij ons een overvloeiende fontein.”

Als er een opwekking komt, moeten we dat volgens ds. Herwig niet consumptief beleven. „Het gaat om de glorie van Zijn Naam.”

Wacht en bid!

2008-04-21T10:40:00.000-07:00

Bron: webmaster, gebedstrijd.blogspot.com

Ik ben de laatste tijd heel erg van de onderstaande boodschap doordrongen en geloof dat dit Gods boodschap is voor heel christelijk Nederland in deze tijd. Moge het je tot zegen zijn!

Handelingen 1:1-14: ‘1 In mijn eerste boek, Theofilus, heb ik de daden en het onderricht van Jezus beschreven, 2 vanaf het begin tot aan de dag waarop hij in de hemel werd opgenomen, nadat hij de apostelen die hij door de heilige Geest had uitgekozen, had gezegd wat hun opdracht was. 3 Na zijn lijden en dood heeft hij hun herhaaldelijk bewezen dat hij leefde; gedurende veertig dagen is hij in hun midden verschenen en sprak hij met hen over het koninkrijk van God. 4 Toen hij eens bij hen was, droeg hij hun op: ‘Ga niet weg uit Jeruzalem, maar blijf daar wachten tot de belofte van de Vader, waarover jullie van mij hebben gehoord, in vervulling zal gaan. 5 Johannes doopte met water, maar binnenkort worden jullie gedoopt met de heilige Geest.’ 6 Zij die bijeengekomen waren, vroegen hem: ‘Heer, gaat u dan binnen afzienbare tijd het koningschap over Israël herstellen?’ 7 Hij antwoordde: ‘Het is niet jullie zaak om te weten wat de Vader in zijn macht heeft vastgesteld over de tijd en het ogenblik waarop deze gebeurtenissen zullen plaatsvinden. 8 Maar wanneer de heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen en van mij getuigen in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, tot aan de uiteinden van de aarde.’ 9 Toen hij dit gezegd had, werd hij voor hun ogen omhooggeheven en opgenomen in een wolk, zodat ze hem niet meer zagen. 10 Terwijl hij zo van hen wegging en zij nog steeds naar de hemel staarden, stonden er opeens twee mannen in witte gewaden bij hen. 11 Ze zeiden: ‘Galileeërs, wat staan jullie naar de hemel te kijken? Jezus, die uit jullie midden in de hemel is opgenomen, zal op dezelfde wijze terugkomen als jullie hem naar de hemel hebben zien gaan.’ 12 Daarop keerden de apostelen van de Olijfberg terug naar Jeruzalem. Deze berg ligt vlak bij de stad, op een sabbatsreis afstand. 13 Toen ze in de stad waren aangekomen, gingen ze naar het bovenvertrek waar ze verblijf hielden: Petrus en Johannes, Jakobus en Andreas, Filippus en Tomas, Bartolomeüs en Matteüs, Jakobus, de zoon van Alfeüs, en Simon de IJveraar en Judas, de zoon van Jakobus. 14 Vurig en eensgezind wijdden ze zich aan het gebed, samen met de vrouwen en met Maria, de moeder van Jezus, en met zijn broers.”

De discipelen waren zwak
In deze tekstgedeelten komen een belofte en een opdracht naar voren: ‘blijf wachten’ is de opdracht, en ‘de belofte van de Vader’, de uitstorting van de Heilige Geest, is de belofte. De discipelen moeten dus wachten op de uitstorting van de Heilige Geest. Waarom? Waarom laat de Heilige Geest überhaupt op zich wachten?
Het moment waarop Jezus dit zegt tegen de discipelen, vind plaats tussen de opstanding en de uitstorting van de Heilige Geest. De discipelen geloofden in Jezus als Zoon van God en waren, door de verschijningen van Jezus na Zijn opstanding, in dat geloof bevestigd. Ze waren blij, verheugd, en loofden God.
Toch was dit eerste groepje volgelingen van Jezus nog niet erg krachtig en ook niet bezig met het verspreiden van het evangelie. Na het dood van hun meester, waren ze bang voor de Joden geweest. Van Petrus weten we dat hij flink geconfronteerd werd met zijn eigen zwakheid, toen hij Jezus na de dood en opstanding weer tegenkwam. De discipelen hadden al veel meegemaakt en waren niet meer naif in hun geloof. Ze wisten dat ze hun kruis moesten dragen, als ze Jezus werkelijk wilden volgen. Maar tegelijkertijd was er te weinig kracht.
Dit tekort aan kracht was waarschijnlijk de motivatie om te wachten op de Geest. Ze konden vanuit hun enthousiasme besluiten om in de tempel, de synagogen en in de poorten van de stad te gaan evangeliseren. Ze konden ook hun ‘huiskerkjes’ promoten door allerlei familie uit te nodigen. De discipelen zouden wellicht zelf rabbi’s kunnen worden, om anderen te onderwijzen in de woorden die ze van Jezus hadden gehoord. Maar ze deden niets van dat alles. Naar de wil van Jezus, bleven ze wachten.
Deze tijd van wachten en God zoeken in gebed, kan je niet bepaald productief noemen. Tenminste, niet vanuit het gezichtpunt van de wereld. Het leek alsof de discipelen gewoon niks deden. Ze kwamen gewoon regelmatig bij elkaar om God te zoeken in het gebed. Daar vloeide totaal geen activiteit uit voort. Ze bekommerden zich niet over de wees en weduwe; ze gingen niet evangeliseren; ze bemoeiden zich niet met de overheid; ze zetten geen onderwijs op; enzovoorts. Vanuit het oogpunt van de wereld en ook vanuit de huidige christelijke wereld, waren ze veel te weinig betrokken met hun omgeving.
Deze situatie bleef hetzelfde, totdat de ‘belofte van de Vader’ ingelost werd. We weten allemaal hoe ‘productief’ de uitstorting van de Heilige Geest is geweest, na deze tijd van bidden en wachten. Drieduizend mensen werden, alleen al op de eerste dag, bekeerd! Dit was tegelijkertijd het moment waarop de Geest zich begon te manifesteren door de geestelijke gaven. De allereerste gave (onder de discipelen) was de gave van het spreken in tongen. Al gauw vonden er ook genezingen en wonderen plaats door de handen van de apostelen, door de kracht van de Heilige Geest.
Uit al deze gebeurtenissen blijkt dat het ‘wachten’ in verband stond met het ontvangen van de Heilige Geest. De periode van wachten, maakte de discipelen nog afhankelijker van God dan ze al waren. Het leerde hun geduld, volharding in gebed, en volharding in het koesteren van grote verwachtingen. De Heilige Geest kon pas uitgestort worden op het moment dat de discipelen er, in alle hulpeloosheid, naar hunkerden, als wat het een noodzaak om te overleven. Hierin zit een dringende boodschap voor de kerk van vandaag.

Wij zijn ook zwak
Om de boodschap goed te laten doordringen, moeten we de context van dit verhaal in ons eigen bestaan kunnen plaatsen. Omdat de situaties voor en na de uitstorting van de Heilige Geest totaal verschillend waren, moeten we eerst nagaan welke situatie het beste bij de onze past.
De situatie vóór de uistorting van de Heilige Geest schetst de gemeente als geheel, met blijdschap in de Heer en een geloof dat door gebeurtenissen is bevestigd. Dat niet alleen, maar de discipelen hebben een groot besef van hun afhankelijkheid van de Heer en weten dat ze op dit moment nog niet veel voor God kunnen betekenen. Het is een gemeente zonder kracht, maar wel met hoop.
De situatie ná de uitstorting van de Heilige Geest is nogal anders: hier heeft de gemeente ook blijdschap in de Heer, en een bevestigd geloof, maar nu is er ook kracht. De kracht van de Heilige Geest zorgt ervoor dat de gemeente krachtig kan getuigen, en de woorden kan ondersteunen met wonderdaden. De oogsttijd is duidelijk aangebroken en de Heilige Geest maakt de kerk zeer krachtig.
De vraag is nu dus: lijkt de kerk in Nederland tegenwoordig op de afhankelijke, blije maar hulpeloze kerk van vóór de uitstorting van de Heilige Geest? Of lijkt de gemeente op de levendige, vitale gemeente van ná de uitstorting van de Heilige Geest? Mijns inziens is het eerste het geval.
Over het algemeen is de kerk de gaven, het vuur en de kracht van de Heilige Geest, en de volheid van Zijn uitstorting kwijt geraakt. Niet alleen in traditionele kerken, maar ook in pinkster-, evangelische- en charismatische kerken! Ik heb het nu niet over het al dan niet aanwezig zijn van bepaalde gaven in een kerk. Die gaven zijn er zeker nog wel. Maar ik heb het over de gemeente als geheel, waarbinnen de verscheidene gaven niet meer ‘normaal’ zijn en waar de kracht van het getuigenis verloren is gegaan. In alle kerken zijn de gaven en de volheid van de Geest ‘speciaal’ aan het worden, en niet meer een vanzelfsprekendheid die bij het eschatologische (‘eindtijdachtige’) karakter van de geloofsgemeenschap horen. Gaven worden ook steeds meer aan de leiding van de gemeente gekoppeld, wat een totaal onbijbels idee is. Nee, er is totaal geen sprake van een massale uitstorting van de Heilige Geest. Er is slechts hoop.
Zou deze ontwikkeling, net als in Handelingen, samenhangen met de afhankelijkheid waar God ons in wil trainen? Natuurlijk! Dat is de kern van mijn betoog: afhankelijkheid, geduld en volharding in gebed gaan vooraf aan de uitstorting van de Heilige Geest.

Wacht!
De kerk van vandaag is te vergelijken met de gemeente van vóór de uitstorting van de Heilige Geest. We geloven in Jezus en vinden blijdschap en vrede bij Hem, maar van kracht kunnen we niet meer spreken. Er is hoop en er zijn lieflijke bijeenkomsten, maar de kerk treed niet meer naar buiten. (Sommige kerken nog wel, maar de meeste daarvan ondervinden de aanwezigheid van een ondoordringbare muur die het volk in een staat van verharding houdt.) Er is dus kracht nodig.
Wat we de apostelen zien doen, na de hemelvaart van Jezus, is ook voor ons. We moeten wachten. Dat betekent, zoals we dat in de tekst van Handelingen terug vinden, dat we vurig, eensgezind en volhardend moeten bidden. We moeten bijzondere dingen van God verwachten en afwachten. Wachten, wachten en nog eens wachten. Volhardend wachten in gebed en als er dan nog geen opwekking komt, nog meer gaan wachten.

Stop!
Afgezien van het wachten, is er nog iets wat we ons moeten realiseren. We kunnen niet wachten op God en tegelijkertijd bezig zijn met onze eigen activiteiten! Tenzij we zeker weten dat onze activiteiten rechtstreeks uit het hart van God komen, kunnen we beter stoppen tijd te verspillen. De tijd die we normaal gesproken aan zogenaamde ‘geestelijke activiteiten’ geven, kunnen we het beste aan gebed besteden. Ik wil hiermee overigens geen nalatigheid of ontrouw aan de thuisgemeente uitlokken, maar slechts oproepen tot een verschuiving van prioriteiten.
Dit punt is overigens alleen op geestelijke activiteiten van toepassing. Het alledaagse leven van werk, school en huishouden zal immers door moeten gaan (zoals ook Paulus de Tessalonicenzen adviseerd). Echter, de geestelijke activiteiten die ik om me heen zie zijn veelal vruchteloos en dus niet uit God. (Of ze dragen ‘een beetje’ vrucht, wat ‘goed’ is, maar niet ‘het beste’.) Die activiteiten kunnen we beter laten liggen om ons onverdeeld aan de voorbede te wijden.
Voor sommigen lijk ik misschien teveel nadruk te leggen op het gebed. Immers: moeten we niet blijven evangeliseren, aangezien dat ook een opdracht is van Jezus? Moeten we ons niet blijven uitstrekken naar de minderbedeelden? Moeten we dus zomaar ons jeugdwerk afkappen? En onze voorbereidingen voor de komende praisedienst dan? In de praktijk krijgt het gebed, door deze activiteiten, toch weer weinig prioriteit. Hoe moeten we daar nu mee om gaan?
Allereerst wil ik deze vraag terugkoppelen: waren de discipelen bezig om te evangeliseren? Waren zij bezig om een ‘praisedienst’ voor te bereiden? Waren zij druk bezig met een programma voor de jeugd? Het antwoord is een duidelijke ‘nee’. De discipelen kwamen pas in actie, toen God zelf in actie kwam!
Ik zeg niet dat we dus alle activiteiten maar moeten opgeven. Maar als je het met me eens bent dat de kerk in dezelfde situatie zit, als de discipelen zaten vóór de uitstorting van de Heilige Geest, dan kun je gewoon niet ontkennen dat onze belangrijkste opdracht wachten is! Als wij werkelijk in dezelfde situatie zitten, als dat de discipelen zaten, tussen de opstanding en de uitstorting van de Heilige Geest, dan moeten wij ook de opdracht die in die situatie aan de kerk werd gegeven, serieus nemen en de eerste prioriteit geven. Al het andere komt later, wanneer de Geest werkelijk met kracht is gekomen.

Ik wil jou, de lezer, oproepen om te bidden voor een massale uitstorting van de Heilige Geest. Ook als je zelf al vervult bent van de Heilige Geest. Blijf bidden en wachten, totdat God dingen doet die je nog nooit eerder hebt gezien en waarvan je alleen nog maar hebt gelezen. Blijf bidden en wachten! Het volk en de kerk in Nederland heeft jou gebed nodig.

Amen.

Samen bidden

2008-04-17T01:45:00.001-07:00

Bron: http://777roosvansaron.punt.nl/

2 Kronieken 7 (Het Boek)
en mijn volk zich vernedert en bidt, Mij weer zoekt en breekt met zijn zondige praktijken, zal Ik vanuit de hemel luisteren, zijn zonden vergeven en het land weer gezond maken.

"Bedenk dat uw gebeden nooit de mijne kunnen zijn en die van mij nooit de uwe.
Die gebeden vullen elkaar aan en het ene gebed is niet compleet zonder het ander. Laten wij ons bewust zijn van de hoogte en de diepte en de ernst van onze gezamenlijke roeping als gelovigen."

Samen bidden, omdat:
- God ons roept een volk, een gemeenschap te zijn
- het ons leert zelf te bidden doordat we horen hoe anderen bidden
- het ons vrijmoedigheid geeft, tegenover God en tegenover elkaar(Hand.4:24)
- we zo elkaars lasten beter leren kennen en dragen
- we zo samen groeien in het geloof
- het de basis vormt voor geestelijk herstel (opwekking)
- er grote beloften zijn verbonden aan eenparig bidden (Matt.18:19)
- het eenzijdig bidden voorkom doordat
- ieder een eigen inbreng heeft
- het de kracht van de voorbede versterkt.

Nederland verandert, en wat doet de kerk?

2008-04-14T03:46:00.000-07:00

(shiftzine)
Hoe staan mensen in Nederland in het leven? Hoe kan ik mensen helpen Jezus te ontmoeten? Kan de kerk beter functioneren? Doe ik recht aan wat de bijbel mij wil zeggen? Deze vragen waren voor Martijn Vellekoop het startpunt om een boeiende inleiding te schrijven over postmodernisme, postchristendom en de emerging church.

"Veel kerken lukt het niet om contact te leggen met Nederlanders buiten de kerk," zegt Martijn. "Vooral jongeren vinden geen aansluiting. Tegelijkertijd ken ik zoveel jongeren die op zoek zijn naar antwoorden, vriendschap en hoop. Ik ken zoveel jongeren die enthousiast zijn over Jezus... maar bij de kerk vinden ze geen aansluiting. Is het probleem dat de kerkdiensten niet hip genoeg zijn of zit het probleem dieper?"

"Daarnaast heb ik vragen over hoe ik met mijn geloof omga. Hoe kan het dat ik zo druk ben met het organiseren van activiteiten en toch de kern regelmatig lijk te missen? En wat doe ik eigenlijk met Jezus’ woorden? Hoe wil God dat ik met mijn geld en tijd omga? Lastig. Ik heb wat afstand genomen van de dingen waar ik druk mee was. Even geen jeugdkerk, geen huiskring, geen kerkdiensten, geen georganiseer. Daarmee kwam er ruimte om te lezen, om mensen te ontmoeten, om na te denken. Mijn zoektocht is nog niet afgerond, maar ik heb toch een heel aantal dingen ontdekt die ik wil doorgeven."

Martijn's inspirerende inleiding 'Nederland verandert. En wat doet de kerk?' is in zijn geheel vanaf zijn eigen website te downloaden. Veel leesplezier!

De kracht van netwerken en partnerschap

2008-03-20T01:24:00.000-07:00

Bron: JoelNews, Marc van der Woude

Wereldwijd is God bezig om een verandering van denken in de Kerk op gang te brengen. Eén van die veranderingen is de overgang van positioneel naar relationeel denken en handelen. We zijn er immers niet om ons eigen koninkrijk te bouwen, maar het Koninkrijk van God! Tal van organisaties en gemeenten 'ontdekken' deze nieuwe - en tegelijkertijd volop bijbelse - manier van samenwerken. In dit artikel zetten we de voordelen van netwerken en partnerschap op een rijtje.

De huidige situatie
De afgelopen 10-15 jaar heb ik veel gemeenten en christelijke organisaties van binnen en van buiten meegemaakt. Ik heb gezien hoe ineffectief hierarchisch leiderschap is als het gaat om het 'vrijzetten' van gelovigen, hoe vertragend kerkelijke commissies kunnen werken als je snel iets gedaan wilt krijgen, en hoe oninspirerend de Gemeente van Jezus op anderen kan overkomen omdat we zo op ons eigen kluitje bezig zijn. Ik heb ook gezien hoe het anders kan: leiders die zich niet op hun positie laten voorstaan, maar het potentieel in andere mensen zien en bevestigen; zelfsturende teams die het mandaat hebben om snel op veranderende omstandigheden in te spelen; bedieningen die op een vriendschappelijke manier samenwerken en daardoor veel meer voor elkaar krijgen dan ieder in zijn uppie ooit had kunnen doen.

Netwerk en partnerschap
De eerste vraag die opkomt is: wat is nu eigenlijk het verschil tussen een netwerk en partnerschap? Ik hanteer daarvoor de volgende definities:

NETWERK: Meerdere bedieningen delen hun middelen of informatie met elkaar, waardoor elke individuele bediening wordt versterkt om haar doelen effectiever te bereiken.

PARTNERSCHAP: Meerdere bedieningen delen hun middelen met elkaar en coordineren hun werkzaamheden om een gezamenlijke visie te realiseren, die groter is dan wat deze bedieningen in hun eentje zouden kunnen bereiken.

Ik geloof dat netwerken en parnerschappen volop bijbels zijn. Jezus bad in Johannes 17 bewust voor de eenheid en liefde onder zijn volgelingen als getuigenis voor de mensen die Hem nog niet kennen. Bovendien zien we in Psalm 133 dat God aan deze eenheid een bijzondere zalving van de Heilige Geest verbindt. Als christenen elkaars hart vinden en hun krachten daadwerkelijk bundelen, dan zullen we doorbraken zien die we voorheen niet voor mogelijk hadden gehouden.

De laatste jaren zien we ook in Nederland steeds meer van dit soort netwerken en partnerschappen ontstaan. Een voorbeeld van een formeel netwerk is de Evangelische Alliantie. Je kunt als gemeente of organisatie lid worden van dit netwerk, waardoor je gebruik kunt maken van de kennis en middelen die de gezamenlijke organisaties inbrengen. Een voorbeeld van een informeel netwerk is het vorig jaar opgerichte Netwerk Huisgemeenten, dat de vorming van huisgemeenten en vijfvoudige bedieningsteams in ons land bevordert. Dit netwerk heeft ook kenmerken van een partnerschap omdat er een gezamenlijke (overkoepelende) visie wordt nagestreefd. Een voorbeeld van een partnerschap is Transformations.NL. Vier bedieningen op het vlak van stadsstrategie bundelen kun krachten om leiders en voorbidders in Nederland te helpen het geestelijk klimaat in hun stad of regio.... lees meer

Wij zijn de kerk

2008-03-14T03:46:00.000-07:00

Niet een gebouw is de kerk, maar wij zijn de kerk!

Verantwoording

2008-03-11T04:36:00.000-07:00

Bron: webmaster, gebedstrijd.blogspot.com
Nu de site steeds vaker bezocht word, krijg ik ook meer reacties. Zowel positief als negatief, en ik ben met alle reacties blij. Ze laten zien dat jullie betrokken zijn. Toch merk ik door de reacties heen, dat het misschien goed is om mezelf te verantwoorden, om uit te leggen hoe ik de site onderhoud en in hoeverre ik zelf achter de inhoud sta. Dat doe ik dan bij deze.

A. Wat betreft de profetieën: ik sta in ieder geval achter alle profetieën die onder het kopje 'betrouwbare en bijzondere profetieen' staan. Ik toets elke profetie die ik op internet tegen kom, en de profetieën die al mijn criteria 'overleven' en bovendien ook nog bijzonder zijn in mijn ogen, zet ik onder dit kopje. Kijk naar de profetieën-site, en je zult zien dat ik niet zomaar profetieën onder dat kopje zet! Ik ben wat dat betreft behoorlijk kieskeurig.
Nu is er nog een extra moeilijkheid betreffende deze toetsing: veel profetieën zijn noch bijbels, noch 'anti-bijbels'. Met deze profetieën weet ik niet zo goed raad: daarom staan ze bij 'andere profetieën'; dat wil zeggen, ik laat het aan de lezer over om het te toetsen.
Dus kort samengevat, over de website met profetieën: ik sta achter de profetieën die onder het kopje 'betrouwbare en bijzondere profetieën' staan, maar de over de 'andere profetieën' neem ik geen standpunt in.

B. Over de gebedstrijd website: ik sta over het algemeen achter alle inhoud van deze site. Er is één uitzondering en dat zijn de weblinks: ik kan deze sites onmogelijk allemaal inhoudelijk 'toetsen' en bijhouden.

Voor alle twee de sites geldt: toetst alles en behoudt het goede.

Veel zegen. Arnoud, webmaster

Principes van effectieve voorbede

2008-02-26T01:45:00.000-08:00

Bron: http://www.thecall.nl/magazine/97

1. Zorg ervoor dat je rein van hart bent, dus “schoon” voor God. Geef de Heilige Geest ruimte om je te overtuigen van zonde. Vraag aan Hem of er nog zonde in je leven isdie je nog niet hebt beleden.Psalm 66:18 en Psalm 139:2,3
2. Besef dat je afhankelijk bent van de Heilige Geest voor richting en energie.
3. Sterf aan je eigen lasten, verlangens en verwachting voor datgene waar je voelt om voor te bidden. Spreuken 28:26
4. Vraag of God je vult en laat je leiden door de Heilige Geest. Efeziërs 5:18
5. Reken agressief af met de vijand. Kom in opstand tegen hem in almachtige naam van de Here Jezus en met het zwaard van de geest, het woord van God. Jesaja 4:7 en Zacharia 3:2
6. Prijs God in geloof voor de ontzettend bijzonder gebedstijd ervaring die je zult hebben.
7. Wacht in stille afwachting. En bid dan in geloof en gehoorzaamheid datgene wat God in je gedachten brengt. En wees er zeker van dat je niet naar het volgende onderwerp toegaat totdat je God tijd hebt gegeven om je alles te vertellen wat Hij zou willen zeggen. Johannes 10:27
8. Als God al de dingen aan je heeft verteld, sluit dan af met het bedanken en prijzen van Hem en voor wat Hij heeft gedaan. Romeinen 11:36

Gods plan met ons land

2008-02-26T01:42:00.000-08:00

Wat ik geloof dat God zal doen
Onderstaand is een weergave van mijn persoonlijke visie op Gods plan met Nederland. Tijdens het schrijven van de visie voelde ik me erg geleid. God leidde mij zodanig dat een gedeelte in de ik-vorm is geschreven. Van dat gedeelte weet ik dat het Gods woord is; de rest is in eerste instantie datgene waar de Heer mij gewoon geloof voor heeft gegeven, maar bevat zeker Gods waarheid.
Ik dank en prijs God dat Hij ons land niet heeft vergeten; verre van dat, ons land heeft Zijn prioriteit! God is geweldig!

God gaat iets groots in Nederland doen. Hij zal niet langer toekijken terwijl het volk zich de dood in werkt. Niet langer zal Hij gadeslaan hoe de mensen gewonnen worden voor de duivel. Dit land is van Hem; Hij is de enige God.

God trekt uit ten strijde, omdat Hij niet langer de werken van de duivel toelaat. Hij zal het leger van de satan totaal de grond in stampen. God zal de volledige overwinning verkrijgen.
Dit land zal bekend staan om Zijn glorieuze daden. Wonderen en tekenen zal Hij vertonen, omdat het hart van het volk verhard is.[1] Daarmee breekt Hij de harten van de mensen.
Ik zie een land met berouw over haar vroegere levenswandel; een land dat zichzelf opgeeft om Gods eigendom te zijn
Ik zie mensenharten breken; ik zie mensen jammeren en weeklagen over het grote kwaad dat ze door hun levens hebben uitgestort. Mensen die compleet overwonnen en verslagen zijn door de Heilige Geest; mensen die zich helemaal willen weggeven ter wille van Zijn naam. Groot is onze God!

Ik zie een kerk vol leven; een Bruid vol van de Heilige Geest; een lichaam dat gezond is en fit; een sterk lichaam waarin eenheid heerst. Ik zie een gemeente waarin ieder een arbeider in de wijngaard is; een gemeente die medegekruisigd is met Christus; een gemeente die haar leven weggeeft om de wereld te bereiken.

Nù is de tijd om te strijden; nu is de tijd om voorwaarts te gaan. Gemeente, sta op je posten, want een hevige strijd om het land breekt los!
Nu is het de tijd om je roeping te volgen; er is geen tijd meer om je voor te bereiden; Ik kan niet langer wachten. Nu roep Ik je op heldhaftig te zijn; er is geen tijd meer!
Kerk, keer je af van ongeloof en geloof! Ik ben machtig dit te doen. Ik zal dit bewerkstelligen met Mijn onoverwinnelijke rechterhand. Je zult het zien en verbaast staan.
Omwille van Mij zullen volken dit land opzoeken. Mij zullen ze zoeken en niet langer afgoden.

vdWebmaster

100 Jaar Pinksterbeweging

2007-12-03T03:00:00.000-08:00

Special over 100 jaar Pinksterbeweging in Nederland. Onder het thema In vuur en vlam voor God en mensen werd dit jubileum door ruim 25.000 mensen gevierd op zaterdag 15 september in het Olympisch Stadion in Amsterdam. Fragmenten hiervan kunt u zien in deze uitzending. Peter Sleebos, voorzitter van de de Verenigde Pinkster- en Evangeliegemeenten, blikt terug en vooruit op de betekenis van de Pinksterbeweging in Nederland. Ap Verwaijen, voorganger van de Evangelische Kerk Jefta uit Breda, denkt samen met andere voorgangers na over de woorden van de profeet Joël. Muzikaal wordt er meegewerkt door Hillsong United uit Australië...

>> Klik hier voor de video...

____________________________________

Reveil in de vijftiger jaren

2007-11-22T08:31:00.000-08:00

Bron: http://home.wanadoo.nl/gvveelen/

Onderstaande link leidt naar een online pdf-document. Het is een boek van 163 pagina's, over een geestelijke opwekking in het begin van de jaren vijftig. Veel verschillende namen zijn daaraan gekoppelt en veel verschillende plaatsen zijn toen door de Heer bezocht. Dit boek bundelt verslagen van allerlei gebeurtenissen over de hele wereld. Check het!

Link: http://home.wanadoo.nl/gvveelen/vuur01.pdf

Onderzoek: gebedsinitiatieven

2007-11-20T05:07:00.000-08:00

Bron: dit is een artikel van een flinke tijd geleden, van Joel News (NL106-2). Ik kan het artikel echter niet weer bij Joel terug vinden, dus kan ik daar helaas ook niet naar terug verwijzen.

Op 13 maart hielden de gezamenlijke gebedsorganisaties in Nederland een landelijke retraite. Naast bestaande organisaties zoals Op de Bres, Lydia en het Stads-/Regiogebed, waren ook nieuwe initiatieven zoals het 24-uurs gebed, Lighthouse en Soul Survivor vertegenwoordigd.

Voorafgaand aan deze retraite voerde Joel News een kwalitatief onderzoek uit naar de kansen en bedreigingen van de gebedsbeweging in Nederland. De gebedsleiders kregen drie open vragen voorgelegd. De antwoorden hierop werden op de retraite gepresenteerd.

1. KANSEN
Wat doet de Heilige Geest op dit moment in Nederland op het vlak van gebed? Welke positieve ontwikkelingen signaleer je? Welke kansen geeft God de gebedsbeweging?
a. kerkmuren vallen steeds meer weg
b. groeiend geloof in de kracht van gebed
c. steeds meer leiders, gemeenten en bidders krijgen visie voor hun stad/dorp/regio
d. gebed wordt steeds meer een zaak van hele gemeenten
e. voorbede, heiliging en eenheid onder leiders
f. groeiende gebedsbeweging onder tieners en jongeren
g. groei van transnationaal gebed (bijv. Euregio, EPL, Target Europe)
h. aanbidding, voorbede en profetie worden steeds meer een eenheid
i. grote behoefte bij christenen om te worden getraind in strategisch en profetisch gebed, luisteren naar Gods stem en geestelijke oorlogvoering ('vaste spijs', groeien in geestelijk inzicht)

2. BEDREIGINGEN
Welke negatieve ontwikkelingen en belemmeringen zie je in relatie tot de gebedsbeweging in Nederland? Welke bedreigingen zijn er voor de gebedsbeweging?
a. we zijn nog niet verbroken voor God, hebben nog geen 'verscheurende passie'
b. een leidende visie voor transformatie en/of 'discipelen van de stad/natie' ontbreekt, hierdoor is er te weinig 'profetische slagkracht'
c. er is nog teveel eenheid om de eenheid (een platform met vrijblijvende uitwisseling), zonder samenbindende visie en strategie
d. iedere gebedsbeweging is vooral bezig met zijn eigen toko (hokjesdenken, eigen koninkrijkjes bouwen, 'Gods antwoord voor Nederland' willen zijn), er is weinig effectieve samenwerking
e. verdeeldheid door: generatiekloof, oude/nieuwe wijnzakken, geestelijk exclusivisme
f. vergrijzing en traditionele werkwijze; daardoor weinig aansprekend voor jongeren en ook weinig verwachting voor de toekomst
g. er is weinig visie om jonge gebedsleiders te trainen en ruimte te geven
h. de gebedsbeweging staat nog teveel los van gemeenten
i. Gods tijden niet verstaan, Hem missen of voor de voeten lopen
j. volgen van hypes i.p.v. de Heilige Geest
k. gebed teveel zien als actiemiddel i.p.v. echt op God te vertrouwen
l. gebed is nog teveel een 'project' i.p.v. een levensstijl
m. gebrek aan kennis over voorbede, aanbidding en profetische handelingen (bij zowel leiders als voorbidders), ontmoediging door het uitblijven van resultaten
n. apathie, matheid, afwachtendheid, egoisme, tijdsdruk
o. te weinig of teveel input vanuit het buitenland
p. kloof tussen katholieken en protestanten, evangelicalen en charismatischen
q. bekrompen denken en achterhaalde paradigma's
r. gemeenteprogramma's en -structuren belemmeren gebed en de Heilige Geest
s. demonische invloeden (Mammon, Koningin des Hemels e.d.)

3. KOERSBEPALING
Wat zijn volgens jou de belangrijkste aspecten van een krachtige gebedsbeweging? Waarin moet de gebedsbeweging in Nederland haar koers bijstellen om relevant en effectief te blijven?
a. verbrokenheid voor God en passie voor ons land
b. Godgerichtheid: Hem tot zijn recht laten komen, naar Hem luisteren, zodat Hij zijn plannen kan ontvouwen
c. besef van urgentie: de tijden kennen en daarnaar handelen
d. een samenbindende visie en strategie
e. de krachten effectief bundelen: elke gebedsbeweging moet zijn plaats kennen in Gods gebedsoffensief
f. krachtig nationaal leidersteam dat profetisch-apostolisch leiding geeft
g. een nationale gebedsbeweging heeft als taak nationale zaken aan te pakken, bijv. het publiekelijk belijden van de zonden van ons land
h. verjonging van het leiderschap
i. trainen en coachen van jonge gebedsleiders (vader-/moederschap)
j. voeden van voorbidders met krachtig, relevant onderwijs voor deze tijd
k. de gebedsbeweging moet zich 'vermenigvuldigen' in gemeenten
l. 24-uurs gebed ('harp & bowl') in 31 Nederlandse steden
m. herstel van het 'familiealtaar', elk huis een huis van gebed
n. liefde en ruimhartigheid naar elkaar toe
o. eenheid van aanbidding, voorbede en profetie
p. eensgezindheid, heiligheid, opofferingsgezindheid
q. boete en verzoening protestanten/katholieken
r. diep vertrouwen in God en zijn macht, verkondiging van het baanbrekende
Koninkrijk met tekenen en wonderen

Grote oogst in Nunspeet

2007-11-15T03:28:00.000-08:00

(dit artikel is van een paar jaar geleden)
Bron: Joel News NL159-1, Adriaan van der Hoeven

Niet minder dan honderdzestig leerlingen staken hun hand op om Jezus aan te nemen bij een evangelisatieactie op een school in Nunspeet. De leerlingen kregen godsdienstles van de jongeren van bijbelschool History Makers.

De grote oogst op de christelijke scholengemeenschap De Brouwerskamp in Nunspeet is ongekend. "Vorig jaar waren we er ook," zegt Jaroah Haumahou, een van de leiders van de History Makers (http://www.historymakers.nu), "maar toen was het alleen maar zaaien. Nu gingen één voor één de handen omhoog als we een oproep deden. Op een dag kwam zelfs een hele klas tot geloof. In de aula kwam een jongen op ons af met de vraag: 'Help, ik zoek Jezus, wat moet ik doen?' Er kwamen gemiddeld veertig leerlingen per dag tot geloof. Dat was wel intens. Ik hoop dat we er klaar voor zijn als straks de oogst echt binnenkomt, want dan wordt het druk hoor!"

Leerlingen van de bijbelschool waren in april een week lang te gast op De Brouwerskamp. Ze werkten samen met het schoolteam Echt. Jaroah: "We mochten godsdienstles geven. Iedereen had een les voorbereid en gaf de scholieren de uitdaging mee om zelf een keuze te maken voor Jezus. De school is wel christelijk, maar het was voor de meesten nieuw om echt te kiezen voor God."

BEKEREN
De History Makers splitsten zich tijdens de week op. Terwijl de ene groep les gaf, deed de andere groep voorbede. Jaroah: "Vooraf hebben we ons als team bekeerd van onze zonden en ook de zonden van de leerlingen in gebed beleden. Tijdens de week bleven we ons verootmoedigen voor God. We wilden niet op onze eigen kracht vertrouwen, maar op de kracht van God." Hoe meer keuzes voor Jezus, hoe enthousiaster de History Makers werden. Zo kreeg een 'bekeerde' klas de les erop onderwijs over de 'vervulling met de Heilige Geest' en konden de scholieren voor zich laten bidden en zich laten zalven.De leerlingen werden aangemoedigd om in tongen te gaan spreken.

Godsdienstlerares Claudia de Grooth is blij met wat de week met de History Makers heeft gebracht. "Ik herinner me een meisje dat een keuze voor God maakte en daarna bij de gebedsgroep in de pauze langskwam. We baden ook voor haar en ik zag haar later een beetje verbaasd op een stoel zitten. Ze huilde, en toen ik vroeg waarom, zei ze dat ze huilde van geluk, en dat ze voelde dat er iets was gebeurd. Heel bijzonder. Veel leerlingen gaan al jaren naar de kerk maar wisten niet dat je ook een persoonlijke relatie met God kunt hebben. Ik hoor verhalen dat leerlingen anders met elkaar omgaan. Ik verbaas me ook over hoe open de leerlingen zijn voor het evangelie. Onze gebedsgroep op De Brouwerskamp is verdubbeld van acht naar zestien leerlingen. Dat waren er in de bewuste week dertig, maar je merkt dat het enthousiasme nu weer wat minder is."

KANTTEKENING
Toch zet de lerares ook kanttekeningen bij wat er is gebeurd. "Ouders en docenten hoorden over het bidden in tongen en het zalven en vroegen zich af wat er gebeurde. Onze school is vrij traditioneel. Ik denk dat de History Makers in hun enthousiasme net iets teveel wilden. Binnenkort evalueren we de week en als het aan mij ligt komen ze volgend jaar weer terug."

Misschien is eerstejaars History Maker Christiaan Kollaard er dan ook weer bij. Hij zal in ieder geval niet zo snel vergeten wat hij de laatste dag op de school meemaakte. "De groep waar ik in zat had deze week nog maar weinig gezien. Ik denk dat we het teveel vanuit onszelf deden. Maar we hebben ons daarvan bekeerd en tegen God gezegd: 'U moet het doen.' Ik zei: 'Als U niets zegt, dan houd ik mijn mond. De laatste les stelden de leerlingen spontaan vragen. Dit waren vragen die ik vroeger zelf ook heb gehad. Ik merkte dat de Heilige Geest door me heen werkte, heel cool. Toen we aan het eind van de les een oproep deden, ging driekwart van de handen omhoog."

De History Makers doen twee keer per jaar aan schoolevangelisatie.

De verborgen bron van opwekking

2007-11-12T05:15:00.000-08:00

Bron: onbekend

Het grootste manco in de kerk is haar gebedsloosheid, wat de belangrijkste oorzaak is van het gebrek aan geestkracht. Aldus verschillende buitenlandse sprekers tijdens een zojuist afgesloten verdiepingsconferentie en toernee van Stichting Heart Cry, die vooral in reformatorische kring opereert en een geestelijke herleving van de kerk in Nederland nastreeft.

Dr. Ralph Sutera, die in zijn Canadese gemeente in Saskatchewan een opwekking meemaakte, sprak over 'De kracht van het gezamenlijk gebed'. Volgens hem stichtte Jezus eigenlijk geen kerk, maar alleen maar een gebedsbijeenkomst waarbij alle 120 leden aanwezig waren. Uit Handelingen blijkt dat voorgangers en gemeenteleden voortdurend met elkaar in gebed verenigd waren. "De impact van deze biddende gemeente bleek zo groot, dat de heidense wereld spoedig ondersteboven werd gekeerd. De nood van de huidige kerk en wereld kan alleen opgelost worden met een geestelijke opwekking."

Volgens Sutera kennen alle opwekkingen een 'verborgen' bron, namelijk gebedssamenkomsten. De liefde tot het materialisme en het amusement, de hang naar menselijke toejuiching en het egocentrisme, hebben volgens hem het gebedsleven doen verflauwen zodat de kerk geen impact meer heeft.

Het Profetische en het Koninkrijk

2007-11-10T05:21:00.000-08:00

Bron: Ryan Wyatt, www.abidingglory.com, vertaald door Jefferie Lammers

“Profetische beloften zijn al honderden jaren geleden gegeven over een generatie van overwinnaars………die als geestelijke strijders zouden opstaan om het Koninkrijk van God uit te breiden over de wereld, en een massale eindtijdoogst van zielen zullen binnenhalen.”

Ik schrijf dit om te delen van wat ik geloof een “NU” woord is voor iedere individuele gelovige, maar ook voor de Kerk wereldwijd. Ik geloof dat we op de drempel staan van het grootste tijdperk van het Koninkrijk dat de Kerk ooit heeft gezien. Ik geloof niet dat we een andere beweging of opwekking tegemoet gaan. We kunnen in de geschiedenis terugkijken en zien hoe God soeverein gebieden van de wereld bezocht, en er grote ontzagwekkende dingen gebeurden. Echter, vandaag zijn de meeste van die vurige plaatsen van opwekking nog meer dood als voordat de opwekking kwam. Ik ben niet geïnteresseerd in een “seizoens” opwekking, maar veeleer ben ik geïnteresseerd in een permanente verblijfplaats van de heerlijkheid van God op aarde wat genaamd is “het Koninkrijk!” WE GAAN NIET WEER EEN ANDERE BEWEGING TEGEMOET.

Laat me dat uitleggen. Jezus kwam niet om een andere wereldreligie te vestigen of een beweging te beginnen die de aarde zou schoonvegen. Jezus kwam om de aarde opnieuw te verbinden met de hemel en een aanhoudende tegenwoordigheid en atmosfeer van de heerschappij van de hemel op aarde te vestigen.

Het droevige is dat niet lang nadat Jezus uit de dood opstond, de mens de dingen van de hemel nam en ze in een doos stopte om alleen die dingen vrij te geven die pasten bij een door mensenhanden gemaakte religie van Christendom. Jezus kwam om ons de hemel op aarde te geven en de mensheid draaide het om en pakte het allemaal keurig in een nette religie die de kracht van de hemel mist om daadwerkelijk onze wereld te transformeren. Sinds de donkere middeleeuwen is God bezig om waarheid in de kerk te herstellen om ons terug te brengen naar de plaats van volheid waar we daadwerkelijk kunnen heersen en regeren in de wereld in plaats van te worden gedomineerd door de dingen waarover we overwinning zouden moeten hebben.

We hebben tientallen jaren gehad gedurende de 20ste eeuw die gewijd waren aan het herstel van Efezen 4: 11, de gaven van de vijfvoudige bediening van apostel, profeet, evangelist, herder en leraar. Dit alles geschiedde opdat de heiligen toegerust konden worden en opnieuw worden verbonden met het Hoofd in de hemel. Wanneer de Kerk opnieuw wordt verbonden met het Hoofd van de hemel (Jezus Christus), dan zal er een ongehinderde release (vrijzetting) van de hemel naar de aarde zijn. Ik geloof dat we een tijd binnengaan waar we niet alleen zien dat de hemel de aarde raakt in seizoenen van opwekking die komen en gaan, maar veeleer een tijd waar de heiligen van God een onafgebroken expressie van Koninkrijks-heerlijkheid en kracht zullen manifesteren. De onafgebroken, aanhoudende expressie van het koninkrijk van de hemel op de aarde is het enige ding dat werkelijk de heerschappij en voortgang van de heerschappij van God in onze levens en leefgebieden zal vestigen.

Waar ik het over heb is het gaan van het zwerven door de woestijn waar de Israëlieten in leven werden gehouden door bezoekingen van de heerlijkheid, naar het daadwerkelijk binnengaan van het beloofde land en de heerlijkheid op aarde “vestigen” waar zij blijft en het koninkrijk van de hemel zal bevorderen.

DE VOLHEID VAN DE TIJD EN EEN PROFETISCH TEKEN
Ik geloof dat we ons bevinden op een kruispunt van de volheid van de tijd. Sinds Jezus op de aarde wandelde, is God bezig geweest waarheid binnen het Lichaam van Christus te herstellen, en profetische beloften zijn al honderden jaren gegeven over een generatie van overwinnaars zoals Jozua, die zullen opstaan als geestelijke strijders om het Koninkrijk van God over de wereld uit te breiden, en een massale eindtijdoogst van zielen zullen binnenhalen. Nu is de tijd aangebroken voor deze profetische beloften om op aarde geplant en gevestigd te worden.

Het moderne Jeruzalem is een profetisch teken voor ons. Deze maand juli (2007, toev. v.d. vert.) zal het 40ste jaar markeren van de onafhankelijkheid van Jeruzalem en de terugkeer van de Joden. Bob Jones (een hedendaagse profeet, toev. v.d. vert.) heeft mij vele malen verteld dat “Israël” niet Gods tijdklok is maar dat het veeleer - Jeruzalem is. Het teken van 40 jaar is heel specifiek in Bijbelse termen. 40 jaar lang zwierven de Israëlieten door de woestijn. Gedurende die 40 jaar werden ze herhaaldelijk verteld en herinnerd aan de profetieën en beloften van God over het binnengaan van een land van henzelf waar ze zich konden nederzetten en vestigen. Er werd hen verteld dat dit beloofde land een land was van melk en honing en overvloedige vruchtbaarheid. Er werd hen verteld dat dit land vol met vijanden was, maar wanneer ze nederig en onderworpen aan God zouden blijven, Hij voor hen uit zou gaan als hun Koning en iedere vijand zou vernietigen die zijn hoofd zou verheffen. Het beloofde land was waar Israël bestemd was om te heersen en regeren en zichzelf zou vestigen als Gods volk. Ze zouden een middelpunt van Gods heerlijkheid worden om door alle naties te worden gezien. Op het teken van 40 jaar, moesten ze het land binnengaan en het “bezitten”.

TIJD VOOR HET PROFETISCHE OM OP DE AARDE GEPLANT TE WORDEN EN HET KONINKRIJK VAN GOD OM TE WORDEN GEVESTIGD
Profetisch gesproken vertegenwoordigt het beloofde land voor ons het over de drempel heenstappen van het “horen” van profetische woorden, en daarna dat beloften op hun plaats vallen waar ze daadwerkelijk vervuld en geleefd worden, of “op aarde worden geplant” zoals ik dat graag noem. Het binnenstappen van het beloofde land staat voor het gaan van het af en toe plaatsvinden van manifestaties van heerlijkheid, naar het daadwerkelijk vestigen van bolwerken van God waar Zijn heerlijkheid kan verblijven in een woonplaats. Het binnenstappen van het beloofde land staat niet voor het uitvechten van kleine schermutselingen om net in leven te blijven, maar het daadwerkelijk heersen en regeren in een aanhoudende strijd niet alleen om de strijd te winnen, maar om werkelijk de grond van de vijand te nemen, de overwinning te handhaven en een bolwerk van God op die plaats te vestigen.

Ik geloof dat dit profetische seizoen van de 40 jaar viering van de onafhankelijkheid van Jeruzalem niet alleen een teken voor de Kerk is, maar een drempel is waarover we heengaan die letterlijk het gezicht van de Kerk voor altijd zal veranderen.

HET OVERSTEKEN VAN DE RIVIER VAN DE GEEST IN EEN NIEUW PARADIGMA
“de geest van de strijder komt eraan……wij zijn de generatie die moedig als leeuwen zullen worden en deze wereld voor God zullen innemen!”

In de woestijn leefde en handelde Israël op een bepaalde manier. Het was een levensstijl van zwerven waar God hen voor “een tijdseizoen” in had geplaatst en ze waren gewend geraakt aan die manier van leven. Israël bevond zich in een tijd waar ze op weg waren om te worden hersteld en gevestigd, maar ze waren er nog niet. Ze ontwikkelden een “slachtoffermentaliteit” en klaagden voortdurend over hun situatie. Ze waren gezakt in een onderhoudsmentaliteit, waarin ze probeerden om in leven te blijven in plaats van een “overwinningsmentaliteit” van heersen en regeren tentoon te spreiden.

Ze leken te geloven dat wanneer ze het beloofde land zouden binnengaan, al het vechten zou afnemen en dat alle zorgen zouden verdwijnen. Het probleem was dat Israel geen enkel idee had wie ze was. Ze hadden geen idee dat zij het wapen waren in Gods hand die de Heerschappij van God op aarde zou vestigen. Ik geloof dat de hedendaagse Kerk zich in veel gebieden op dezelfde plaats bevindt. Veel gelovigen van vandaag leven met een slachtoffer- en onderhoudsmentaliteit. Ze worden opnieuw geboren en spenderen de rest van hun leven met alleen maar proberen om goed te zijn en goed te doen, en ze kijken uit naar de dag dat ze de geestelijke rivier de Jordaan mogen oversteken en nog lang en gelukkig zullen leven in de hemel.

De hele mentaliteit van de Kerk staat op het punt om drastisch te worden veranderd. Wanneer we deze drempel van Gods tijdklok overgaan, begint de Kerk zich te realiseren dat we niet alleen maar hier op aarde zijn gezet om te worden gered en dan onze tijd uitzitten om in leven te blijven, om op een dag over te gaan in de heerlijkheid. De Geest en zalving van de OVERWINNAAR, Jezus Christus, komt in het Lichaam van Christus en de Kerk zal zich gaan realiseren dat de hemel niet is voor wanneer we sterven, maar dat het voor dit leven is, op dit ogenblik, op deze aarde. En we zullen dat niet alleen realiseren, maar ook dat het de verantwoordelijkheid van de Kerk is om de poort te zijn waar de hemel de aarde raakt. We moeten de instrumenten zijn die niet alleen de hemel naar de aarde brengen maar ook vestigen en het Koninkrijk van de hemel uitbreiden op de aarde.

De geest van de strijder komt op de Kerk. Velen geloven dat wanneer je je beloofde land binnentrekt alle strijd zal afnemen. Dit is niet waar! Het is wanneer we binnentrekken in het beloofde land van Gods heerlijkheid dat strijd naar een heel ander level gaat. De strijd in het beloofde land is CONSTANT. En wij zijn de generatie die daarmee om kunnen gaan! Wij zijn de generatie die moedig zullen worden als leeuwen en deze wereld zullen innemen voor God! Echter, het zal een dramatische verandering (shift) van onze wijnzak van leven en bediening vereisen.

DE BOTSING VAN WIJNZAKKEN
Ik geloof dat de talloze wijnzakken van bedieningsmodellen en structuren al beginnen te botsen als nooit tevoren. De waarheid is dat wanneer de Kerk voortgaat op de weg die zij gaat, de Kerk “nooit” haar bestemming in God zal vervullen. Ik houd van voorgangers en ik respecteer hen in hun gave, maar ze kunnen niet verwachten om de hoed van de hele vijfvoudige bediening te dragen. Ik ga een heel moedige verklaring maken, maar ik denk dat velen van jullie het met me eens zijn: “Kerken die door voorgangers (herders) worden gerund zullen nooit het hoge en verheven mandaat van de Kerk vervullen.”

Weet je, de vijfvoudige bediening zijn gaven die direct afkomstig zijn van Jezus Christus voor de Kerk. Toen Jezus op de aarde wandelde, was Hij ze allemaal in één. Hij was de Apostel, de Profeet, de Evangelist, de Herder en de Leraar. Na te zijn opgestaan uit de dood, nam Jezus de mantel die op Zijn leven lag en verdeelde deze in vijf stukken en gaf die aan bepaalde mensen in het Lichaam van Christus. Geen enkel mens kan al deze bedieningsgaven vervullen. De vijfvoudige bediening, is volgens Efezen 4: 11, geroepen om de heiligen toe te rusten voor het werk van de bediening. De vijfvoudige bediening is geroepen om te ondersteunen, op te wekken en de heiligen vrij te zetten om het werk te doen van het vestigen en uitbreiden van het Koninkrijk van God op deze aarde als het Lichaam van Jezus.

Van één bedieningsgave kan nooit worden verwacht dat deze dit allemaal doet. De Kerk is gewend geraakt aan dat ze wordt gerund door herders (voorgangers), en de botsing van de wijnzakken komt wanneer God de hele vijfvoudige bediening vrijgeeft om te gaan functioneren als een team om een leger van strijders op te richten om het Koninkrijk uit te breiden. Verwacht dat deze waarheid en transitie veel chaos en verdeeldheid zal veroorzaken in de Kerk, maar herinner je dat God altijd Zijn heerschappij vestigt om orde te brengen temidden van chaos.

REGIONALE VERBLIJFPLAATSEN WORDEN GEVESTIGD
“God creëert plaatsen (bases) om een aanhoudende atmosfeer van de heerlijkheid van God te beheren”

Ik geloof dat een van de belangrijkste richtpunten en strategieën van God in dit seizoen is om krachtige apostolische plaatsen (bases) in iedere regio van de wereld te vestigen. Ik geloof dat de enige manier om het Koninkrijk van God te vestigen en uit te breiden is om het profetische te zien worden “geplant op de aarde” in regionale plaatsen waar de heiligen niet “alleen” getraind worden om de dingen te doen, maar daadwerkelijk de dingen “doen”.

Wanneer ik spreek over apostolische regionale plaatsen, heb ik het niet over conferentiecentra. Ik heb nieuws voor je, conferenties alleen zullen “nooit” het Koninkrijk van God bouwen. Conferenties zijn goede gereedschappen om een regio te verzamelen, maar ze zullen nooit diep genoeg gaan om een leger op te richten en te trainen.

Ik geloof dat God de scheidingslijnen aan het vervagen is tussen de para-kerk en de plaatselijke kerk. Het Griekse woord voor Kerk betekent eenvoudigweg “diegenen die eruit zijn geroepen.” Ik houd van de “plaatselijke gemeente” en geloof dat de Kerk Gods Lichaam op de aarde en Gods vertegenwoordiger is om het Koninkrijk van God uit te breiden. Echter, ik geloof dat de plaatselijke gemeente het mandaat van Efezen 4: 11 moet herstellen om de heiligen toe te rusten voor het werk van de bediening. Qua functionaliteit zullen deze plaatsen voor velen als een thuis-kerk dienen, maar ze zullen worden gebouwd op het fundament van een Efezen 4: 11 om een toerustingplaats te zijn.

God richt deze plaatsen op om een aanhoudende atmosfeer van de heerlijkheid van God te beheren. Deze plaatsen zullen dienen als een plaats waar het profetische kan worden “geplant in de aarde”. In Johannes 1: 14 werd het “Woord”, of het profetische, vlees, of werd het in de aarde geplant - en heeft het onder ons gewoond en hebben wij zijn heerlijkheid aanschouwd. Jezus was een levende, ademende, verblijfplaats van God. Overal waar Hij kwam, kwam het Koninkrijk van de hemel met Hem mee. Deze plaatsen zullen dienen als “kleine Rome’s” of kleine “hoven van Eden” waar het profetische in de aarde is geplant en door de heiligen wordt verteerd en daarna wordt geopenbaard door hun dagelijkse levens met genade en kracht!

Het is werkelijk tijd voor de heiligen van God om op te staan, in volwassenheid te groeien en hele regio’s in te nemen voor de heerlijkheid van God!

Kinderen in gebed (video)

2007-11-06T06:03:00.000-08:00

Kinderen staan in vuur en vlam voor God!

Een profetie die in vervulling gaat

2007-10-29T07:38:00.000-07:00

23 Oktober Delfzijl – Maanden geleden heb ik een inzending gekregen van een profetie (door L. Knez). De laatste tijd lijkt deze profetie, hoewel het allemaal nog in de beginfase is, steeds meer in vervulling te gaan.

Het gaat om de volgende profetie:
"Ik zag Nederland voor me, zoals die op een landkaart zou staan, in het groen. Toen ik langer keek zag ik overal verspreid in het land kleine, gele, ronde stipjes ontstaan die begonnen te groeien. En dat werden er meer en meer. De stipjes werden groter en breidden zich uit, en groeiden uiteindelijk allemaal naar elkaar toe. Tot uiteindelijk, de inmiddels gele cirkeltjes, bij elkaar kwamen en ineen begonnen te smelten, zodat Nederland één gele vlek werd.

De uitleg kreeg ik er ook gelijk bij en ik snapte wat God tot mij wou zeggen door dit beeld heen. Want God liet zien was, dat hij overal verspreid in Nederland, christenen op liet staan. Deze christenen gingen andere christenen aanvuren en kwamen bij elkaar om God te zoeken. Zodat die enkele christenen die God op liet staan zich uiteindelijk uitbreidden tot kleine groepjes. Dat waren de kleine (gele) puntjes die ik zag. En dat deed God door heel Nederland heen en dat werden er steeds meer en meer. Vervolgens sluiten steeds meer mensen zich aan bij de kleine groepjes, zodat de groepjes steeds groter worden en zich steeds meer uit beginnen te breidden. Tot ze op een gegeven moment zo groot zijn dat ze met elkaar in contact komen. En wat mij toen opviel, was dat dit contact geen botsing was, maar dat de groepen inéén smolten.

God legt één basis door de mannen en vrouwen Gods, die op willen staan voor God. Omdat God de basis is van deze christenen die opstaan voor God, ontstaan er groepjes. En die groepjes breidden uit, steeds verder en verder. En wanneer ze dan met andere groepjes in contact komen, gaat dat niet botsen, maar loopt dat mooi in één geheel in elkaar over. Dat komt omdat God bij elk groepje dezelfde basis heeft gelegd. Zo ontstond er een eenheid in Nederland. Dit ontstond bij een paar christenen, die groepjes begonnen te vormen in huiskringen en zich uitbreidden zodat de eenheid weer hersteld zou worden.

Nederland werd weer één geheel!”

Dit beeld gaat dus over het ontstaan van groepjes christenen, in het hele land. Ze zullen vruchtbaar zijn en uiteindelijk uitgroeien tot complete netwerken van kerngroepen die God samen zullen zoeken en aanbidden.

Nu al zien we dit woord van God tot vervulling komen!
Het is bijzonder om te zien dat God aan het doen is, wat Hij heeft gezegd. Hier volgen beschrijvingen van bestaande groepen christenen die om de zoveel tijd, op een informele manier, bij elkaar komen. Let wel: dit zijn alleen nog maar de kerngroepen waar ik van weet.
1. Ik ken een alleenstaande moeder met vier kinderen waarvan er nog drie thuis wonen. Deze heeft minimaal één keer per week allerlei jongelui over de vloer, met wie ze samen bid, zingt en over God praat.
2. Een man die ik ken, komt regelmatig samen met familie en vrienden. Thuis ontmoeten ze de Heer in gebed en zingen.
3. Diezelfde man heeft met mij gesproken over eenzelfde soort groepen in Limburg, Hoogezand en Leeuwarden.
4. Een Molukse vrouw houdt één keer per week samenkomsten bij vrienden thuis. Daar zingen ze, bidden ze voor elkaar en doen ze aan bijbelstudie.
5. Een jong echtpaar houdt bijeenkomsten samen met de buren. Ze gaan dan samen bidden en bijbel lezen.
6. Zelf leid ik een gebedsgroep die elke week bij elkaar komt.

Verder heb ik ook artikelen op internet gevonden die over dit fenomeen spreken:
1. http://post-evangelisch.typepad.com/onderweg_een_postevangeli/2007/10/groeiende-groep.html
2. http://www.eo.nl/tijdschriften/visie/page/Floyd_McClung_droomt_van_tweede_Reformatie_//articles/article.esp?article=8742411&thisWebblock=5242714
3. http://shiftzine.typepad.com/shiftzine/2007/07/kerk-aan-de-keu.html
4. http://indehuizen.nl/page.php?id=88
5. http://shiftzine.typepad.com/shiftzine/2007/10/simpele-en-radi.html#more
6. http://www.youtube.com/watch%20v=hvJR_SIiPl4&eurl=http://shiftzine.typepad.com/shiftzine/2007/07/de-simple-churc.html

Als je hier dingen aan wilt toevoegen, bv vorming van groepjes in jou buurt, doe dat dan vooral!

Lezersactie van Shiftzine

2007-10-29T07:33:00.000-07:00

Ken je dit bemoedigende citaat van Job?
"Voor een boom is er altijd hoop: als hij wordt omgehakt, loopt hij weer uit, er blijven nieuwe loten komen. Al wordt zijn wortel in de aarde oud, al gaat zijn stronk dood in de grond, zodra hij water ruikt, bot hij weer uit en vormt nieuwe twijgen, als een jonge scheut." (Job 14:7-9)

Dit bijbelgedeelte beschrijft heel treffend de situatie van de christelijke kerk in Europa. Terwijl het Koninkrijk van God wereldwijd groeit, sluiten steeds meer oude traditionele kerken op ons continent hun deuren. We weten het: Europa is een zendingsveld geworden. Maar verborgen onder de oppervlakte beweegt nieuw leven! De wortels ruiken weer water en botten uit! Nieuwe twijgen schieten op en brengen fris groen voort. Europa is een continent in verandering, en in die 'shift' werkt God hele nieuwe dingen uit.

We (shiftzine) hebben een bijzondere aanbieding voor je!

God werkt in Europa op tal van plekken waar je het niet verwacht. Een televisieploeg van het Amerikaanse Caleb Project en de Britse Kairos Course bezochten tientallen plaatsen in Europa en interviewden honderden pioniers. Van de jongerengebedsbeweging 24-7prayer die 'urban monasteries' (21ste eeuwse kloosters) sticht in Engeland en Spanje tot Nigeriaanse zendelingen die bijzonder door God gebruikt worden in Polen en Oekraïne. Van Iraanse vluchtelingen in Nederland die het zwembad moeten afhuren omdat ze een opwekking meemaken tot moslims in België die in een visioen Jezus hebben ontmoet. Die inspirerende en hartverwarmende verhalen zijn bij elkaar gebracht op de DVD 'Why Europe, Why Now?'.

Op deze DVD wordt ook de Shift waar we in de kerk en de cultuur doorheen gaan goed uitgelegd. Onder meer Stuart Murray, Pete Greig en Jeff Fountain hebben een inspirerende bijdrage.

lees meer over de dvd op Shiftzine...

Opwekking in New York

2007-10-25T07:37:00.000-07:00

Bron: van de webmaster!

De herfst in New York, van 1857, werd gekenmerkt door een plotselinge opschudding in de industriele wereld. De economie kwam in een crisis terecht. Duizenden werklieden werden op straat gezet. De wanhoop was groot. Men was bang dat er nog meer criminaliteit zou komen.

Naast deze ramp, ging het uberhaupt al niet goed met de mensen in New York. Er was veel misdaad en vuile handel. De zakenlieden bedrogen iedereen als ze er wat mee te winnen hadden. Vaak werden de armen daar de dupe van. De rijken leefden over de ruggen van de armen. Sommigen werkten op zee. Daar werden ze omgevormd tot grove, agressieve zeelieden. Ook was er erg veel alcoholisme.

Toch was er één lichtpuntje. In diezelfde tijd bracht er één man zijn tijd door in gebed. De bovenste collegezaal van de ‘Old North Dutch Church’ was zijn meeste geliefde plek om bij God te komen. Deze man, een evangelist, had vanalles geprobeerd om mensen voor Christus te winnen. Hij had traktaatjes uitgedeelt en was bij de mensen langs de deuren gegaan. Niets hielp. En in zijn wanhoop kwam hij bij God. Keer op keer vroeg Hij was God van Hem wilde en hoe hij de mensen voor Jezus kon bereiken. Zeer toegewijd knielde hij meerdere keren per dag neer, om God te vragen wat hij moest doen. Hij was zeer volhardend hierin en hoe langer hij bad, hoe meer zekerheid hij kreeg op een antwoord. Steeds groter werd zijn blijdschap omdat hij wist dat God zou antwoorden.

We hebben het hier over Jeremia Calvin Lamphier. In de tijd dat hij zo toegewijd neerknielde was hij tegen de veertig jaar. Het eerste idee dat hij van de Heer kreeg, was een regelmatige bidstond. Hierover zei hij zelf: “Toen ik op een dag plichtsgetrouw de ronde deed en langs de straten liep, werd mij de idee ingegeven dat het zakenlieden, die gewoonlijk van twaalf tot één uitrusten, goed zou doen een uur te bidden. De idee was bidden, zingen, bemoedigen en geestelijke ervaringen uitwisselen, al naargelang de situatie. Van niemand zou geeist worden dat hij of zij een uur bleef. Iedereen mocht komen of gaan afhankelijk van het feit of het werk dat toeliet of vereiste, of dat men er de gelegenheid toe gevoelde.”

De eerste samenkomst was op 23 september 1857 om twaalf uur ’s middags. Zes mensen waren er de eerste keer van de partij! Een week later, op 30 september kwamen er twintig mensen. Op 7 oktober waren er tussen de dertig en veertig mensen. Deze bijeenkomst was zo gezegend, dat er daarna elke dag samenkomsten gehouden werden. De eerstvolgende bidstond werd gekenmerkt door vurig gebed en verlangen naar een uitstorting van de Heilige Geest. Dit vuur werd, door de samenkomsten heen, steeds meer aangewakkerd.

Ongeveer drie weken na de eerste samenkomst waren er honderd bezoekers. Velen waren geen christenen, maar waren overtuigd van hun zonden en zochten naar vergeving. Na een maand vanaf het begin, werd ook de pers al nieuwsgierig wat er gaande was! Alles wat met het gebed te maken had, ademde een sfeer van passie, vurigheid, verwachting, zondebesef en blijdschap. Na drie maanden waren er meer dan honderd bijeenkomsten in de hele stad, die samen ongeveer vijftigduizend bidders telden! En het bleef groeien!

Eén van de meest opmerkelijke eigenschappen van de opwekking was de eenheid die er heerste. Mensen van allerlei denominaties kwamen bij elkaar. Of ze nou bij de baptisten of gereformeerden hoorden: ze hoorden allemaal bij Jezus. Ook de kerkleiders gingen zo liefdevol met elkaar om dat ze er respect mee afdwongen. Iedereen mocht de samenkomsten openen: of het nou geestelijken waren of leken, dat maakte niets uit. Rijk of arm, je hoorde er bij. Het was alsof elke tegengestelde groep zich met elkaar kon verzoenen. Voor de handelaren was dit initiatief genomen, maar uiteindelijk zegende het de hele bevolking van New York. Kinderen, volwassen, zeelui, handelaren, weduwen, alcoholisten, zwervers, prostituees; men accepteerde elkaar. Iedereen was welkom.

Kerkmuren vervielen. Bisschoppen en dominees beleefden samen de vreugde van de oogst. De auteur van ‘De kracht van het gebed’, zegt hierover: “Wanneer de schapen in de schaapskooi van de ‘Goede Herder’ binnengesloten zijn, doet het er weinig toe of ze er in zijn gebracht door deze of die deur, of door de hand van de kerkvorst, presbyter, ouder of onderwijzer van de zondagschool.”

Het gebed in New York greep overal om zich heen. Op de oceaan werden mensen bekeerd en ging men bidden. Zondige matrozen gaven hun hart over aan Jezus. Harde bikkels werden zacht gemaakt voor het evangelie. Hun leven en karakter transformeerden totaal. Mensen die familie aan de andere kant van het land hadden, werden blij verrast met brieven van hun dierbaren, over de bekering van hun zielen. Er zijn getuigenissen dat men voor vrienden heeft gebeden, die in een tram zaten of ergens hoog in de bergen, en dat die personen tot geloof zijn gekomen. Dit alles gebeurde zonder contact tussen mensen, en alleen op het verzoek van het gebed dat men uitsprak tot God!

Ook de handel werd eerlijk. Er werden openlijk belijdenissen gedaan van de leugens die men had gebruikt om de arme klant uit te buiten. De zakenlieden spoorden elkaar aan om geen vuile handel meer te doen. Door een berouwvol hart kwamen deze mensen tot Jezus. En ze vielen op omdat ze opeens eerlijk werden in hun zaken.

Omdat er zoveel werkloosheid was, werd men bang voor meer criminaliteit. Door de opwekking werd de misdaad echter juist minder! In ‘De kracht van het gebed’ wordt beschreven: “We hebben niet geprobeerd het aantal bekeerlingen in deze opwekking te tellen, maar mensen die in situaties zijn geweest waarin ze een goed oordeel konden vormen, hebben ons verzekerd dat verschillende duizenden mensen het criminele pad hebben verlaten en nu op de lieflijke paden van de vrede wandelen.” Hoe machtig is onze God!

Bij de studie van historische opwekkingen, komt men altijd weer het fenomeen tegen dat sommige personen een hartverscheurend zondebesef hebben. Dagen achter elkaar gaan ze dan gebukt onder slapeloosheid, depressie, soms zelfs lichamelijke ziekte. Ook in deze opwekking was dat het geval. Sommigen konden de slaap niet meer vatten, gingen zo gebukt onder hun zonden dat ze elke dag huilden en rouwden en leefden in een grijze sluier van depressie.

De opwekking in New York van 1858 is er één die niet vergeten kan worden. Vele zendelingen zijn vanuit deze opwekking uitgezonden naar allerlei plekken op de aarde. Voor ongeveer een miljoen christenen heeft deze opwekking tot vernieuwing geleid, en een miljoen zondaren zijn er door tot geloof gekomen!

New York City Revival

Toetsing van profetieën

2007-10-23T02:16:00.000-07:00

Bron: van de webmaster, gebedstrijd.blogspot.com

Hier volgen vijf factoren aan de hand waarvan je profetieën kan beoordelen. Deze vijf punten gebruik ik zelf ook voordat ik profetieën op de site zet.

Is de profetie 'bijbels'?
Is de profetie in lijn met de bijbel? Spreekt het de bijbel niet tegen? De moeilijkheid hierin is de vraag wat nou werkelijk 'bijbels' is. Om te beoordelen of iets 'bijbels' is, is niet zozeer het memoriseren van teksten nodig, of het kennen van de algemene inhoud van de bijbel. Nee, er is begrip nodig van wat de bijbel ons te zeggen heeft, en begrip van bijbelse principes. Bijvoorbeeld: is de profetie wettisch getint, of spreekt er genade doorheen? Als de profetie oordelend of vermanend van aard is, word er dan tegelijkertijd uitzicht op hoop geboden (wat in de bijbel altijd het geval is), of eindigt het is totale oordeel en rampspoed zonder uitzicht op hoop?

Karakter van Christus
In welke mate straalt de profetie het karakter van Christus uit? Verhoogt het de grote wonderen en tekenen, of vernedert het de mensen op een goddelijke en zachtmoedige manier tot dienstknechten? Degradeert de profetie Jezus tot een slaafje die voor ons wonderen mag doen, of verhoogt het de Heer als Koning der koningen? Presenteert het de Heer als almachtig of als zwakkeling die met ons meeleeft maar niets aan de situatie kan doen? Presenteert het de Heer als intens meelevend of als Almachtige die te ver van ons verwijderd is om Zich met ons te bemoeien? Je ziet dat het soms de kleine dingen zijn die het verschil maken! Juist omdat de duivel vaak zijn misleidingen vermengt met de waarheid is het absoluut noodzakelijk dat we een levende relatie hebben met de Heer. Ik denk niet dat het een goede zaak is om profetieën te beoordelen als we niet regelmatig onze relatie met de Heer onderhouden.

'Vervuiling' van de profetie
Is er iets dat de profetie 'vervuilt'? Omdat de profetie nog altijd door de mond van mensen heen word gesproken, is het nooit onfeilbaar. We moeten leren omgaan met de onvolmaaktheid van het profeteren. Zo kan een profetie bijvoorbeeld met een enorme oordelende lading gebracht worden, omdat het hart van de persoon die de profetie doorgeeft vol afwijzing zit. We kunnen dan zeggen dat de profetie niet van God is omdat er zo'n negatieve lading in zit, maar de profetie kan wel van God zijn! Het woord is dan slechts vervuilt door inmenging van menselijk trekjes. Zaak is dan om te onderzoeken wel deel van God is, en welk deel komt van de persoon die het uitspreekt. Een ander voorbeeld is dat de profetie geheel van God komt, maar dat de uitleg die de persoon er bij geeft niet van God is! We mogen dan God vragen om de goede uitleg, en om de zachtmoedigheid om, wanneer het nodig is, de persoon te confronteren met je eigen mening.

Het getuigenis van de Geest
Getuigd de Heilige Geest in mijn binnenste van de juistheid van de profetie? De Heilige Geest geeft altijd getuigenis in je binnenste van of de profetie van Hem komt of niet. Dit is een geestelijk zintuig dat je ontwikkeld naarmate je de Heer beter en beter leert kennen. Je kan 'denken' dat een profetie juist is door na te gaan of het bijbels is; je kan 'voelen' dat een profetie juist is door na te gaan in hoe verre de profetie het karakter van Christus weerspiegelt; maar door de Heilige Geest kun je 'weten' of een profetie van God is of niet. Wanneer de Geest in ons binnenste getuigd dat een profetie van God komt, is het alsof het helemaal 'klikt' met de innerlijke beleving. De moeilijkheid hierin is dat dit geestelijk zintuig bij de meeste mensen vaak niet duidelijk genoeg werkt om echt te kunnen 'weten'. Het is dan ook riskant om te zeggen dat je 'zeker' bent van je beoordeling, dat je 'zeker weet dat...'.

Vruchten van het leven van de persoon
De vruchten in het leven van de persoon die de profetie uitspreekt kunnen bijdragen aan de betrouwbaarheid van de profetie. Het is echter zeer belangrijk om deze maatstaf nooit als doorslaggevend te gebruiken. Het kan slechts als bijdrage dienen! Er kunnen namelijk uitzonderingen zijn. Denk bijvoorbeeld aan Simson; die was rechter in Israël, maar zeer goddeloos in zijn wegen! Aan de andere kant kan er door een zeer godvruchtig persoon een profetie uitgesproken worden die uit de verkeerde bron komt. Als de profetie niet van God is, zegt dat dus nog niks over de persoon zelf of andersom. Tenslotte een tip: beoordeel de profetie altijd in samenwerking met God, dus in gebed.

Principes van eenheid

2007-10-22T02:08:00.000-07:00

Principes van eenheid
van de webmaster, gebedstrijd.blogspot.com

Eenheid en verscheidenheid kunnen samengaan. Maar hoe? Hoe kunnen we dit doel – eenheid in verscheidenheid – nastreven? Hier volgen wat praktische aanwijzingen die men in gezelschap van christenen uit andere denominaties kan gebruiken.

Het Grote Gebod: heb God lief boven alles en heb anderen lief als jezelf. Dit is de basis voor het hele leven en ook voor interkerkelijke omgang.
Weet je eigen identiteit. Ten eerste is het goed om de sterke en zwakke punten van je eigen denominatie te weten. Ten tweede: de meeste denominaties hebben voortgebouwd op andere.
Onderscheid de belangrijkste waarden van je persoonlijk geloofsleven van de minder belangrijke. We hoeven ons niet zo druk te maken over relatief onbelangrijke waarden.
Wees geïnteresseerd in andere mensen en weet dat je met elkaar wat te winnen hebt.
Interesse in de oorsprong van andere denominaties is zeer bruikbaar. Doe daar onderzoek naar en je zult ontdekken dat je bepaalde eigenschappen van andere kerken gaat waarderen.
Wanneer je voor je eigen geloofsovertuiging uitkomt, vermijdt dan uitspraken als; ‘ja, ik zeg het niet, de bijbel zegt het!’ of ‘wij ervaren het waarschijnlijk iets levendiger dan jullie’, en ‘jij ervaart het vast zus en zo…’. Met deze uitspraken stel je iets vast wat helemaal niet vastgesteld kan worden.
Je kunt een bepaald vooroordeel hebben over denominaties, maar absoluut niet over mensen! Het is vreselijk belangrijk om vanaf het begin een positieve verwachting te hebben van mensen uit andere denominaties. Het logische uitgangspunt hiervan is dat je ze immers nog niet kent.
Voel je niet beperkt om te spreken over je eigen geloofsbeleving en probeer niet defensief te zijn. Naast het feit dat je vrijmoedig mag zijn, is dit punt ook belangrijk omdat mensen defensiviteit aanvoelen en daardoor zelf defensief worden.
Heb een nederige instelling en weet dat je nooit de volledige waarheid in pacht hebt.
Vaak is het beter om meer nadruk te leggen op onderlinge overeenkomsten, dan op verschillen.
Doordenk de manier waarop je bepaalde praktijken, die karakteristiek voor jou denominatie zijn, in de gebedgroep kunt gebruiken. Is het bijvoorbeeld wijs om vanuit het niets te bidden voor de doop in de Heilige Geest voor een gereformeerde broeder?Of is het wel zo wijs om keihard in tongen te bidden in aanwezigheid van pas-bekeerden uit een baptisten-gezindte? En is het wel een goede actie om te drinken in gezelschap van mensen van het Leger des Heils? Bij dit alles gaat het om de liefde: je mag jezelf wel zijn, maar probeer te voorkomen dat je anderen aanstoot geeft.
Vermijd theologische discussies met mensen die zich als christen voordoen maar het niet zijn. (Natuurlijk moet je wel heel zeker van je zaak zijn, met wie je te maken hebt!)
Als laatste: blijf vooral jezelf!

Natuurlijk gaat het niet allemaal om harmonie. Wanneer je in situaties komt dat je wordt aangevallen op je geloof, hoef je je niet te verdedigen maar het mag wel. Als je maar jezelf blijft en niets van jezelf inlevert terwille van de vrede! Natuurlijk moet je ook in je zelfverdediging wel beheerst blijven.

Uiteindelijk gaat het om liefde en respect: ik heb ze lief, ik ben geliefd; ik respecteer ze, zij moeten mij ook respecteren.

Waarom zou ik bidden voor Nederland?

2007-10-10T06:15:00.000-07:00

Bron: webmaster! Gebedstrijd.blogspot.com.

Er is geen twijfel dat Nederland geestelijk stervende is. De huidige maatschappij heeft zich ontworteld van God en is steeds verder aan het afdrijven. Het occulte is normaal geworden, seksualiteit wordt verkracht door de openheid waarmee het tentoon wordt gesteld. Abortus is gelegaliseerd, en de jeugdcriminaliteit is torenhoog. Het leven zonder God heeft eenzaamheid, leegte en depressie gebracht. Het Nederlandse volk gaat verloren!

En wat is er met de kerken gebeurd? Hadden wij niet een plicht om onze naasten lief te hebben, voor ze te bidden en te vertellen van Jezus? En zouden de wonderen die Jezus deed, ons ook niet 'volgen'? Het lijkt wel alsof Jezus in veel kerken niet meer centraal staat. Centraal staan de aanbiddingsleiders en de voorganger. Of de kinderclub die een dansje wil laten zien. Of alle leuke activiteiten rondom de kerkgemeenschap. In dit alles wordt Jezus vaak naar de zijlijn geschoven. Ook in de harten van individuen geld: 'eerst mijn eigen hart, en dan die van God'. 'Eerst mijn eigen huisje, en dan Gods tempel' (Haggai). Natuurlijk, God is er waar christenen bijeenkomen, maar de kerk heeft zo veel liefde voor zichzelf gekregen dat Zijn majesteit en kracht nog nauwelijks in Zijn Lichaam merkbaar is. De kerk heeft haar kracht verloren, haar zout, haar getuigenis.

Ik geloof dat God hier verandering in wil brengen. Hij wil gaan bewegen in Nederland en in de kerken. Stel je een kerk voor waarin er elke dag mensen tot de Heer worden geleid: stel je een kerk voor waarin er christenen zijn die hun leven geven voor het evangelie: een kerk waarin eenheid heerst: een kerk waar wonderen gebeuren en mensen een geest van gebed hebben. De maatschappij verandert. Mensen drommen samen voor de deuren van de gevestigde kerken. Genezingen. Wonderen. Uitdrijvingen. Bekeringen. Wonden genezen, zowel in het lichaam als in het hart. Christus wordt verheerlijkt door zijn Bruid. Dat is wat we willen zien! Dat is waar we voor bidden!

Uitslag enquetes

2007-10-10T03:11:00.000-07:00

Hieronder staan de uitslagen van enquetes die in het verleden zijn gehouden.

Voorgaande enquetes:

Getuigen van Jezus...
2 (22%) Dat doe ik, aan iedereen die ik ken en tegenkom!
0 (0%) Dat doe ik, vooral samen met mijn thuisgemeente (de straat op / alpha-cursus (of andere cursus).
4 (44%) Dat doe ik, vooral alleen en in een vriendschappelijke setting.
1 (11%) Dat doe ik weinig/ niet, omdat ik geen (weinig) ongelovigen ken.
2 (22%) Dat doe ik weinig/ niet, omdat ik me daar niet toe geroepen voel (evt. andere reden).

De Lakeland Florida Revival
10 (24%) is uit God, geweldig!
6 (14%) is uit God, maar is helaas vermengd met slechte invloeden.
9 (21%) is van de duivel, maar gelukkig doet God er ook wonderen.
16 (39%) is van de duivel, verschrikkelijk!

Menselijke tradities in de kerk.... (daarmee bedoel ik: tradities waarvan jij denkt dat die niet in de bijbel terug te vinden zijn maar ook niet 'anti-bijbels' zijn (bv. bij 'dat en dat lied' opstaan of zitten...))
4 (28%) God geeft er niets om, dus moeten die verdwijnen.
7 (50%) Het maakt God zeer weinig uit of ze er zijn. God kan hoe dan ook Zijn wil doen als het hart maar gewillig is.
3 (21%) God heeft er sympathie voor dat wij eraan hechten, maar wijzelf zouden er niet zwaar over moeten doen om ze te handhaven.
0 (0%) God respecteerd ze omdat wij mensen erom geven en wil daar wel in mee gaan. Daarom is het belangrijk tradities te handhaven.

Voordat er opwekking in mijn eigen geloofsgemeenschap kan plaatsvinden, is het het belangrijkst dat we eerst...
3 (17%) a. grote stappen in geloof durven zetten.
11 (64%) b. verbroken worden en totaal afhankelijk van God.
1 (5%) c. nieuwe vormen van gemeente-zijn ontdekken.
2 (11%) d. eenheid met andere geloofsgemeenschappen zoeken.

Bijbel- en bidgroepjes die los van de gevestigde kerk ontstaan...
0 (0%) a. kunnen niet van God komen en moeten dus gestopt worden; iedereen moet immers verantwoording afleggen aan het gevestigde geestelijke gezag.
0 (0%) b. moeten op de een of andere manier onder extern geestelijk gezag komen te staan.
5 (38%) c. zijn prima om de mensen die binnen de kerken geen plekje vinden, een plekje te kunnen geven.
12 (92%) d. zijn deel van Gods plan voor dit land.

Ken je mensen in je buurt die bidden voor onderwerpen die buiten henzelf liggen? Dus voorbede doen? (bv. het land, bekering van anderen, Israel, opwekking, etc.)
7(46%) a.Ja, ik ken velen die volhardend voorbede doen.
7(46%) b.Ja, ik ken mensen die regelmatig/af en toe voorbede doen.
1(6%) c.Ik weet van mensen dat ze wel eens (meer) voorbede willen doen, maar daar nog weinig werk van maken.
0(0%) d.Nee, ik ken geen mensen die echt voorbede doen.

De eerstvolgende keer dat God dit land zal bezoeken, zal dit zijn met...
5(13%) a. Oordeel
19(52%) b. Opwekking
2(5%) c. Steun voor christenen die dan vervolgd worden.
2(5%) d. De Glorieuze Wederkomst.
14(38%) e. Dat kunnen we totaal niet inschatten.

Wat merk jij van interkerkelijke eenheid in jou buurt?
9(37%) a. Helemaal niks. Elke kerk bestaat voor zichzelf.
7(29%) b. Praktisch gezien weinig, maar met het hart staat men wel steeds meer open voor elkaar.
6(25%) c. Praktisch gezien gebeurt er behoorlijk wat tussen de kerken, maar in het hart streeft men nog steeds naar eigen winst.
2(8%) d. Zowel praktisch als ook geestelijk groeit men steeds dichter naar elkaar toe, of was men sowieso al in bepaalde mate één met elkaar.

Ik bid voor christenen en ongelovigen in Nederland...
15(68%) a. Regelmatig / vaak
1(4%) b. Af en toe
3(13%) c. Heel soms
3(13%) d. Nooit

Hoe groot is de noodzaak van een opwekking in ons land?
20(83%) a. Heel groot, op dit moment is het de enige oplossing om de kerk en het land wakker te schudden.
4(16%) b. Een opwekking zou best wel helpen in deze situatie, maar we kunnen er zelf ook een beetje aan doen.
0(0%) c. Niet groot, de kerk doet het prima.

1806 Gebed onder hooiberg (video)

2007-10-09T02:20:00.000-07:00

In 1806 was er een groep studenten die schuilden onder een hooiberg omdat het stormde. Hier zijn ze gaan bidden en uit dit gebed is er een radicale missionaire beweging ontstaan!

John Wesley (1703-1791)

2007-10-08T06:07:00.000-07:00

Bron: herstelteam.nl

9 februari 1709. Brand! Paniek breekt uit in de pastorie van Epworth, Engeland. De vlammen slaan al uit het dak en het echtpaar Samuel en Susanne Wesley vluchten met de kinderen het huis uit. De brandweer is inmiddels gearriveerd. In alle consternatie hebben de ouders de zesjarige John vergeten; hij slaapt die nacht op zolder. Angstig staat hij voor het raam van zijn kamertje. Een heldhaftige brandweerman vliegt de brandtrap op en rukt het jongetje weg uit de vlammenzee. Een halve minuut later stort het huis volledig in. De herinnering aan deze gebeurtenis staat diep in het geheugen gegrift van John Wesley, die zichzelf later ziet als ‘een brandhout uit het vuur gerukt’. Engeland mag God dankbaar zijn voor de redding van de kleine jongen. In dit artikel staan we stil bij het leven van John Wesley, een man die talloze opwekkingen leidde, veelal in de open lucht, en die de kerk van Engeland en Amerika redde van een troosteloze ondergang.

Opvoeding legt de basis
Iemand zei ooit: ,,Achter iedere man Gods staat een godvrezende moeder”. In het geval van John Wesley is deze uitspraak meer dan waar. Hij wordt geboren in 1703 als het vijftiende kind van negentien kinderen in het gezin Wesley, in het Engelse Epworth. Het is de derde keer dat de naam ‘John’ wordt gegeven, ter herinnering aan zijn eerder geboren broers die op jonge leeftijd zijn gestorven. Het gezin kent veel verdriet, want dertien van de negentien kinderen sterven jong. Johns vader is predikant, daarin bijgestaan door zijn moeder Susanne die, verontwaardigd over de slappe, morele prediking in de ‘Church of England’ (de Engelse staatskerk), zelf bijbellezingen houdt aan huis. Soms wonen meer dan tweehonderd mensen de lezingen bij, dit tot grote frustratie van de kerkleiders. Susanne is een strenge moeder. Elke week neemt zij een uur apart om met elk kind te praten over zijn of haar geestelijke vooruitgang. Donderdagavond is gereserveerd voor de kleine John. Er wordt op toegezien dat hij elke morgen en avond studeert uit de bijbel. Net als zijn broers en zussen leert hij al op jonge leeftijd de strenge, maar rechtvaardige hand van zijn moeder te vrezen. Ze waakt als een terriër over het geestelijk en lichamelijk welzijn van haar kroost. Het is niet voor niets dat men haar roemt als ‘de moeder van het Methodisme’, het kerkgenootschap dat uiteindelijk door haar zoon John in het leven wordt geroepen. Dit alles staat in schril contrast met de geestelijke en sociale toestand die in Engeland heerst.

Engeland in de achttiende eeuw
Ten tijde van de geboorte van John Wesley, aan het begin van de 18de eeuw, is Engeland een land dat in de Middeleeuwen lijkt te zijn blijven hangen. Er is nagenoeg geen infrastructuur, de kindersterfte is bijna 50% en de gemiddelde levensverwachting komt niet uit boven de 35 jaar. De meeste gezinnen kunnen zich bijna geen broodkorstje veroorloven. Jongens van vijf jaar worden achttien uur per dag op en neer gelaten in schoorstenen om die te vegen. Voor het kleinste vergrijp wordt de doodstraf gegeven, die in het openbaar wordt verricht – een spektakel dat voor de gewone arbeider meestal het enige uitje is in een jaar tijd. De situatie in de Britse gevangenissen is onbeschrijflijk; de ratten en muizen van Londen leven een hoogwaardiger bestaan dan de kleine criminelen van Engeland. De enige verstrooiing vindt men in het gebruik van grote hoeveelheden alcohol. Op de ramen van veel café’s staan dan ook aankondigingen als: ,,Dronken voor een penning, ladderzat voor twee penningen, inclusief stro om de roes in de kelder uit te slapen”. Ook in geestelijk opzicht is er in Engeland een zeer acute behoefte aan een ingrijpen van Hogerhand. Toen de Franse staatsman Montesquieu eens een reis door Engeland maakte, merkte hij op dat als je over godsdienst begon te praten, je spontaan werd uitgelachen. In 1703 echter wordt het methodisme geboren in de persoon van John Wesley. Hij is Gods man op Gods tijd.

De ‘heilige club’ en de Herrnhutters
Na de afronding van zijn studie keert John Wesley terug naar zijn ouders, om opnieuw bij hen te wonen. In 1729 bezoekt John zijn studiestad Oxford echter opnieuw. Zijn broer Charles heeft hier een soort studentenkring opgericht: the Holy Club. Charles is bekend van de duizenden gezangen die hij heeft geschreven en waarvan ook vele in het Nederlands zijn vertaald. O.m. het klassieke kerstlied ‘Hoort de engelen zingen d’eer’ en ‘Christus is onze Heer verrees, ha-ha-ha-ha-halleluja!’. Hij wordt wel de dichter van de methodistenopwekking genoemd. John wordt lid van deze ‘heilige club’ en al snel ook verkozen tot voorzitter. De ‘heilige club’ is een kleine groep mannen die zich ten doel hebben gesteld om God ernstig te zoeken. Dit doen ze door zich te houden aan allerlei regels en methoden. Ze leggen verantwoording van hun leven af aan elkaar, bezoeken gevangenissen en zorgen voor de armen. Spottend worden de mannen ‘methodisten’ genoemd, een predikaat dat later wordt tot een soort geuzennaam, want het blijkt uiteindelijk de officiële naam te worden van het kerkgenootschap dat door een aantal van hen wordt opgericht. Naast de gebroeders John en Charles Wesley neemt onder anderen ook George Whitefield deel aan de club. Whitefield hoort eveneens tot de bekendste evangelisten ooit, mede omdat hij de wereldwijde missionaire taak van de Kerk – ‘tegen de kerkelijke klippen op’ – terugbracht op de agenda van de Kerk. Whitefield was eveneens een belangrijke schakel in het uitbreken van de eerste ‘Great awakening’ in Amerika. Ondanks de goede bedoelingen van de jongemannen blinkt de club uit in zogeheten ‘uitwendige godsdienst’, ook wel wetticisme genoemd. Ze houden zich aan allerlei regels, maar kennen niet de zekerheid van geloof.

In 1735 onderneemt Wesley een zendingsreis naar de nieuwe kolonie Georgia op het Amerikaanse vasteland. Zijn doel is de Indianen te vertellen van het evangelie. Op de boot ontmoet Wesley een aantal gezinnen die deel uitmaken van de groep Herrnhutters. Deze christenen, veelal afkomstig van het Tsjechische platteland hebben hun toevlucht gezocht op het landgoed Herrnhut, onder leiding van de Duitse graaf Von Zinzendorf (zie Herstel 108). John Wesley komt onder de indruk van hun rustige geloofsvertrouwen, vooral tijdens een zware storm die hem in doodsnood brengt. Een zekere Spangenberg, ook een Herrnhutter die later de leider van de beweging zal worden als opvolger van Von Zinzendorf, stelt Wesley de vraag of hij gelooft dat Jezus de Verlosser is. Wesley antwoordt hem dat hij gelooft dat Jezus de verlosser van de wereld is. ,,Maar”,, vraagt Spangenberg dan, ,,is Jezus ook jóuw verlosser?’’ Wesley moet het antwoord schuldig blijven en komt in een ernstige geloofscrisis terecht. Hoewel Wesley zo’n vijftien uur per dag doorbrengt met gebed, bijbelstudie en het beleggen van samenkomsten, kent hij geen vrede en ziet hij een eventuele vroegtijdige dood als gevolg van de zware stormen onderweg met angst tegemoet. Ook zijn zendingsreis naar de Nieuwe Wereld wordt een mislukking en op de terugreis verzucht hij in zijn dagboek: ,,Ik ben in Amerika geweest om die indianen te bekeren, maar ach, wie zal mijzelf bekeren? Wie zal mij verlossen van mijn boos, ongelovig hart?”

Wesley’s bekering
Teruggekeerd van zijn mislukte zendingsreis naar Amerika blijft Wesley het evangelie prediken, ook al is hij zich ervan bewust dat hij zelf redding nodig heeft. In 1738 ontmoet hij Peter Bohler, opnieuw een Herrnhutter, met wie hij diepe gesprekken voert over zijn geestelijk leven. Bohler moedigt Wesley aan om een ter dood veroordeelde gevangene te bezoeken om hem de weg naar het eeuwige leven te wijzen. Wesley stemt toe en spreekt met de gevangene. Deze komt tot bekering en weet zich verzekerd dat zijn zonden zijn vergeven. Daarnaast is Wesley wekelijks als predikant werkzaam in samenkomsten waarin hij de kerkgangers oproept zich te bekeren van hun zonden. Het is wonderlijk te zien hoe Wesley mensen oproept tot bekering, maar zelf nog niet op dat punt is gekomen. Totdat de 24ste mei aanbreekt van het jaar 1738. Het is kwart voor negen in de avond. Wesley bezoekt (met tegenzin, zoals hij zelf zegt) een huissamenkomst waar iemand uitleg geeft over Luthers commentaar op de Romeinenbrief. Wesley schrijft in zijn dagboek: ,,Ik voelde mijn hart op vreemde wijze warm worden. Ik voelde dat ik vertrouwde op Christus, op Christus alleen, voor behoudenis; en een verzekerdheid werd mij gegeven dat Hij mijn zonden had weggenomen, en mij had gered van de wet der zonde en des doods.’’

Direct begint Wesley met enorme vurigheid het evangelie van bekering en redding te verkondigen. Het duurt niet lang of de kerkdeuren worden voor zijn neus dichtgeslagen. Zijn boodschap wordt niet getolereerd door de staatskerk, die van mening is dat een mens automatisch wordt bekeerd bij diens doop als baby. Daarna rest niets anders dan een moreel aanvaardbaar leven te leiden en de kerkdiensten te bezoeken. Maar Wesley schrijft: ,,Is de genade dan een zaak van zo weinig betekenis, dat wij ze niet eens opmerken wanneer ze in ons leven komt?” Wesley roept mensen op zich te bekeren van hun zonden en beweert – en dat levert hem nog de meeste kritiek op - dat een mens op aarde zeker kan zijn van zijn verlossing. Dat is in de ogen van de dienaren van de kerk een ongehoorde dwaalleer. Zowel voor zijn collega George Whitefield als voor Wesley worden de kerken gesloten, maar zij laten zich hierdoor niet uit het veld slaan. Sterker nog, zij beginnen het evangelie te brengen op de velden en in de heuvels van Engeland. Het zou het begin worden van een wereldwijde bekeringsopwekking zoals de wereld niet meer had beleefd sinds de derde eeuw…

De opwekking breekt uit
Op 1 januari 1739 vindt er een methodistische bijeenkomst plaats, waarbij John Wesley en George Whitefield aanwezig zijn. Omstreeks drie uur in de morgen komt Gods kracht op een machtige wijze over hen, terwijl zij nog in gebed bijeen zijn. Sommigen van hen vallen op de grond en alle aanwezigen ontvangen een aanraking van God die hun leven verandert. Deze gebeurtenis wordt over het algemeen gezien als de start van de opwekking die plaats zou vinden onder Wesley en Whitefield, en die de hele Engelstalige wereld zou ervaren.

In datzelfde voorjaar houdt Whitefield zijn eerste prediking in de open lucht. In eerste instantie vindt Wesley dat maar vreemd. Hij is gewend dat geestelijke zaken worden behandeld binnen de muren van een degelijk kerkgebouw. Hij laat zich echter ompraten, en op uitnodiging van Whitefield vindt zijn eerste openluchtprediking plaats op een heuvel voor een publiek van zo’n drieduizend mensen. Vermakelijk is het dat één van Wesley’s eerste openluchtpreken gaat over Jezus’ bergrede (de beroemdste openluchtpreek aller tijden), maar dat hij dan toch nog steeds de eerste schroom van zich moet afschudden. Er zouden nog tienduizenden preken volgen. Als hij wordt geconfronteerd met kritiek van de predikanten die menen dat Wesley werkzaam is onder andermans gemeenteleden, reageert Wesley met de beroemde woorden: ,,Ik zie de gehele wereld als mijn parochie”. Dat blijkt dan ook wel, want het duurt niet lang of de mensen komen met tienduizenden tegelijk af op de preken van Wesley, en het land wordt wakker geschud.

In tegenstelling tot de gangbare mening in de Engelse kerk, verkondigt Wesley dat het offer van Jezus aan het kruis geldt voor alle mensen op aarde, niet slechts voor een aantal ‘uitverkorenen’. Daarnaast gelooft hij met stelligheid dat als iemand Gods aanbod van genade aanvaart, hij ervan verzekerd mag zijn eeuwig leven te hebben gevonden. Dit is een ongehoord geluid in deze tijd en de kerkdeuren worden dan ook al snel voor zijn neus dichtgeslagen. Zelfs zijn moeder schrijft enkele brieven aan haar zoon over dit onderwerp. Uiteindelijk wordt zij overtuigd door de volgende woorden van Wesley: ,,Is dan de genade van zo weinig betekenis dat men haar niet opmerkt wanneer ze een leven binnenkomt?”

Al snel breken op verschillende plaatsen in Engeland opwekkingen uit. Terecht, want de hele Britse kerk is in een diepe slaap gesukkeld. Tegelijk neemt de tegenstand toe. Overal waar Wesley preekt, wordt hij bekogeld met stenen, rotte tomaten en eieren. Als hij verschijnt om ergens te preken zijn er georganiseerde bendes aanwezig die het uitschreeuwen: ,,Sla hem de hersens is. Sla hem dood. Kruisig hem!” Meermalen is zijn leven in groot gevaar, maar zijn rustige en beleefde manieren zorgen ervoor dat de oproerkraaiers vrij snel hun verzet opgeven. Op andere momenten laten een stel onverlaten wilde stieren los in de menigte. Bij zijn aankomst in zijn geboorteplaats Epworth wordt hem met geweld de toegang tot de kerk ontzegd. Hij loopt naar het kerkhof waar hij gaat staan op het graf van zijn vader en het evangelie predikt dat zijn vader altijd preekte. De mensen hangen aan zijn lippen. Het gaat gepaard met duizenden radicale bekeringen. Mensen vallen op hun knieën om hun zonden te belijden. De werking van de Heilige Geest is vaak zo sterk dat mensen overal in het publiek neervallen en beginnen te stuiptrekken. In grote benauwdheid roepen de mensen om genade. Wesley schrijft hierover: ,,Terwijl ik preekte vielen verschillende mensen als dood neer op de grond en onder de overige aanwezigen ontstond een geroep en gehuil van zondaren om de rechtvaardiging door het geloof, zo luid, dat ik er bijna niet bovenuit kon komen. Velen van hen hieven al snel hun hoofd op om uit te breken in dankzegging, ervan verzekerd dat hun zonden hen waren vergeven”. De stad Newcastle is een poel van ellende en goddeloosheid als Wesley er voor het eerst komt. Maar na een aantal weken is de stad veranderd in een rustige plaats waar in alle straten gebed en gezang te horen is. Overal waar Wesley komt preken vormt zich een ware volksoploop. Gedurende zijn leven reist hij door heel Engeland en preekt hij gemiddeld drie keer per dag het evangelie. Zijn prediking wordt vaak ook begeleid door bijzondere wonderen. In zijn dagboek lezen we over verschillende bovennatuurlijke genezingen. Veel vaker echter lezen we dat tijdens Wesley’s preken, die noodzakelijkerwijs in de openlucht plaatsvonden, op wonderbaarlijke wijze donderwolken en regenbuien spontaan uit de lucht verdwijnen, om pas weer terug te komen na het laatste ‘amen’. De opwekking die zou uitmonden in de stichting van het methodistische kerkgenootschap bereikte honderdduizenden mensen. Het methodisme zou in de loop der jaren uitgroeien tot een kerkgenootschap met vandaag nog steeds miljoenen leden over de hele wereld.

Wesley’s huwelijk en meningsverschil met George Whitefield
Eén van de grote worstelingen in Wesley’s leven was zijn huwelijk. Ondanks Wesley’s geduld met zijn echtgenote was het een afschuwelijk jaloerse vrouw die er, als ware het een doorn in het vlees, voor zorgde dat Wesley’s bediening vaak door het slijk werd gehaald. Haar mentale zwakheid liet haar dingen doen die grenzen aan het bizarre. Zo stal ze brieven en geschriften van Wesley’s bureau, veranderde de woorden in dwaze leerstellingen en gaf ze over in handen van Wesley’s tegenstanders, die er wel raad mee wisten. Ook lichamelijk geweld schuwde ze niet. Wesley zelf, de eeuwige optimist, heeft ooit verklaard dat als hij een vrouw had getrouwd met wie hij werkelijk een liefdevol huwelijk had gehad, dat hij dan in verleiding zou zijn gekomen zijn bediening op te geven voor een huiselijk gezinsleven.

Op een gegeven moment raakt Wesley verzeild in een slepend meningsverschil met zijn oude vriend George Whitefield. Ze zijn het volkomen oneens over de kwestie of er uitverkiezing bestaat of niet. Whitefield meent van wel. Wesley is van mening dat de genade voor ieder mens beschikbaar is, op basis van diens keuze te geloven in het aanbod van genade. Het geschil loopt hoog op in woord en geschrift. Een scheuring is onafwendbaar en vanaf die tijd bestaan er twee verschillende vormen van Methodisme. Ondanks de duidelijke taal blijven de beide mannen beleefd naar elkaar, hoewel de mening wordt gewekt bij het volk dat de mannen elkaar naar het leven staan. Als op een dag een bevriende collega naar Whitefield toekomt met de vraag of ze Wesley volgens hem zullen ontmoeten in de hemel, antwoordt de wijze man: ,,Ik meen te geloven van niet.” De bezoeker kijkt hem goedkeurend aan, totdat Whitefield, iets strenger nu, eraan toevoegt: ,,Ik vrees dat als wij in de hemel komen dat we Wesley daar niet zullen zien. Hij zal zo dicht bij de troon van God staan, dat we geen glimp van hem zullen kunnen opvangen.” Dat de beide mannen ondanks hun meningsverschil in groot respect met elkaar omgaan blijkt wel uit het feit dat Wesley de afscheidspreek verzorgt tijdens de begrafenisdienst van Whitefield die in 1770 het leven laat na een kort maar vruchtbaar leven.

Het geheim van Wesley’s succes en zijn laatste dagen
Kerkhistorici hebben gezocht naar een oorzaak voor de enorme aantallen mensen die in zijn tijd reageerden op zijn prediking, en ook de tallozen die zich vandaag nog steeds verbonden weten met de boodschap van John Wesley. Eén van de meest bijzondere aspecten die daarbij aan het licht zijn gekomen, is het feit dat John Wesley zich in zijn tijd hoofdzakelijk richt op de arbeiders en de lagere klassen van de maatschappij. In het fameuze jaar 1517 ontvlamt de Reformatie vanuit Luthers 95 stellingen aan de slotkapel te Wittenberg en verspreidt zich over Europa. Anders dan op het vasteland, wordt deze immense kerkelijke verandering in Engeland echter voornamelijk omarmd door de middenklasse, terwijl de lagere klassen veelal onkundig blijven van de genade en de rechtvaardiging door geloof. John Wesley verandert dit. Hij brengt Gods boodschap van verlossing en vergeving terug naar de straat, in de open lucht, waar alle mensen hem horen en zijn woorden diep tot zich laten doordringen. Tevens zet hij zich onvermoeibaar in voor mensen in nood. Hij sticht weeshuizen, richt talloze organisaties op die belast worden met permanente zorg voor de armen in een bepaalde stad of plaats, en hij bezoekt gevangenen en zieken waar en wanneer hij maar kan. Daarnaast ondersteunt hij allerlei goede zaken, zoals de uiteindelijk succesvolle poging van William Wilberforce om de slavernij in Engeland een halt toe te roepen.

Wesley is ook bijzonder begaan met kinderen. Hij betrekt ze ten volle bij de prediking van het evangelie en richt overal waar hij komt zondagscholen op, waar kinderen worden onderwezen in de methodistische principes. Eén van de meest aansprekende gebeurtenissen uit zijn leven vindt plaats in één van de kindersamenkomsten, waar altijd kinderen komen van verschillende achtergronden en milieus. Arme kinderen komen meestal op blote voeten, hetgeen aanleiding was voor de anderen om hen te plagen en te bespotten. Als Wesley dit hoort, spoedt hij zich op blote voeten naar de samenkomst om te preken over Jezus. De kinderen zijn vanzelfsprekend diep onder de indruk, en het geplaag verdwijnt voorgoed.

Wesley’s lichaam blijft lang sterk. Tot ver in de tachtig blijft hij het evangelie preken. Toch overvalt hem een ernstige ziekte die hem aan de rand van het graf brengt. Ervan overtuigd dat hij zal sterven, verzucht hij: ,,Ik heb liggen nadenken over mijn leven. Tussen vijftig en zestig jaar ben ik reizend en trekkend geweest, trachtend op mijn armzalige manier een weinig goed te doen aan mijn medeschepselen; nu is het waarschijnlijk dat er nog slechts weinig schreden tussen mij en de dood zijn, en waarop vertrouw ik nu voor mijn zaligheid? Ik kan niets vinden in mijn doen of lijden, dat het aanzien kan verdragen. Ik ben de voornaamste der zondaars, maar Jezus stierf voor mij: dit is het enige waarop ik pleit.” Wesley herstelt alsnog en krijgt nog acht levensjaren toegevoegd, waarin hij weer volop onderweg is voor het evangelie. Hij is in deze jaren een graag geziene gast in paleizen en regeringsgebouwen en men behandelt de oude Wesley met het grootste respect. In 1791 blaast hij zijn laatste adem uit, de adem die hij zijn hele leven lang gebruikt heeft om mensen op te roepen zich te bekeren van hun zonden en hun zekerheid te vinden in de verlossing die wordt aangeboden door het offer van Jezus Christus, Gods Zoon, aan het kruis van Golgotha. De wereld zal nooit meer hetzelfde zijn.

Voor degenen die een beetje Engels verstaan:
Deel I

Deel II

Deel III

(Video) Opwekking in India

2007-10-07T04:31:00.000-07:00

Bron: BBC news, vertaling en selectie door webmaster.

Meer dan 100 jaar nadat de eerste golven van de opwekking in Wales, Noord Oost India bereiken, berichten christelijke leiders van een heropleving in de omgeving.

Leiders van de ‘Presbyterian Church’ in de Noord-oostelijk Indiase provincies Meghalaya en Mizoram – beknelt tussen het Islamitische Bangladesh en het Boeddistische Birma – zeggen dat er wonderen zijn gebeurd.

Een kerk in de hoofdstad van Meghalaya is ontzettend snel aan het groeien. Dit, samen met berichten van religieuze manifestaties onder studenten, heeft het gerucht van opwekking versterkt. Ook op vele andere plaatsen in die omstreek zijn er berichten van opwekking.

(Naast deze mooie dingen, ondervinden christenen in deze streek helaas ook vervolging: http://www.youtube.com/watch?v=S2jLDSrVUsY)

Deze video heeft me echt aangeraakt. Zo bijzonder en puur!

Ze prijzen en loven de Heer!

Bij de onderstaande video stond er op YouTube als bijschrift: "na aanleiding van een gebed van twee vrouwen, kwamen er 300.000 mensen af op een dorp waar diensten werden gehouden."

Opwekking in Troy

2007-10-06T02:58:00.000-07:00

Bron: Een verslag van een opwekking in Troy, New York, in hetjaar 1816. Accounts of Religious Revivals, Joshua Bradley, A.M.Richard Owen Roberts, Publishers

Opwekking in Troy (New York, 1816)
“In de winter, vóór de reformatie in deze stad, was er een duidelijke ernst waar te nemen. Door personen van stand werd het een ongewoon saaie winter genoemd. Bals, feesten en tonelen van vrolijkheid waren minder veelvuldig en werden slechter bijgewoond dan vroeger. Het werk begon rond de eerste januari 1816. Een heilige gloed verscheen onder de godvruchtigen, die vermeerderd werd door voorbeelden van overtuigingen en bekeringen van zondaren. Eén hiervan had een bijzonder karakter. Het was een jonge vrouw in de morgenstond van het leven, die de jaren van volle ontwikkeling nog niet bereikt had. De dood van haar vader die enige tijd tevoren had plaatsgevonden, had een diepe en blijvende indruk op haar tedere gemoed gemaakt. Hij stierf plotseling en onverwacht en liet een troosteloze weduwe achter met een talrijke stoet van wenende en afhankelijke kinderen. Temidden van hun smarten werd dit kind vertroost, door een godvruchtige vriend die naast haar zat, met de overdenking dat God haar Vader wilde zijn, indien zij haar vertrouwen op Hem wilde stellen. De toen gemaakte indruk was blijvend; en soms werd haar gemoed daarna wakker geschud, en zo gebracht tot een besef van de schuld en dwaasheid van haar voorbije leven. Haar benauwdheid rees spoedig tot zulk een hoogte, in het gezicht van haar zonden tegen haar hemelse Vader, dat zij verplicht was haar bezigheid op te geven, zich terug te trekken in haar binnenkamer en zichzelf voor Zijn aangezicht neer te werpen. Het was op haar knieën in vurig gebed en smeking, terwijl zij haar overtredingen bekend maakte en vergeving afsmeekte, dat de God van barmhartigheid Zichzelf aan haar openbaarde als de Hoorder van het gebed en Een die de ongerechtigheid, overtreding en zonde vergeeft. Toen stond zij op, zich verblijdende in het heil van God haar Zaligmaker, haar Vader en Vriend. Wat een bemoediging is dit voor arme, overstelpte en benauwde zondaren om zich te begeven naar de troon van Goddelijke genade en zichzelf te werpen op de Zaligmaker van zondaren! Zij boog als een overtuigde en veroordeelde zondares; en stond op onder een zoet besef van vergevende barmhartigheid; en veranderde in een heilig kind van God, vol van verwondering.

Na deze periode begonnen de invloeden van de gezegende Geest wijder verspreid te worden, en vloeiden spoedig gelijk een dauw, ‘en als een stofregen op de grasscheutjes, en als droppelen op het kruid ’ [Deut. 32:2].

Onder kinderen en jeugd verspreidde het werk van genade zich met de grootste snelheid. Grote aantallen van acht jaar oud en daarboven werden diep overtuigd van hun schuld en verdorvenheid van nature; en riepen in benauwdheid uit: ‘Wat zullen wij doen, opdat wij zalig worden? ’ Het was aandoenlijk die kleine schepselen te horen spreken van de ijdelheid en dwaasheid van hun leven – te horen spreken van de wonderen van verlos10 sende liefde – en te horen zingen: ‘Hosanna den Zone Davids, gezegend is Hij, Die komt in de Naam des Heeren’ [Matth. 21:9].

Hun vermaningen en gebeden voor hun kameraadjes werden bekroond met verbazingwekkende zegen. Zij bleken de begunstigde instrumenten in de handen van God te zijn om elkaar te doen ontwaken, te overtuigen en te bekeren; en in hun kleine bijeenkomsten versmolten zij allen in tranen, als zij vertelden wat God aan hun zielen gedaan had. De uitstortingen van de Goddelijke Geest werden nu algemeen en strekten zich uit tot alle klassen van burgers.

De heilige vlam verspreidde zich van huis tot huis en van hart tot hart, totdat gehele gezinnen haar gewijde invloed gevoelden. Mannen en vrouwen, ouders en kinderen, heren en dienstknechten, allen zagen hun verloren staat van nature en de noodzakelijkheid van een verandering. Onder de ontzaglijke last van hun schuld wierpen zij zichzelf aan de voet van het kruis, en bedelden en riepen om barmhartigheid. En daar kwam de Heere in barmhartigheid tot hen en richtte hen op, om zich te verblijden in het heil van het Evangelie. Hun huizen werden nu huizen voor God; hun smarten werden omgekeerd in vreugden; en hun tranen in lofgezangen.

Ondertussen werd bijna ieder deel van de stad meer of minder het schouwspel van verheven tentoonspreidingen van Goddelijke kracht en genade. Openbare bijeenkomsten op de dag des Heeren waren overvol: particuliere samenkomsten die nu iedere avond in de week gehouden werden, waren plechtig en stil als het graf. De harten van hun predikanten werden ontvlamd; de gebeden van de gemeenten waren vurig; en het gemoed van het volk scheen met diep ontzag neergebogen te worden voor de majesteit der Goddelijke genade, die de hoogmoedigste zondaar laag deed neerliggen. Het ongeloof werd beschaamd – stond verbaasd – en sloot haar mond. Nauwelijks werd een fluistering gehoord tegen een werk waarin de Goddelijke hand zo openbaar was. Het was de almachtige Verlosser Die temidden van hen voortreed in de triomfwagen van Zijn Evangelie, overwinnende en opdat Hij overwon.

Zoals er in al de werken Gods en in alle opwekkingen een grote verscheidenheid is, zo was die ook hier in de wijze van Goddelijke werking. De overtuigingen waren in het algemeen scherp en kort; en de overgangen vanuit schuld en afgrijzen dikwijls plotseling en verrukkend. Terwijl sommigen wakker geschud werden door de verschrikkingen van de wet, werden anderen gelokt door de genade van het Evangelie; terwijl de één geroepen werd door het suizen van een zachte stilte, beefde een ander onder de donderslagen van Jehovah.

Was het te doen, dan kon ik vele bemoedigende en opmerkelijke voorbeelden van bekering gedurende de voortgang van het werk, omstandig verhalen. Slechts enkele kunnen nu vermeld worden. Eén meisje van twaalf jaar oud, wiens gemoed in het begin van dit werk diep aangedaan werd door een besef van haar zonden, bleef er verscheidene weken zo aan toe, zonder enige verlichting. Van bijna alle bijeenkomsten keerde zij steeds weer overstelpt met tranen terug en scheen aan de rand van de wanhoop te grenzen. Zij zag haar kameraadjes als vuurbranden uit het vuur gerukt; en hoorde hen met verrukkingen van vreugde de genade en heerlijkheid van het Evangelie bewonderen. Maar zij werd onder hardheid van hart gelaten en zag omhoog met een onboetvaardige ziel. Eindelijk verloor zij het gezicht op haarzelf en werd overstelpt door de grenzeloze liefde van de Zone Gods, die stierf voor zulke schuldige schepselen. Tenslotte doordrong deze liefde haar gehele ziel, versmolt haar in diep berouw over haar zonden en bracht haar aan de voeten van Jezus. Nu, riep zij uit, ben ik gelukzalig in de liefde van de liefelijke Zaligmaker. Hij heeft de last van mijn zware schuld weggenomen en mij uit de duisternis in Zijn wonderbaar licht gebracht. Mijn ziel verheugt zich in Hem; alle dingen rondom mij prijzen Hem; de wereld is nieuw.

Een ander voorbeeld, nog opmerkelijker, was een jonge vrouw van ongeveer vijftien, wiens benauwdheid om de zonde verscheidene weken diep en aandoenlijk geweest was, zonder enige hoop op vergevende barmhartigheid te verkrijgen. Tenslotte werd haar gehele leven voor haar gezicht ontsluierd; zij scheen geplaatst op de rand van het verderf, met de folteringen van de verdoemden vóór haar uitgespreid, waarin zij voor haar gevoel ondergedompeld werd. Met haar zonden die haar terneer drukten en de vlammende afgrond van eeuwige ellende vóór haar, riep zij luid tot haar medelijdende Zaligmaker, om genade, genade, genade, óf zij moest voor eeuwig omkomen. Zij riep totdat zij de kracht om zich te uiten verloor en zat toen omtrent één uur sprakeloos boven de put van het verderf, door anderen ondersteund, omdat zij zo beefde. Aan het eind van dit ontzaglijke tafereel dat het hele gezin met afgrijzen vervulde, barstte zij plotseling los in verrukkingen van vreugde en lof, dat zij verlossing verkregen had. Zij was volkomen bij bewustzijn, zoals zij naderhand zei, gedurende het tijdelijke wegvallen van haar lichamelijke krachten en wist duidelijk alles wat er gebeurde. Het was een gezicht van de Heere Jezus, zei zij, de almachtige Zaligmaker van zondaren, dat haar ogenblikkelijke verlichting gaf. Hij werd aan haar oog voorgesteld in al Zijn Middelaars-heerlijkheid, als bekwaam en gewillig om volkomen zalig te maken; en haar huiverende ziel sloot Hem in de armen van het geloof, en Hij droeg haar als een vuurbrand weg uit de eeuwige gloed. Haar losgemaakte tong brak nu uit in ongekende tonen en haar vervoerde ziel scheen voor verscheidene weken eerder in de hemel dan op aarde.

Het enige overblijvende voorbeeld dat ik zal vermelden was een eerwaardige vader die in de tachtig jaar liep. Hij was opmerkelijk geweest vanwege zijn integriteit en oprechtheid gedurende de gehele loop van zijn leven; en stond waarschijnlijk even hoog vanwege zijn zedelijkheid als welke burger in deze streek ook. Maar toen hij door de verlichtende invloeden van de Heilige Geest zag dat hij zijn God veronachtzaamd had, hoé eerlijk hij ook jegens de mensen geweest was; toen hij zag dat hij het schepsel had liefgehad en gediend, meer dan Zijn Schepper; toen de zonden van zijn hart zowel als zijn leven voor zijn gezicht ontsluierd werden – werd hij ontbloot van al zijn gerechtigheid en zonk weg in zielsangst en wanhoop. O, toen werd het zijn God Die hij onteerd had! Zijn grote, zijn genadige, zijn goede God Welke hem heel zijn leven lang gevoed en gekleed had, Die hij beledigd had. Het was zijn nederbuigende, bloedende, stervende Zaligmaker Die hij geringgeschat had. Hij was een oude zondaar, ja, op de rand van de tijd, gereed om de eeuwigheid in te gaan; er was daarom geen hoop voor hem. Zodanig was de taal van zijn afgrijzen en schuld, gepaard gaande met kreunen van folterende wanhoop die verscheidene weken voortduurde. Het medegevoel en de tranen van zijn vrienden konden hem niet vertroosten. De gebeden van de dienaren van God en van de kerk konden hem niet verlossen. De bemoedigingen en beloften van het Evangelie waren niet voor hem. Hij had de eeuwige vreugden des hemels geringgeschat; en de hel scheen zich wijd te openen voor zijn eeuwige val. Hij was, lezer, een van de meest aandoenlijke gedenktekenen van benauwende schuld; wiens stromende ogen en wringende handen en kreunend hart uw binnenste ziel pijn zouden hebben gedaan. Een eerwaardige en toegenegen vader, dierbaar voor een grote en achtenswaardige familie, geacht en geliefd door allen – wankelend aan de rand van de tijd, en alles vóór hem een vreselijke eeuwigheid! In dit uur van treurige uiterste nood, toen ieder hart diep bewogen was en een eendrachtig geroep naar de troon van God opsteeg om Zijn tussenbeide komende barmhartigheid, kwam de God van barmhartigheid neder tot zijn verlossing! Hij rukte hem als een vuurbrand uit het vuur – leidde hem tot de ark der behoudenis, de Heere Jezus Christus – en stelde hem in staat op Hem zijn vertrouwen te stellen ter zaligheid. Nu was zijn wanhopige smart gelenigd, zijn stromende tranen waren opgedroogd en zijn zuchten en kreunen waren omgekeerd in lofprijzingen. Zijn bevende handen werden opgeheven naar de hemelen en zijn stamelende tong juichte luid van blijdschap. En allen verenigden zich in dankzegging en lof aan de almachtige God, voor zulke wonderlijke liefde, zulke grenzeloze genade, zulke verbazingwekkende barmhartigheid. Maar hij was een te rijke schat om lang op aarde gelaten te worden. Zijn dankbare en overlopende ziel rijpte spoedig voor de hemel. Hij kreeg een gelegenheid om zichzelf in het openbaar aan God toe te wijden en het stervensgebod van zijn verlossende Heere te gehoorzamen in banden van liefdedienst. Nadat hij zo gemeenschap met Zijn volk mocht houden, werd hij in de loop van een paar weken op een ziekbed gelegd. Daar kwijnde hij ongeveer tien dagen lang weg onder ondragelijke benauwdheid, met al de kalmte van een kind Gods en met verhelderende vooruitzichten op de gewesten der heerlijkheid.

Toen zijn ontbinding naderde, riep hij, in het volle bezit van al de krachten van zijn verstand, zijn geliefde vrouw en talrijke stoet van kinderen en kleinkinderen rond zijn bed en gaf hun zijn aartsvaderlijke zegen. Nadat hij hun allen een toegenegen vaarwel toegeroepen had en hen in vurig gebed en smeking aan zijn hemelse Vader bevolen had, legde hij, gelijk de goede oude Jakob, zijn voeten tezamen op het bed en blies de laatste adem uit met het volle vooruitzicht op een vreugdevolle overgang naar schoner en helderder werelden daarboven. O, ‘mijn ziel sterve de dood der oprechten, en mijn uiterste zij gelijk het zijne ’ [Num. 23:10].

(...) Op de eerste dag des Heeren in mei was de eerste Avondmaalsviering van de presbyteriaanse kerk, nadat de opwekking begon. Het was een dag met mooi weer en een grote gemeente, van misschien vijftienhonderd of tweeduizend mensen, verdrong zich in de kerk. De diensten waren gepast; de aandacht was diep; alles was plechtig. Toen de ochtendoefeningen waren afgesloten, kwamen rond de honderd personen uit de gemeente naar voren, naderden de preekstoel en stelden zich daarvoor in rijen op. In deze gelederen der genade werden mannen en vrouwen gevonden, ouders en kinderen, heren en dienstknechten. Alle soorten van karakters, hogen en lagen, rijken en armen, dienstbaren en vrijen, ontmoetten hier elkaar; allemaal gedenktekenen van dezelfde rijke en soevereine genade. Het lispelende kind van tien jaar oud tot de eerwaarde patriarch van tweeëntachtig jaar toe, met een groot deel van de jeugd, vormde deze zeldzame verzameling van vrijgekochte zielen. Alzo opgesteld deden zij een openbare belijdenis van hun geloof en traden plechtig in een verbond met de Heere hun God – om de Zijne te zijn nu, en de Zijne voor eeuwig. Allen zaten tezamen neder aan de tafel van hun heerlijke Heere en herdachten Zijn stervende liefde. De gehele kerk, bestaande uit drie à vierhonderd leden, volgde de een na de ander aan verschillende tafels, totdat zij allen Avondmaal hadden gehouden met hun verhoogde Hoofd. Zo verblijdden allen zich over de wonderlijke triomfen van verlossende liefde en verzegelden hun verbintenis om des Heeren te zijn. Er werd door sommigen die aanwezig waren, opgemerkt dat zij nimmer tevoren zoveel van de hemel op aarde gezien en gevoeld hadden. Alles was ernstig en plechtig. Bijna tweeduizend mensen staarden naar de wonderen van verlossende liefde; en bijna een kwart van dat aantal vierde feest aan de tafel van barmhartigheid, terwijl zij de nederbuigende God Die hen door Zijn dierbaar bloed van de eeuwige ondergang verlost had, bewonderden en aanbaden. Gewisselijk was de Heere aan deze plaats: want de Goddelijke heerlijkheid scheen hun geesten met diep ontzag te doen neerbuigen en hun zielen te vervullen. Het was voor hen een huis Gods; het was de poort des hemels. ‘Looft de Heere, want Hij is goed; want Zijn goedertierenheid is in der eeuwigheid ’ [Ps. 106:1].

Vanaf die periode maakte het werk van Goddelijke genade gedurende vele maanden trapsgewijze vorderingen, en heeft de meest gelukkige uitwerking gehad in het verbeteren van de maatschappelijke staat; in het beschamen van de onzedelijkheid en ondeugd; in het tezamen brengen van de burgers in banden van eenheid en liefde; en in het verenigen van hun inspanningen ter bevordering van het heerlijke Koninkrijk van onze verhoogde Heere. Een geslacht groeit nu op om Hem te dienen, een geslacht dat de hoop van de kerk en de wereld is. Zij kunnen het instrument zijn om deze schone erfenis over te brengen naar toekomstige geslachten, wanneer wij deze aarde hebben verlaten. Zo kunnen duizenden die nog niet zijn geboren, worden bereikt; en het uiteindelijke gevolg hiervan kan alleen worden gemeten door de onmetelijkheid der eeuwigheid. (...)”

Simpel gebed

2007-10-05T03:51:00.000-07:00

van de Webmaster, Gebedstrijd.blogspot.com

Inleiding
In dit artikel wil ik een bepaald idee bespreken die elke christen ter harte kan nemen om succesvol te zijn in gebed. ‘Succesvol’ kan klinken alsof er een goedkope oplossing wordt aangedragen, een soort methode waardoor bidden altijd goed zal gaan. Ik hoop echter dat je de moeite neemt om verder te lezen. Je zult ontdekken dat er alles behalve een goedkope oplossing zal worden aangedragen!

Gebed wordt vaak moeilijk gemaakt door onszelf
Bidden is niet moeilijk. Christenen maken het moeilijk! Een ieder die wel eens heeft rondgeneusd tussen de lectuur over gebed, weet vast wel een aantal ‘tips’ op te noemen. Zo kom je vaak tegen dat je vooral ‘in geloof’ moet bidden. Anderen adviseren om hardop te gaan bidden; ook wordt er aangeraden om vooral veel te danken in je gebed; verder zou je ook moeten proclameren; vasten; de ‘bijbel bidden’; knielen, liggen of staan; naar Zijn wil bidden; grote dingen vragen; concreet zijn; in Jezus’ naam dingen vragen; in tongen bidden; bij het wakker worden; samen bidden; een gebedwandeling ondernemen; eerst Jezus’ bloed aanroepen’.

Dit is allemaal goed om te doen, maar men maakt bidden, met deze ‘truucjes’ (wat ze al snel kunnen worden) wel veel ingewikkelder dan het hoeft! Het enige wat God van ons verlangt is een hart dat is gericht op Hem en dat met Hem praten wil. Iets te vragen in Jezus’ naam is goed, maar niet noodzakelijk. De ‘bijbel bidden’ is ook goed, maar ook geen wet. Samen met anderen bidden is ook goed, maar geen garantie op succes.

‘Gebedsmanieren’ voegen niets toe aan de verhoring
Dit lijkt allemaal vanzelfsprekend, maar waarom gaan we dan soms met deze gebedstips om alsof ze meer succes garanderen dan gebed zelf? Het lijkt alsof veel christenen geloven dat, doordat ze dit of dat doen in gebed, het gebed succesvol wordt! Doordat ze spreken in tongen, zou men pas echte autoriteit in gebed krijgen; doordat men veel tijd besteed aan danken, zou het ‘levende water’ pas echt in de woorden stromen!

Bijbels gezien is de kracht van gebed gegrond in de Almacht van God. Het gebed is zo sterk omdat God alles kan! Echter, de kracht van gebed zien velen in de ‘rituelen’ ervan. De kracht van gebed is zo groot omdat het de kracht van God zelf is, maar op de één of andere manier zouden ‘proclameren’ en ‘gebedswandelingen’ er nog kracht aan kunnen toevoegen! Is de kracht van God om onze gebeden te verhoren dan niet goed genoeg? Moeten we nog iets aan de verhoring toevoegen?

‘Gebedsmanieren’ geven ons verschillende opties om ons te uiten
Ik wil alle genoemde gebedstips absoluut niet afkraken. De gebedstips hebben zeker hun nut, maar niet in die zin, zoals er vaak over wordt gedacht!

Wat voegt het dan toe? De verschillende manieren geven veel opties om jezelf te uiten tegenover God. De ene zal liever ‘in geloof’ ‘proclameren’, en de ander zal zich meer op zijn gemak voelen wanneer hij of zij neerknielt en smekend voor de bekering van een vriend bid. Beide vormen van gebed zijn goed en geen van alle genoemde ‘gebedsmanieren’ zijn verkeerd! Bij dit argument kan nog toegevoegd worden dat we de leiding van de Heer kunnen volgen, wanneer God ons opdraagt om op een bepaalde manier te bidden. We kunnen Hem altijd gehoorzaam zijn in gebed.

De vormen die gebed kan aannemen zijn ‘leuk’ voor de mens die zich nou eenmaal thuis voelt in een bepaald soort gebed. En ja, God wil dat we ons thuis voelen als we tot Hem naderen. Dus deze vormen van gebed zijn niet onbelangrijk. Ze zijn echter wel onbelangrijk voor de verhoring van het gebed!

Hoewel ik hier niet al te zeer over wil uitweiden, geef ik toe dat bepaalde gebedsvormen het gebed kunnen bekrachtigen. Dit is echter niet zo vanwege de gebedsvorm zelf, maar vanwege een andere reden. Dit artikel is echter niet de plaats om daar op in te gaan.

Gebed is krachtiger dan gebedsvormen
De belangrijke waarheid die ik in dit artikel wil benadrukken is dat gebed krachtig is; niet een één of andere vorm van gebed. Proclameren is niet krachtig; het is een vorm van het gebed dat krachtig is! Een gebedswandeling is niet krachtig: het is een creatieve vorm van het gebed dat krachtig is! De ‘bijbel bidden’ is niet krachtig: het is een mooie vorm van het gebed dat krachtig is! Al die vormen van gebed zijn dus niks in zichzelf; het gebed alleen is krachtig!

Het onderscheid tussen gebed en gebedsvormen is zeer belangrijk, en ik zal uitleggen waarom.
Gebed is contact hebben met God. Het is praten met God, van hart tot Hart. Dat we met de Allerhoogste praten is wat het gebed zo krachtig maakt. Het gebed is krachtig omdat we praten met de enige echte Almachtige! Het gebed is dus absoluut niet krachtig omdat we er toevallig een wandeling bij maken. Ook word het niet ‘extra krachtig’ omdat we de gebedsverhoring in geloof uitspreken. Net zo min maakt het bidden van bijbelteksten of het knielen onder het gebed, het gebed krachtig. Nee, alle kracht die wordt verleend aan ons gebed is van God!

Gebedsvormen zijn prima: gebed is relaxt maar krachtig
Nu we weten dat al die vormen niks toevoegen aan de kracht van ons gebed, kunnen we er ook heel gemakkelijk mee omgaan. Wees relaxt met je eigen manieren en met die van anderen. Ja, God aanvaardt de ‘proclamatie’, en Hij aanvaard de ‘smeekbede’! En als je een keer niet geproclameerd hebt, of niet gesmeekt hebt, aanvaard Hij het gebed evengoed!

We hoeven ons niet af te vragen of we wel goed genoeg bidden. Als we maar contact hebben met God van hart tot hart. Van hart tot hart betekent natuurlijk wel eerlijk en oprecht, maar als het niet eerlijk en oprecht is, kun je het ook geen gebed noemen. Gebed is dus altijd heel simpel: praten met God van hart tot Hart.

En wat is nu het ‘idee om succesvol te zijn in gebed’? Dit idee is simpelweg: zorg voor een stevige relatie met God (van hart tot Hart) en relativeer je persoonlijke gebedsvormen. We hoeven niet ‘vol van geloof’ te zijn om bergen te verzetten; we hoeven niet een speciale formule te weten om autoriteit in gebed te krijgen. Nee, we moeten simpelweg een goede relatie met de Heer hebben!

Nu kunnen ‘beginnende christenen’ tegenwerpen: voor een goed gebedsleven hebben we dus een relatie met God nodig, maar voor een goede relatie met God hebben we dus weer een goed gebedsleven nodig? Dat klopt, maar je moet toch ergens beginnen. Begin met gebed, want God wacht op onze gebeden!

De nood in ons land

2007-09-30T08:14:00.000-07:00

Zelf gemaakte video (webmaster). Waarschuwing: deze video bevat schokkende beelden (betreft abortus, sexueel misbruik, automutilatie en zelfmoord).

Jezus is bekend met echtscheiding; wij hebben Zijn liefde afgewezen...
Jezus is bekend met geweld; wij hebben Hem in elkaar geslagen...
Jezus is bekend met alcohol; wij hebben Hem zure wijn aangeboden...
Jezus is bekend met drugs; wij hebben zijn bloedvaten doorstoken...
Jezus is bekend met extreme maatstaven; Hij mocht van ons geen wonderen doen op zondag...
Jezus is bekend met seksueel misbruik; wij hebben Hem Zijn kleren afgerukt en totaal vernederd...
Jezus is bekend met abortus; toen Hij werd geboren, werden alle pasgeboren jongetjes vermoord...
Jezus is bekend met automutilatie; wij brachten Hem diepe striemen toe...
Jezus is bekend met zelfmoord; Zijn vriend verraadde Hem en verhing zichzelf...

Wat we ook gedaan of ondergaan hebben; Jezus kent de pijn, droeg de pijn en schenkt ons vergeving...

Gebedstrijd(ers) in de geschiedenis (2)

2007-09-25T04:48:00.000-07:00

Bron: The complete works of Edward Payson – Vol. I, Compiled by Rev. Asa Cummings, (Sprinkle Publications)

Gebedsleven van Edward Payson (1783-1827)
Tijdens een periode van lichamelijke zwakheid logeerde ds. Payson bij een vriend die het volgende mededeelt:

“Onder de deugden van het karakter van onze vriend bleek die van nederigheid uitnemend schoon en liefelijk, en deze schitterde in zijn hele houding. In het gebed lag zijn ziel laag voor God. Hij nam herhaaldelijk deel aan de gezinsgodsdienst, en hier overtrof hij alle mensen die ik ooit hoorde. Hij voerde ons omhoog en plaatste ons allen in de Goddelijke tegenwoordigheid; en, wanneer hij zijn handen tot God uitbreidde, scheen de hemel naar de aarde neer te komen, en de heerlijkheid des Heeren schitterde rondom onze tabernakel. Hij kende onze behoeften, en hij drukte ze uit in eenvoudige en aandoenlijke taal. Hij kende onze ellenden, en hij vertelde ze alle op zulk een toon van tederheid en sympathie, die ons deed gevoelen dat een vriend onze zaak aan het bepleiten was. Terwijl deze heilige man met God sprak, en overschaduwd scheen met de Goddelijke heerlijkheid, heb ik soms gedacht dat ik mij kon voorstellen wat de geestvervoering van Petrus geweest moet zijn, toen hij omgeven was met de heerlijkheden van het toneel der gedaanteverandering. Bij deze plechtige gelegenheden, wanneer onze broeder zijn hart had uitgestort in diepe klachten over de zonde, en in vurige smeekbeden om genade, scheen het alsof de wolk van de Goddelijke tegenwoordigheid het huisgezin bedekte, en de Goddelijke majesteit ons zeer nabij was.”

Gebedstrijd(ers) in de geschiedenis (1)

2007-09-24T07:03:00.000-07:00

Bron: M. Moore, Boston Revival 1842, (Richard Owen Roberts, Publishers)

Boston revival 1842

“Bij het terugzien op de geschiedenis van deze opwekking in Boston, merken wij op dat bijzonder gebed voorafgaat aan een godsdienstige opwekking. (...)

Het is duidelijk dat er een tot ontwaking gebrachte geest van gebed was, aanzienlijk in de stad verspreid gedurende de herfstmaanden. De wereld was zich inderdaad niet bewust van dit wenen in verborgen plaatsen. Vele belijders van de godsdienst waren in een diepe slaap, en even druk omtrent hun wereldse aangelegenheden alsof zij nimmer gekocht waren met de prijs van verzoenend bloed. Maar toch was het getal niet klein van degenen die dag en nacht riepen: ‘O Heere, maak Uw werk weder levend. Om Sions wil zal ik niet zwijgen, en om Jeruzalems wil zal ik niet stil zijn, totdat haar gerechtigheid voortkome als een glans, en haar heil als een fakkel, die brandt.’ De Heere hoorde en beantwoordde deze gebeden. Dit feit is niet iets wat alleen voor deze opwekking geldt. God heeft altijd einden met middelen verbonden. Toen Hij de kinderen Israëls uit de Babylonische gevangenschap wederbracht, ‘zou Hij daarenboven hierom verzocht worden, voordat Hij het hun zou doen’. Daniël, Ezra, Nehemia en anderen, baden, vastten en weenden. God hoorde hun gebeden, en bracht hen weder tot het land van de begravenissen hunner vaderen.

Vóór de opwekking op de Pinksterdag werd in die opperzaal een gebedsbijeenkomst van tien dagen gehouden door de eerste discipelen; en wanneer maar de Heilige Geest in onze dagen werd uitgestort, het is altijd voorafgegaan door gebed. ‘Gebed beweegt de hand die de wereld beweegt.’ Hij, Die alle harten in Zijn hand heeft en ze neigt zoals waterbeken geneigd worden, keert deze in antwoord op gebed tot Zichzelf. Wanneer Zijn kinderen roepen: ‘Och, dat Gij de hemelen scheurdet, dat Gij nederkwaamt, en de bergen van Uw aangezicht deedt vervlieten’, doet Hij de dingen die zij begeren. De hemelen worden gescheurd, God komt neder naar de aarde en de bergen versmelten. Hij wendt de gevangenis van Sion gelijk stromen van het zuiden. Laat geen enkele kerk zich tevergeefs inbeelden dat God hen zal bezoeken met een tijd van verkwikking, indien zij leven in een gebedsloze staat. Gebeden moeten opgaan, voordat zegeningen neerkomen. Dit is de ingestelde ordinantie Gods. Zijn uitdrukkelijk bevel is: ‘Bidt zonder ophouden.’ ‘Bidt altijd en vertraagt niet.’"

Vernieuwing in de kerk

2007-09-19T11:48:00.000-07:00

Vernieuwing in de kerk (http://home.tiscali.nl/~tdruiter/vernieuw.htm)
door T. J. de Ruiter

INTRODUCTIE
Dit artikel is een geredigeerde versie van een lezing gehouden op zaterdag, 29 maart 1997 te Zeist.

INLEIDING
Vernieuwing in en van de kerk, een actueel thema. Niet iedereen vult echter het concept 'vernieuwing' inhoudelijk en praktisch op dezelfde wijze in. Sommigen denken bij 'renewal' - dit engelse woord is zeer populair - onmiddellijk aan samenkomsten waar mensen de gelegenheid krijgen zich vrij te uiten in expressieve, uitbundige lofprijs en aanbidding, zelfs in extase terecht kunnen komen of - om het populair te zeggen - 'uit hun dak' gaan. Soms lijkt er zich zoveel emotie lichamelijk te ontladen dat men gaat trillen, beven of schudden. Voor theologen en denkers, schriftkenners en vertolkers heeft vernieuwing te maken met nieuwe inzichten die gegrond worden op bepaalde interpretaties die afwijken van de gebruikelijke kerkelijke denk en interpretatiepatronen. In deze inleiding wil ik op 5 aspecten van vernieuwing ingaan:

1. Vernieuwing door het doorbreken van vaste vormen in de godsdienstoefeningen
Het voortdurend doorbreken van vaste vormen en patronen in de christelijke godsdienstoefeningen wordt door velen als urgent geacht en is inderdaad een in het oog springend gegeven in de kerken, die vernieuwing nastreven. Velen zijn van mening dat als de kerk de huidige generatie nog wil blijven aanspreken, zij een eigentijdse beleving van God en zijn waarheid in de godsdienstoefeningen dient toe te laten. De nadruk op vaste liturgiepatronen moet dan geen overheersende rol meer spelen en zowel creatieve als spontane elementen zullen in de diensten toegelaten dienen te worden.

In Trouw van 27 maart 1997 kon men een journalistieke impressie van een hervormde kerkdienst in Aalsmeer lezen. Ds. Steve van Deventer heeft daar vernieuwende elementen weten in te voeren. Men wenst elkaar goedendag en schudt de handen van mensen voor, achter, links en rechts. Men roept Hallelujah en zingt de nieuwste liederen uit Opwekking. Ds. Steve van Deventer staat persoonlijk volop in de vernieuwing. Toen hij bij ons in Hilversum sprak werden wij zeer gezegend door de diepe en rijke woordverkondiging en bediening van zegening en voorbede.

Willow Creek is een voorbeeld van gestructureerde, formele vernieuwing van de godsdienstoefening. Deze vernieuwing heeft vooral ten doel de diensten aantrekkelijk te maken voor buitenkerkelijken. Het lijkt er op dat deze vernieuwing thans hier en daar goede resultaten boekt. De gemeente van Willow Creek is er in elk geval enorm door gegroeid.

2. Vrijheid voor het beoefenen van de gaven van de Heilige Geest
In de traditionele eredienst ligt meestal de liturgie van tevoren vast en wordt er weinig of niets overgelaten aan inspiratie, die spontaan in een dienst kan ontstaan. Een vaste liturgie en een actief optreden van enkelen zijn twee factoren, die de invulling van de meeste kerkdiensten bepalen. In veel kerken, die in vernieuwing meegaan wordt ruimte gegeven voor spontane werkingen van de Heilige Geest. De gaven van de Heilige Geest mogen weer beoefend worden. Een enkele stem zal nog een waarschuwende vinger opsteken dat de gaven voor de apostolische tijd waren. Uiteraard zal er altijd leiding aan een dienst gegeven dienen te worden om een samenkomst in orde te doen verlopen. Veel gemeenten, die in de vernieuwing meegaan experimenteren thans met het geven van grotere vrijheid aan de kerkgangers om een eigen spontane bijdrage te leveren. Dikwijls wordt in een huiskring van een gemeente, die hiermee experimenteert onderwijs gegeven over het beoefenen van de geestesgaven in de eredienst en worden problemen, die zich kunnen voordoen besproken en optreden later beoordeeld.

De opleving van profetie in bepaalde vernieuwingsbewegingen herbergt echter toch bepaalde gevaren in zich. Profetieën wellen meestal spontaan bij sprekers op en worden dan, dikwijls zonder 'screening' of beoordeling, als 'van God' beschouwd. Aan profetieën wordt groot gezag gegeven, ook aan zeer gespecificeerde en aan data gebonden uitspraken. Als dan later blijkt dat zij niet uitkomen is de ellende dikwijls niet te overzien. De apostel adviseerde tijd uit te trekken voor beoordeling; zie 1 Korintiërs 14. In principe ben ik ook verheugd over de opleving van deze gave.

Het ontstaan van de Pinksterbeweging aan het begin van de 20e eeuw ging reeds gepaard met een grote vernieuwing in de godsdienstoefeningen. De gaven van de Geest brachten een geheel nieuwe ervaringsdimensie. Ook de keuze van de Heilige Geest om gelovigen te gebruiken, die geen opleiding voor het uitoefenen van een geestelijk ambt hadden gevolgd opende voor velen nieuwe mogelijkheden om door God gebruikt te worden. De pinkstersamenkomsten hadden dan ook een sterk afwijkende invulling van die in de historisch gevestigde en traditionele kerken. De gelovigen voelden dat zij nu meetelden en dat God door hen ook iets wilde delen met de anderen.

3. Vernieuwing door vrije expressie van emoties
Sommige kerken, meestal charismatische, laten ook vrije expressie van emoties toe in aanbidding en onder voorbede. Liedjes zoals 'Uit je liefde vrij...' bemoedigen mensen de diepste roerselen van hun hart uitdrukking te geven. Daarom kan er in gemeenten, die ver in de vernieuwing durven en willen meegaan, spontaan naar hartelust gelachen, geschaterd en gedanst worden. Weg is de zware sfeer van gekunstelde plechtigheid, die dikwijls doorging voor ware vroomheid. Weg is de aangeleerde gedragscode om emoties in de kerk te onderdrukken. Ik herinner me nog goed, dat ik als pas bekeerde jongeman van twintig jaar in de gereformeerde kerkdienst zat. Ik had toen reeds samen met m'n vader een aantal pinkstersamenkomsten bezocht. Dominee H. J. Spier bracht een goed woord. Mijn binnenste begon te borrelen en ik dacht: "Ik ga zo meteen luid 'Halleluja' hier roepen; dat houd ik niet in." Precies op dat moment zei de dominee: "En als hier iemand is, die Halleluja wil zeggen, mag hij dat ook in zijn hart zeggen." Ik dacht: "O, dank u wel, dominee, u beseft niet wat dit voor mij betekent." Vrijheid om zich te kunnen uiten in z'n religieuze gevoelens is - mijns inziens - een zeer gezond aspect van de vernieuwing.

4. De 'worship' vernieuwing
In meer en meer pinkster, volle evangelie, charismatische en vrijere gemeenten, ontstaan in de tweede helft van de 20e eeuw, wordt in de samenkomst veel tijd voor lofprijs en aanbidding uitgetrokken. Soms neemt de lofprijs en aanbiddingszang meer dan een uur in beslag van een dienst, die een uur en drie kwartier mag duren. Men stelt: "Aanbidding is het hoogste en Gode welgevallig, dus trekken we er alle tijd voor uit." De woordverkondiging, die eeuwenlang centraal heeft gefunctioneerd in protestantse kerkdiensten is in zulke diensten van haar centrale plaats verdreven. Het is niet zo dat het gepredikte Woord - met een hoofdletter door mij geschreven - aan gezag heeft ingeboet, maar dat aan de retorische monoloog, dat de preek toch is, minder tijd wordt toebedeeld in het geheel van de eredienst. Sommigen betreuren deze ontwikkeling ten zeerste en zien hierin een tekort doen aan de bediening van het Woord. Dit behoeft echter mijns inziens niet het geval te zijn.

De georganiseerde vernieuwing van aanbidding in diensten heeft echter ook zorgelijke kanten. Ik ben aangesloten via internet op een worship discussiegroep. Hier worden alle problemen en aspecten door de aangeslotenen met elkaar gedeeld en besproken. Het gaat van zeer technische vragen over apparatuur, via de persoonlijke problemen van 'worshipleaders' tot de geestelijke aspecten van worship. Soms beluistert men een kritische kanttekening of het allemaal nog wel echt met aanbidding van God te maken heeft en vraagt iemand zich af of God echt zit te wachten op de beste soundtechnici, op de aanschaf van de kostbaarste instrumenten en op het uitgebreide, zorgvuldig afgewogen repertoire, dat door de aanbiddingsleider van tevoren is samengesteld. In deze ontwikkeling kan een nieuwe controle van de christelijke eredienst ontstaan en wordt de ruimte voor spontane bijdragen van de deelnemende gelovigen opnieuw beperkt. Ik zou tot gemeenten, die in de vernieuwing meegaan willen zeggen: Welke nieuwe vormen van godsdienstoefening er ook gezocht worden, laat er altijd ruimte voor verandering, voor spontaniteit zijn en voor expressie van de gevoelens, die bij gelovigen worden opgewekt. Het bovenstaande laat onverlet dat voorgangers en verantwoordelijke leiders altijd dienen te waken voor de infiltratie van mensen, die door andere machten dan de Heilige Geest worden gebruikt en gemanipuleerd.

5. Bijzondere manifestaties
De verschijnselen of manifestaties die in sommige diensten en samenkomsten worden waargenomen, zoals vallen, schudden, beven, trillen, extatisch spreken in tongen of kreunen en andere zeer heftige emotionele uitingen hebben veel pennen in beweging gebracht. Telkens als deze manifestaties voorkomen baren ze opzien en wekken de nodige vragen op. Uiteraard is een ieder vrij om vragen te stellen maar dikwijls is het gemakkelijker om vragen te stellen dan antwoorden te geven. Dat laatste is het geval omdat de manifestaties ons voeren naar het terrein van het geestelijke, het emotionele, het dikwijls on(be)grijpbare. De krachten die soms op mensen door de Heilige Geest worden uitgeoefend en die hen sterk, ook lichamelijk, aangrijpen hebben een doel. Het doel wordt duidelijk als men de resultaten van zulke ervaringen bestudeerd.

Wat in de negentiger jaren in de Brownsville Assemblies of God gemeente in Pensacola, Florida gebeurde, leverde een uitstekend voorbeeld van de uitwerking van de krachten van de Heilige Geest die op mensen vallen. Zij riepen tot God om vergeving en reiniging, zowel christenen als niet-christenen. Gelovigen, waaronder ook veel voorgangers en leiders bekeerden zich van hun zonden, van onreinheid, zelfzucht, lauwheid en wereldgelijkvormigheid. Jongelui, aan drugs, sex en geweld verslaafd, bekeerden zich onder de krachten van de Geest, die op hen werden uitgeoefend. Homosexuelen beleden hun zonde en zochten God om bevrijding en vernieuwing van hun leven. Deze dingen gebeurden in de Brownsville gemeente en de bekeerlingen en bevrijdingen werden wekelijks met honderden geteld. Het is ook duidelijk dat de Heilige Geest de 'recht op de man af' prediking van Steve Hill, als communicatieve, verbale factor gebruikte. Hij noemde de zonden en wantoestanden met name en de Heilige Geest overtuigde de mensen van zonde, gerechtigheid en oordeel; zie Johannes 16:8. Het is duidelijk dat de Heilige Geest niet zal aarzelen om - bij wijze van analogie - de mensen als het ware 'onder stroom' te zetten zodat zij de controle over zichzelf verliezen en daardoor mentaal en emotioneel open gebroken worden met als gevolg dat zij ontvankelijk voor prediking van het Woord van de Waarheid worden, zich bekeren, bevrijd en genezen worden - en daarom gaat het toch? Dit is toch het doel dat God zich gesteld heeft? Zullen wij dit niet erkennen, ons hoofd buigen en God, de Heilige Geest met zijn uitzonderlijke krachten verwelkomen? Het moet ons duidelijk zijn dat prediking zonder de werkzame krachten van de Heilige Geest veel minder doeltreffend is dan die welke vergezeld gaat van krachten; lees wat Paulus schreef in 1 Korintiërs 2:4. De krachten van de Geest zullen zich niet door ons laten beheersen en daarom moeten wij dit dan ook in het geheel niet proberen. Laat de Geest werken zoals Hij wil.

De 'simple church' revolutie.

2007-09-13T06:44:00.000-07:00

Bron: http://shiftzine.typepad.com/shiftzine/2007/07/de-simple-churc.html

Kerkgroei-onderzoekers weten het allang: netwerken van kleine groepen zijn relationeel sterker, flexibeler, missionair wervender, en makkelijker te starten en te vermenigvuldigen. Bovendien zijn ze meer bijbels, want de eerste christenen kwamen ook in huizen bij elkaar. De laatste jaren zien we wereldwijd een opleving van huisgemeenten, ook wel 'organic church' of 'simple church' genoemd. In Amerika groeien ze zelfs zo snel, dat statistici als George Barna verwachten dat in pakweg 20 jaar de meerderheid van de christenen in netwerken van kleine groepen (in plaats van de zondagmorgenkerk) functioneert. In onderstaande video komen een aantal bekende visionairs langs.

De kracht van gebed

2007-09-13T03:20:00.001-07:00

The power of prayer

Geloofsstatement

2007-09-13T02:35:00.000-07:00

Bron: Charisma.nl (door Hugo)

Ik zie de gemeente van Jezus in de toekomst voor me als kleine huisgemeenschappen van hooguit enkele tientallen personen uit alle kerkelijke achtergronden...
...waar geborgenheid is, waar vrijheid en vrede regeert;
...die gezuiverd is van de geest van veroordeling en kritiek;
...waar de praktische en dagelijkse zorg voor elkaar hand in hand gaan met de waarheid;
...die net zo drempelloos is als het praatje met de buren over de schutting;
...waar geloof geen vrome religie is maar een persoonlijke relatie met de levende God, even praktisch en dagelijks als eten en drinken;
...waar muziek gemaakt wordt en blijdschap het huis vervult;

...waar Woord en Geest samen centraal staan in de dagelijkse bijeenkomsten waar gebed even belangrijk is als onderwijs;
...waar brood gebroken wordt en avondmaal gevierd tot een gedachtenis aan Jezus;
...waar zieken gezalfd worden, waar voor elkaar gebeden wordt en genezing ontvangen;
...die inzicht heeft in de geestelijke strijd in de hemelse gewesten, actief de satan verslaat en daardoor versterkt wordt in haar relatie met haar Heer;
...die samen met andere huisgemeenten grotere bijeenkomsten beleggen;
...waar niet alleen predikanten zijn maar ook herders en leraars, evangelisten, apostelen en profeten en waar ook de andere gaven van de Heilige Geest volop kunnen functioneren;
...waar elke gelovige ingeschakeld wordt met eigen verantwoordelijkheid;
...waar kinderen om hun kinderlijk geloof niet in stilte uitgelachen maar als voorbeeld gesteld worden, zeer volwaardige leden van de gemeente zijn en ook als zodanig worden ingeschakeld;
...die werkelijk bereid is al het eigen werk af te leggen;
...die zo diep zal buigen in nederigheid voor het kruis van genade, dat zij haar Joodse wortels gaat ontdekken, de door God ingestelde Joodse feesten in ere herstelt en één kan worden met haar Joodse broeders en zusters;
...die vrij is van elke Griekse geest van redenatie;
...die vrij is van elke militair-strategische en hiërarchische invloed van Rome;
...als een organische structuur waar niemand meer grip, controle of overzicht over heeft, maar waar bij binnenkomst voor ieder duidelijk waarneembaar is: hier is de Geest van Jezus;
...en die temidden van een ontwrichte, uitééngescheurde en steeds chaotischer wordende wereld waarlijk zal gaan stralen als het licht van de wereld.

Naar aanleiding van eigen gedachten en verscheidene erkende visioenen en profetieën van anderen. De Geest van de Here HERE zal dit doen.

Interview met Roger Teale

2007-09-13T02:32:00.000-07:00

Bron: Charisma

Het is een bijzondere ervaring om Roger Teale te ontmoeten. Iedere keer opnieuw raakt deze bijzondere profeet ons hart. Er is passie in hem voor zijn Heer en voor het lichaam van Christus. Op zijn 58 jaar is hij energiek, beweeglijk in zijn denken en vol bewogenheid. "Ik ben heel gewoon, niets bijzonders, ik ben eigenlijk een 'family man'" Zijn ogen kijken je onderzoekend aan, gewend om meer te zien dan de zichtbare realiteit. Hij weet zich geroepen als profeet voor het lichaam van Christus. Zijn bediening heeft hem over de hele wereld gebracht. Toch was dit bezoek aan Nederland niet zomaar een onderdeel van een rondreis. Hij kwam met een specifieke boodschap; een belofte van opwekking voor Nederland.

"God gaat een soeverein werk doen in Nederland. Het probleem van Nederland is steeds geweest dat er geen autoriteit is in de geestelijke wereld, als gevolg van verdeelheid en gebrek aan eenheid. Dit gaat nu veranderen. De eenheid onder de mannen en vrouwen van God zal een voorbeeld worden voor heel Europa. God heeft Nederland soeverein gekozen en gezalfd voor opwekking. Deze opwekking zal Nederland diep raken en zal heel Europa beinvloeden. "
We spraken met Roger Teale om deze boodschap verder te begrijpen en te plaatsen.

Charisma:
Wat is de betekenis van deze profetie?

Teale:
God heeft me laten zien dat de reden waardoor Nederland niet tot werkelijke vernieuwing heeft kunnen komen een gebrek aan eenheid is. Veel mannen en vrouwen, zijn gezalfd en door God geroepen en zijn oprecht en met de beste bedoelingen aan het werk. Toch heeft dit in het verleden er dikwijls toe geleid dat eigen koninkrijkjes gevormd werden. Het zal nu gaan om het Koninkrijk van God. Door het ontbreken van ware eenheid was er geen geestelijke autoriteit over het land. Dit gaat nu veranderen. De afgelopen jaren zijn mensen beinvloed door vernieuwing waar ze op andere plaatsen mee in aanraking kwamen. Terug in Nederland had wat zij meegemaakt hadden, hoe echt en krachtig ook, maar een tijdelijke en beperkte invloed. Het leek allemaal weg te vloeien. Hetzelfde vond plaats als gezalfde mannen van God naar Nederland kwamen. Er was dan een kortstondig effect, maar na korte tijd was alles weer zoals voorheen. Wat God nu in Nederland gaat doen zal niet van buitenaf komen.

Charisma:
Het gebed om eenheid is een gebed dat de Kerk veel gebeden heeft. Wordt dat gebed nu verhoord?

Teale:
Het gaat nu niet zozeer om het gebed van de gelovigen, maar om het gebed van Christus: Vader opdat zij allen één zijn, zoals wij één zijn. Het is het verlangen van de Heer dat we één zijn. Dit heeft te maken met het soevereine van dit werk van God. Het is een beweging van God zelf. God zelf zal spreken tot de harten van mannen en vrouwen. Zij zullen door hun zalving een leiderschap gaan brengen waardoor het lichaam vrijgezet wordt om te groeien in eenheid. Het zal daarom ook niet om één man of één groep gaan. Het hele lichaam van Christus is hierin betrokken, niemand uitgezonderd. Dit zal de geestelijke autoriteit over Nederland brengen waardoor de opwekking mogelijk zal worden.

Charisma:
Als we dit zo horen, dan zal er dus sprake zijn van een ander soort leiderschap, kunt u daar iets over zeggen?

Teale:
God zal soeverein zijn leiders kiezen, sommigen zullen huidige leiders zijn in wiens hart het verlangen naar eenheid al bestaat. Anderen zullen mannen en vrouwen zijn die op dit moment nog totaal onbekend zijn. God zal zijn leiderschap aanstellen, het vijfvoudig ambt. Er zullen ook verschuivingen komen in het leiderschap. Niet iedereen is op dit moment op de plaats waar God hem of haar wil hebben. Deze mensen zullen waarde hechten aan onderlinge relaties en gemeenschap. Zij zullen visie hebben voor het hele lichaam van Christus. Zij zullen iets vaderlijks hebben, in de zin dat ze het allerbeste zoeken voor de mensen waar ze verantwoordelijk voor zijn. De boze lacht op dit moment om Nederland, omdat de leiders krachteloos zijn door gebrek aan eenheid. Maar wanneer deze dingen gaan gebeuren, zal zich een machtig leger vormen. Het zal de Naam van Christus dragen en daardoor de hoogste autoriteit op aarde zijn. Daartoe is de Kerk namelijk geroepen.

Charisma:
Het soevereine van deze beweging van God is heel wezenlijk in dit woord. Wat betekent dat nu precies?

Teale:
Dit werk zal boven geloven uitgaan. Het heeft natuurlijk met geloof te maken, maar uiteindelijk zal het niet uitmaken of we het geloven of niet. God zal het doen. Engelen zullen hierin heel nadrukkelijk betrokken zijn. Ze zullen het werk van God doen, uit zijn Naam. Wezenlijk voor dit soevereine werk is dat het te maken zal hebben met de tegenwoordigheid van God en vooral met de vreze des Heren.

Charisma:
Er wordt de laatste tijd veel gesproken over de vreze des Heren, maar wat betekent het.

Teale:
De aanwezigheid van God komt soms in onze samenkomsten als iets liefelijks. In een samenkomst die we laatst in Minneapolis hadden, kwam er een geur van rozen de samenkomst binnen. Maar als de vreze des Heren deel is van de zalving, dan komt er overtuiging van zonde. We zien dit bij opwekkingspredikers, bijvoorbeeld bij Whitfield in het verleden. De vreze des Heren, als onderdeel van de zalving, was zo sterk op hem, dat er altijd een geest van overtuiging van zonde om hem heen was. In zijn aanwezigheid kwamen mensen makkelijk tot overtuiging, door de soevereine tegenwoordigheid van God.

Charisma:
Waarom juist Nederland?

Teale:
God is gevoelig voor de nood van mensen. Hij reageert op onze nood. Ook dat is soeverein. Nederland is in grote nood. Opwekking is bijzonder hard nodig. Onderschat niet wat dit teweeg zal brengen. Het zal beginnen bij de leiders, in de kerk, maar zal iedere vorm van autoriteit in Nederland beinvloeden, inclusief de wetten van het land.

Charisma:
Sommigen die u langer kennen, noemen u een oordeelsprofeet. Is er aan deze booschap ook een oordel verbonden?

Teale:
Jazeker, het oordeel van God is in overeenstemming met de waarheid. God heeft gekozen om te bewegen door zijn Geest, hier in Nederland. Je verzetten tegen deze beweging zou hetzelfde zijn als je verzetten tegen de Geest van God! Zij die hun harten verharden tegen zijn gezalfde zullen niet voorspoedig zijn. God wil het lichaam als geheel toerusten, daarbij zal iedereen betrokken zijn. Het vijfvoudig ambt that krachtiger aanwezig zal zijn in deze beweging, is geroepen om ieder lid van het lichaam van Christus in hun specifieke bediening vrij te zetten.

Vandaag de dag heeft het leiderschap nog behoefte aan controle over het geld en de levens van de mensen. We hebben allemaal een zaadje in ons. We weten vaak niet wat we er mee moeten doen, we voelen ons teleurgesteld en afgewezen en kunnen onze plaats niet vinden. We ervaren de beperkingen van controle en onevenwichtig onderwijs. Dat zou niet zo moeten zijn, want we zijn het lichaam van Christus en dat is een belangrijke autoriteit op aarde. Het is belangrijk dat we het hele evangelie prediken. Als we een bepaald aspect van het evangelie sterk benadrukken, zijn we uit balans. Het is belangrijk om in balans te zijn. Het gaat om Christus. Dat is de weg van heiligheid. Alle aspecten van het evangelie moeten onderwezen worden en deel worden van ons leven.

Charisma:
Is deze soevereine beweging een profetische beweging?

Teale:
Het gaat hier om het vijfvoudig ambt, dat de gemeente zal toerusten. Nogmaals het zal grote veranderingen geven, maar God legt het in de harten van de mensen. Het draait om het lichaam van Christus. Maar het zal geen werk van mensen zijn, maar een soevereine beweging van God.

Opwekking in Brazilië

2007-09-06T05:37:00.000-07:00

Revival in Brazil

Opwekking richting de poolcirkel

2007-09-06T05:22:00.000-07:00

Revival Fire in the Arctic

Opwekking en gebed

2007-09-04T03:36:00.001-07:00

Bron: webmaster!

Het volgende overzicht van historische opwekkingen laat het verband tussen gebed en opwekking zien. Bijna elke opwekking werd geboren uit gebed!

1727 – Opwekking in Hernnhut (Ludwig von Zinzendorf)
Op 26 Augustus besloten leden van de Hernnhut gemeenschap, 24-uurs gebed te beginnen. In de maand Juli hadden ze zich al serieus toegewijd aan gebed en in Augustus antwoordde God met opwekking.

1739 – Opwekking in Engeland (George Whitefield en John Wesley)
Deze opwekking brak door tijdens een gebedbijeenkomst waar George Whitefield, John en Charles Wesley, en een grote groep andere christenen aanwezig waren.

1781 – Opwekking in Cornwall, Engeland
De grote wereldwijde opwekking was verdwenen. Bepaalde christelijke leiders in Cornwall, Engeland, reageerden hier bezorgd op. Ze bepaalden dat er weer gebeden moest worden. Nieuwe gebedsbijeenkomsten werden opgestart en God zond een opwekking in 1781.

1800 – Opwekking in Kentucky, Amerika
Vanuit New England stuurde Isaac Backus, een Baptist, een oproep naar elke kerk in Amerika (1794), om te gaan bidden voor opwekking. Vooral James McGready reageerde daar enthousiast op, en in de zomer van 1800 stond heel Kentucky in vuur en vlam voor God.

1858 – Opwekking in New York, Amerika (Jeremiah Lanphier)
J. Lanphier – een zakenman en bekeerling van Finney - begon een dagelijkse gebedsdienst. Binnen 6 maanden deden er 10.000 zakenlieden in heel Amerika mee aan dit gebed. De opwekking die hieruit voortkwam bracht, binnen twee jaar, een millioen bekeringen teweeg.

1858 – Opwekking in Ulster, Ierland (James McQuilkin)
Ongeveer gelijktijdig met Lanphier, organiseerde James McQuilkin gebedsbijeenkomsten in Ulster, Ierland. In het jaar 1858 groeide dit initiatief explosief en velen werden door deze opwekking tot de Heer geleid. In 1859 bereikte de opwekking een hoogtepunt en uiteindelijk werden er door deze opwekking duizenden in heel Ierland, Schotland, Wales en Engeland tot geloof gebracht.

Opwekking in Los Angeles, Azusa Street

2007-09-04T03:26:00.000-07:00

Azusa Street Revival