Opwekking onder vervolging?

Beste vrienden en lezers,

toen ik deze site begon, was ik enorm geïnspireerd door bepaalde profetieën die God mij had gegeven over een komende opwekking. Verhalen over historische opwekkingen grepen mij zo enorm aan, dat ik het vuur van de verwachting naar een opwekking wel met iedereen wilde delen! Ik zag er heel intens naar uit dat het volk in Nederland massaal bekeerd zou worden, dat de kerk in geestelijke eenheid hersteld zou worden en dat het gebed opnieuw de eerste prioriteit zou krijgen.

Hierin is niets veranderd! Ik verlang nog steeds zo sterk naar al deze dingen, als eerst.

De laatste tijd is er echter iets veranderd over het beeld dat ik van die opwekking heb. Ik geloof nog steeds dat Gods Geest rijkelijk uitgestort zal worden over degenen die naar Hem hongeren. Maar ik krijg steeds meer twijfels over de massaliteit en openlijkheid ervan.

Als we nadenken over opwekking, dan denken we al gauw aan rijen mensen voor de deuren van de kerk. Dan denken we aan genezingen en andere wonderen die in het nieuws komen. Dat denken we aan kerkdiensten die nachten kunnen voortduren, of stadions vol enthousiastelingen. Aan het sluiten van café’s en coffeeshops, omdat alle klanten simpelweg tot geloof zijn gekomen.

In bepaald opzicht denk ik daar nog steeds zo over. Aan de andere kant begin ik steeds meer te twijfelen over, hoe open en massaal een komende opwekking zal zijn. Wat ik om me heen zie, zijn geen voortekenen van zo'n massale en publiekelijke opwekking. Wat ik om me heen zie, is het volgende:
1. Steeds meer mensen komen samen in huiskringetjes die buiten de gevestigde kerk om bestaan. Deze groepjes hebben weinig openlijke, publiekelijke invloed, maar hebben de potentie om enorm veel invloed uit te gaan oefenen op de directe omgeving, dus op vrienden, familie en kennissen.
2. Kijken we naar de wereld, dan zijn er steeds vaker zogenaamde ‘opwekkingen’ die in feite satanisch zijn. Het kenmerk van deze opwekkingen is dat ze steeds openlijker worden. Dat staat dus in tegenstelling tot het echte werk van de Geest, die juist de tendens heeft om in het ‘verborgene’ plaats te vinden.
3. Kijken we naar de westerse wereld, en vooral Nederland, dan zien we dat de zogenaamde tolerantie zorgt voor steeds meer intolerantie tegenover het ware evangelie. Dit geeft aan dat we niet veel tijd hebben, voordat de ware christenen zullen worden vervolgd in de westerse wereld.
4. De openlijke georganiseerde kerken worden steeds vrijzinniger en dwalen steeds verder af van het evangelie. Hierbij doel ik absoluut niet alleen op de traditionele kerken, maar ook op de evangelische en charismatische kerken. Dit is overigens geen oordeel over elke kerk apart: meer over het gehele kerkelijke wereldje in Nederland. We hebben met ons allen gefaald.
5. Het publieke gezicht van God, zoals die door christenen wordt gepresenteerd, is verminkt. Ik bedoel hiermee dat het getuigenis van de kerk (hoe wij God representeren) verminkt is. (Denk bijvoorbeeld aan bepaalde presentators van de EO, maar zij niet alleen...!) Het gevolg hiervan is dat de kerk, samen met haar geloof, een lachertje wordt. Mensen die Jezus nog niet kennen verliezen respect voor de gemeente en dat hebben we helemaal aan onszelf te danken. Ook dit geeft een aanleiding tot uiteindelijke vervolging.
6. Steeds meer mensen ontdekken dat eenheid in de kerk noodzakelijk is. Maar voor velen is het even duidelijk dat die eenheid niet nagestreeft kan worden binnen de gevestigde kerken.
7. Er zijn veel leiders op het podium die in feite helemaal niet geestelijk bezig zijn. En er zijn vele waarachtige dienaren die bewust door de Geest van het podium afgehouden worden. Blijkbaar ligt dit in Gods plan!

Zo zijn er nog veel meer dingen die om me heen gebeuren, die eerder verwijzen naar een verborgen maar toch ook krachtige opwekking, dan naar een openlijke massale opwekking. Ik geloof dat de komende opwekking meer zal hebben van een lijdende, ondergrondse maar krachtige kerk, dan van openlijke en goed georganiseerde kerkdiensten.

We spreken hier dus over een opwekking die kan plaatsvinden binnen een onderdrukte, verborgen kerk. Evengoed zullen er wonderen, genezingen en uitdrijvingen plaatsvinden, zoals ook bij andere zuivere opwekkingen gebeurt. Evengoed zullen er velen tot een zeer radicaal geloof in Jezus worden gebracht... Maar het verschil is dat het niet langer zo openlijk gebeurd, want: “[…] er komt een tijd dat de mensen de heilzame leer niet meer verdragen, maar leraren om zich heen verzamelen die aan hun verlangens tegemoet komen en hun naar de mond praten (2 Tim 4,3). (En ik geloof dat die tijd nu al gekomen is!)

Ik verlang nog steeds naar een komende opwekking. Maar ik geloof tevens dat God de kerk klaarmaakt voor iets waar we liever niet aan denken. Toch schrijf ik dit om jullie er juist wel over aan het denken te zetten! Wat God ook doet, het is altijd goed en Hij is altijd te prijzen boven alles. Maar geloven we dat ook, als de komende opwekking met lijden gepaard gaat?

Ik vraag me ook af wat jullie hier van denken, dus geef alsjeblieft je reactie!
Gr. Arnoud

Opwekking in Chinees weeshuis

Uitstorting van Gods Geest op kinderen in een weeshuis in China
Bron: http://www.deze-tijd.nl/



Hier volgt een stukje uit het boek 'zij zochten Jezus' van H.A. Baker. Het gaat over een machtige uitstorting van Gods Geest over kinderen, in een weeshuis in China. (H.A. Baker is overigens niet Heidi Baker!)

"De morgen wijding en het gebedsuur dat daarop volgde duurde langer dan gewoonlijk. De oudste kinderen verlie­ten de èèn na de ander het vertrek om hun lessen in het schoollokaal te gaan volgen, terwijl de kleintjes geknield ernstig bleven bidden. De Heer was heel dicht bij ons. Wij voelden allen de tegenwoordigheid van de Heilige Geest in ons midden. Vele kinderen die weggegaan waren kwa­men terug.

Allen werden zich zo sterk bewust van zonde en schuld, dat zij met betraande ogen en met opgeheven han­den tot God riepen om vergeving van hun zonden, die op dat moment zwart leken. Hier hadden wij al lang om ge­beden. De èèn na de ander viel neer onder de machtige aanraking van de Heilige Geest, totdat er ongeveer twin­tig languit op de grond lagen. Toen ik zag dat de Heer op het punt stond iets bijzonders te doen in ons midden, sloop ik zachtjes naar het schoollokaal en zei tegen de jongens, dat zij mochten komen als zij ook wilden blijven bidden.

Al heel gauw was de Chinese onderwijzer de enige die in het schoollokaal achterbleef. Al zijn leerlingen hadden zich aangesloten bij de biddende groep en baden van gan­ser harte mee en prezen God. Toen hij merkte, dat er voor hem niets meer te doen viel, ging hij naar huis. Ik had hem niet speciaal uitgenodigd, want ofschoon hij al lang bij ons was scheen hij geen enkel begrip te hebben voor de geestelijke dingen en was er niet in het minst van overtuigd dat hij gered moest worden.

Maar hij was nog niet ver of hij keerde om. Toen hij in de gebedskamer kwam bemerkte niemand dit, want ieder had voor het aangezicht van de Heer genoeg aan zichzelf. De onderwijzer ging naar de verste hoek van de kamer, waar hij voor het eerst van zijn leven neerknielde om God te aanbidden. De kracht van God was zo overweldi­gend, dat ik het beter vond de jonge onderwijzer aan zichzelf en aan God over te laten. Het duurde dan ook niet lang of ik zag dat ook hij met opgeheven handen en met tranen in de ogen God aanriep om vergeving van zijn zon­den, en ik hoorde hem bekennen dat zijn zonden vele, ja zeer vele waren. Ik wist dat hij een trotse jonge man was, en toen ik zag hoe hij zichzelf nu zo bloot gaf in tegenwoordigheid van zijn leerlingen, begreep ik dat hij en­kel tot deze schuldbelijdenis had kunnen komen omdat de Heilige Geest hem daarvan had overtuigd.

Het gebedsuur bleef uren duren en niemand scheen er behoefte aan te hebben de gebedskamer te verlaten. Ik behoefde niets te zeggen en mocht ook niets zeggen om hen daar te houden. De Heer had de leiding helemaal in Zijn hand. Ik probeerde alleen maar Hem niet in de weg te staan.
Terwijl de kinderen nu in gezichten de verschrikkingen van de hel zagen, het gejammer van de verloren zielen hoorden en de verschrikking van de duivel en zijn helpers ervoeren, nam hun schreeuwen zulke vormen aan, dat het alles overtrof wat ik ooit gehoord of gedroomd had. Het was zo'n realiteit voor hen allen, dat velen meenden dat zijzelf gebonden naar de ingang van de hel werden ge­sleept; dit alles ervoeren zij niet als een droom, maar als tastbare werkelijkheid. De vloek van de zonde en de macht die de duivel over hen had tengevolge van de zon­de, kwelde hen alsof zij het werkelijk voelden. Maar de bevrijding van deze boze macht door de genade van Jezus Christus ervoeren zij eveneens. Nadat zij de bevrijding uit de macht van satan beleefd hadden, wisten zij ook ter­dege dat hun redding en zaligheid een feit was. Gezien de situatie waaruit zij gered waren, getuigden hun blijd­schap, hun lachen, en de vrede van hun hart, van een ervaring die zij nooit meer zouden kunnen vergeten.

Daar zij van 's morgens vroeg tot laat in de namiddag in de tegenwoordigheid van God waren gebleven en voor het avondeten werden geroepen, dacht ik zeker, dat het gebedsuur voor deze dag tenminste afgelopen zou zijn. Maar ik had mij vergist. Slechts enkelen gingen, maar kwamen ook gauw weer terug en zeiden, zij de hele nacht op de Heer wilden wachten. Dit was beslist iets nieuws voor ons, want voordien duurde een dienst van een uur ve­len al veel te lang. Wij hadden reeds lang gehoopt, dat zij meer naar het gebed zouden verlangen, en wie zou hen te­genhouden, nu zij wilden bidden? Elk kind ging deze nacht pas naar bed toen het zeer laat was, en eerst om zes uur hielden de laatste lofprijzingen op. Deze morgen­wijding had een volle twintig uur geduurd."

Het complete boekje is hier te lezen!
NB: ik geloof dat dit de nieuwere versie is, die momenteel ook makkelijk te verkrijgen is bij de meeste christelijke boekwinkels:
Baker, H.A. 2000. Gods openbaringen en visioenen aan kinderen. Vlissingen: Bread of Life.